Reacties?:)

HOOFDSTUK O18 – DELILAH JENSEN

Ook al verliep het niet helemaal op rolletjes, toch heeft Tom het voor elkaar gekregen om mij vandaag naar de studio te laten komen. Weliswaar later dan hun zijn begonnen, maar dit omdat ik eigenlijk helemaal niet van plan was om te gaan. Het is 12.30 in de middag als ik de studio binnenstap. Met een hevig bonzend hart doe ik de deur naar de studiokamer waar Sam en de band zouden zitten open. Daar zitten ze, allemaal op de leren Chesterfield bank, starend naar één bepaald punt in de kamer: naar mij. “Goedemorgen,” mompel ik, terwijl ik de deur achter mij dicht doe en mijn jas ophang. Ik krijg een aantal begroetingen terug en Sam staat op van de bank terwijl hij mij even naar de aparte kamer meeneemt waar de microfoon en andere instrumenten staan. “Het spijt me van gisteren. Ik had het je eerlijk moeten vertellen, ik hoop dat je niet al te boos meer bent en dat je mij nog een kans wilt geven,” schuld is in zijn ogen af te lezen, zo duidelijk als een open boek. Ik bijt even op mijn lip en zucht dan zachtjes, terwijl ik mijn boze houding wat meer laat vieren. “Ik wil echt dat je voortaan 100 procent eerlijk tegen mij bent, anders is het contract met dit platenlabel ten einde,” zeg ik waarschuwend. Hij knikt begrijpend en neemt me in een knuffel. Ik knuffel hem terug en zodra we klaar zijn voegen we ons bij de rest van de jongens. Tom geeft me even een knipoog en verlegen schenk ik hem een glimlach terug. We werken de rest van de middag en avond aan het nummer, en Bill doet redelijk normaal gelukkig. Het lied is inmiddels al voor 3 kwart klaar en eindelijk heb ik het idee dat we bezig zijn om iets te bereiken.

Tevreden lig ik nog wat meldingen op mijn mobiel te bekijken terwijl ik in bed lig. Eindelijk is het eens een goede dag geweest. Sam heeft zijn excuses aangeboden, de band is best aardig (op 1 persoon na, al deed hij vandaag redelijk), en we hebben bijna het hele lied af. Net als ik mijn mobiel weg wil leggen om te gaan slapen, klinkt er een geluid door het huis wat ik niet meteen kan plaatsen. Waarschijnlijk omdat het ongebruikelijk is om dat geluid op dit tijdstip te horen. De bel van het hek, namelijk om half 1 ’s nachts. Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik pak meteen mijn mobiel, het noodnummer gereed. Want wie belt er om deze tijd op een doordeweekse maandag nu aan? Ik doe een kanten kimono over mijn slaapkleding aan dat bestaat uit een satijnen topje en een satijnen short, en doe de lichten in mijn slaapkamer en de gang boven en beneden aan. Als ik beneden ben houd ik het knopje van de intercom ingedrukt. “Hallo?” Nu pas merk ik dat mijn stem angstig klinkt. Ik laat het knopje even los en schraap mijn keel. “Delilah? Oh ontzettend sorry dat we op dit tijdstip storen, maar we hebben een probleem. Het hotel is ondergelopen met water doordat er een leiding kapot is gegaan en iedereen moest daar weg. Alle hotels in de omgeving zijn compleet volgeboekt, en we wisten niet waar we anders heen moesten… Heb jij heel misschien een plekje vrij voor ons?” Opgelucht haal ik adem, het zijn Tom en de rest van de band gelukkig maar, en geen gekke inbreker of iemand anders met nare bedoelingen. Maar dan dringt het pas echt tot me door wat hij wilt… Ik slaak een zucht en druk dan de knop weer in. “Oké, kom maar binnen,” ik druk het knopje in waardoor het hek open zal gaan en automatisch achter hen zou sluiten, en zodra ze bij de voordeur zijn doe ik deze voor ze open. Tom geeft me een kus op mijn wang als begroeting, Georg en Gustav schenken me een glimlach en Bill loopt straal langs mij. Tot zover zijn redelijke gedrag van vandaag. Ik doe de deur dicht en richt me tot hen. “Jullie kunnen boven slaapkamers uitzoeken, ruimte zat,” meld ik hen. Georg, Gustav en Bill gaan meteen naar boven maar Tom blijft even staan. “Heel erg bedankt, Delilah! Dat je dit voor ons wilt doen,” zijn stem klinkt dankbaar, en dat is ook te zien aan zijn ogen. Ik knik even zachtjes en schaam me nu een beetje voor mijn uiterlijk nu hij zo naar me kijkt. Ik heb geen make-up op en dan voel ik mij altijd kwetsbaarder dan anders. Hij wilt zich omdraaien en de trap oplopen maar ik hou hem tegen door mijn mond te open en wat te zeggen. “Tom?” Hij draait zich om en kijkt me vragend aan, een teken dat ik verder kan met mijn vraag. “Voor hoelang mogen jullie het hotel niet in?” Vraag ik, bang voor het antwoord. “4 dagen,” hij kijkt me schuldig aan en zuchtend knik ik, als teken dat het wel goed zit. Maar eigenlijk heb ik daar geen zin in, en dat hebben ze te danken aan een bepaald persoon…

Reacties (1)

  • Luckey

    HAhahaha zit je de komende 4 dagen aan ze vastxD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen