HOOFDSTUK O23 – DELILAH JENSEN

Als Tom en ik aangekomen zijn bij de dierentuin, besluiten wij al tickets te halen voor ons allemaal. We rekenen ze alle 5 af bij de kassa en wachten dan op de rest. Het duurt niet lang voordat ze voor ons neus afgezet worden met de taxi, en met zijn alle lopen we de poortjes door naar binnen. “Ik wil naar de pinguïns!” – “Ik wil naar de flamingo’s!” – “Ik wil naar de panters!” – “Nee ik wil toch liever eerst naar de wolven.” En zo gaat het maar door, iedereen door elkaar waar ze het liefste heen willen. Net kleine kinderen. “Wat dachten jullie ervan dat we gewoon de route volgen? Dan komen we alle dieren tegen!” Stel ik voor. “Weet jij wel hoe een dierentuin in elkaar steekt? Geloof me, als je een route volgt kom je ergens aan de andere kant uit dan waar je dacht dat je uit zou komen. Vervolgens probeer je nog een poging, en gebeurd er precies hetzelfde,” zegt Bill lichtelijk arrogant. Ik rol met mijn ogen. “Ik woon hier best al een tijdje, deze dierentuin heeft echt een hele duidelijke route,” leg ik uit. Iedereen stemt in met mijn idee, en met zijn alle beginnen we aan de aangegeven route door de dierentuin.

Tom slaat zijn arm om mijn schouders heen als we naar de wolven aan het kijken zijn. Hij trekt mij wat dichter naar zich toe en uit mijn ooghoek leek het even alsof Bill een hele vuile blik naar ons toe wierp. Wat is er toch aan de hand met hem? Wat heb ik hem ooit misdaan? Vaak als ik met Tom ben, of als Tom dit soort dingen doet, gedraagt Bill zich zonder reden heel raar. Alsof hij boos is dat zijn broer op die manier met mij om gaat. Maar het slaat nergens op want Tom heeft Heidi. En eerlijk gezegd zie ik ook echt niets in Tom op die manier. Ik denk wel dat wij de potentie hebben om hele goede vrienden te kunnen worden, volgens mij zijn we al aardig op weg. Ik besluit de gemene blik van Bill te negeren en na een tijd in stilte de wolven te hebben bewonderd, vervolgen we onze weg weer.

Het heeft een tijdje geduurd, maar inmiddels heeft de paparazzi ons gevonden. Er worden af en toe foto’s getrokken van ons, maar gelukkig blijven ze redelijk op afstand dit keer. We negeren de camera’s en gaan een restaurant in het park binnen. Het is inmiddels al half 5 en iedereen begint langzaamaan toch trek te krijgen. We bestellen allemaal iets te eten en te drinken en zetten ons dan neer aan een grote ronde eikenhouten tafel. Georg, Gustav en Tom zijn druk in gesprek tijdens het eten, maar Bill en ik eten zwijgend ons eten op. We hebben niets te vertellen, en zeker niet aan elkaar. De andere 3 lijken het niet te merken, maar de onaangename spanning tussen Bill en mij is duidelijk aanwezig voor ons 2. Na een tijdje heb ik het gehad en sta ik bruut op. Ik gebaar dat ik naar de toiletten ga en eenmaal daar ga ik voor de spiegel staan. Ik laat mijn armen steunen op de marmeren wasbakken en terwijl ik mijn ogen sluit haal ik een paar keer diep adem. Als ik ze weer open bekijk ik mezelf even. Wat is er mis met mij? Waarom doet hij zo gemeen tegen mij? Heb ik wat fout gedaan? Ik word gek van die onzekerheid. Hoe onzeker 1 persoon mij kan maken, zonder reden… Of is er wel een reden? Ik weet het niet meer, maar 1 ding weet ik wel heel duidelijk: ik word gek van zijn gedrag naar mij toe.

Reacties (1)

  • Luckey

    bill is verliefd maar wilt het niet toegeven!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen