Kip had zijn armen om zijn knieën geslagen terwijl hij in het zand zat en uitkeek over de zee. Hij voelde zich leeg, zwak. Met een zucht boog hij zijn hoofd en keek naar de Reaper die aan de binnenkant van zijn linkeronderarm was getatoeëerd. Hij wenste dat hij de inkt eraf kon krabben. Schuldgevoel bedolf hem als hij aan zijn broeders dacht. Hij was het niet waard om een Son te zijn. Niet alleen had zijn Old Lady iedereen verraden, wat hij als een persoonlijk falen beschouwde, ook had hij in de weken dat hij hier was nog helemaal níéts kunnen uitrichten. Hij was de enige die bij Dana in de buurt was, die haar kón beschermen, en evengoed voelde het alsof hij geketend was.
      Hij had geprobeerd om te achterhalen waar ze waren, hij had het hele eiland en het grootste deel van het huis afgestruind op zoek naar informatie. Urenlang had hij het water afgezocht op zoek naar sporen van een schip, zodat hij op zijn minst kon ontdekken waar ze zich ongeveer bevonden. Maar niets, helemaal niets. Het was net alsof er niets buiten dit eiland bestond.
      Er lagen drie bootjes aan een kade, maar daar was een groot hek omheen gezet waar altijd gewapende mannen stonden. Het was de enige plek die bewaakt werd. Het waren geen grote schepen, ze waren een slag groter dan speedboten en dat betekende dat ze nooit heel ver uit de kust konden zijn. Maar welke kust – dat was hem een raadsel. De oceaan was groot, en ze konden aan de oost- en de westkant van de VS zitten. Of misschien wel veel verder. Wist hij veel.
      Zijn blik dwaalde weer af naar de kade. Er stonden drie mannen bij elkaar. Er hingen machinegeweren over hun schouders, maar ze waren aan het praten en roken en leken de omgeving niet heel erg in de gaten te houden. Terecht ook. Wat kon hij doen? Drie gewapende mannen in zijn eentje proberen te overmeesteren? Als hij alleen was, had hij het misschien geprobeerd. Maar hij was niet alleen. Als hij faalde – en die kans was aanzienlijk – dan zou Dana het ontgelden. Maddox zou haar straffen.
      Een rilling liep langs zijn rug toen hij aan Maddox dacht. Het was hem niet vaak overkomen dat iemand hem angst aanjoeg, maar deze man was gewoon zo onvoorspelbaar en gecompliceerd dat Kip constant op zijn hoede was. Hij had hem geprobeerd te observeren, zonder dat het hem iets had opgeleverd. Hij wist niets van hem, kon zijn gezichtsuitdrukkingen absoluut niet lezen. In de eerste weken had Maddox hem af en toe een klus gegeven, dan moest hij dingen opruimen of het eten klaarmaken, maar na een tijdje was hij daarmee gestopt en sindsdien besteedde hij nooit meer aandacht aan hem. Alsof hij hem helemaal niet zag. Natuurlijk vond Kip dat beter dan rond gecommandeerd worden, maar het maakte hem ook onzeker. Hij wist niet waar hij aan toe was en wat hij moest doen met alle vrije tijd die hij had. Hij was liever bezig. Nu dwaalden zijn gedachten steeds opnieuw af naar dingen waar hij niet aan wilde denken. Naar zijn ouders, die er geen idee van hadden wat er met hem gebeurd was. Naar zijn broeders, die nog met zo weinig over waren. En naar Cherry. Steeds weer naar Cherry.
      Als hij aan zijn vriendin dacht, kwam er een golf van emoties opzetten die hij nauwelijks bedwingen kon. Ja, hij was boos op haar. Ziedend. Hij kon nog steeds niet geloven dat ze zo dom was geweest om Dana uit te leveren. Iedereen had toch kunnen bedenken dat Maddox zich niet aan zijn afspraak zou houden? Ze was erbij geweest toen Chibs en Gemma werden doodgeschoten. Wat had haar er in hemelsnaam van overtuigd dat Maddox hem zo maar zou laten gaan? En wat al hij dat wel had gedaan. Wat dan? Had ze gedacht dat de anderen haar verraad zomaar waren vergeven? Had ze gehoopt dat hij de club de rug toe zou keren en zou wegvluchten met haar? Zo was hij niet. Hij had gestreden voor een plaats binnen de club en ze waren zijn familie geworden.
      Waar was ze nu? Hij wist dat ze verder niemand had. Zwierf ze ergens door de straten, was ze teruggegaan naar huis en daar opgepakt vanwege de brand die ze in het verleden had gesticht? Zat ze inmiddels achter tralies? Dacht ze inmiddels dat hij dood was? Misschien had ze zich wel weer bij een andere motorclub aangesloten en sliep ze met mannen tot er eentje was die haar beter wilde leren kennen. Zoals hij destijds gedaan had.
      Opeens voelde hij een hand op zijn schouder. Dana kwam naast hem zitten en tuurde een tijdje vooruit zonder iets te zeggen. Zwijgend bekeek Kip haar gezicht. Er was iets veranderd, hij voelde het.
      ‘Heeft hij aan je gezeten?’ vroeg Kip, zijn stem gespannen.
      Hij had geweten dat het een kwestie van tijd was. Maddox probeerde zich wel als een normaal mens te gedragen, maar hij was nu eenmaal een gestoorde klootzak.
      Dana antwoordde niet. Haar duim wreef over het onderste kootje van haar linkerringvinger en hij sperde zijn ogen open toen hij zag dat ze haar verlovingsring niet langer droeg.
      ‘Moest je hem afdoen van hem?’
      Dana boog haar hoofd. ‘Nee. Hij weet niet eens dat ik verloofd ben.’
      Kip draaide zich iets meer naar haar toe. Het voelde alsof er een steen op zijn maag lag die in een snel tempo groeide. ‘Waarom dan?’
      ‘Het verscheurt me, iedere keer dat ik ernaar kijk.’ Ze beet op haar lip en knipperde een paar keer, maar tranen waren er al lang niet meer. ‘En ik wil niet dat hij dat ziet.’ Dana slaakte een lange zucht. ‘Ik ga het spelletje met hem meespelen, Kip. Ik moet zijn vertrouwen winnen.’ Haar hand vond die van hem en ze kneep erin. ‘Maar ik broed op een plan. Ik zal ons hier wegkrijgen.’
      Kip sloeg zijn ogen neer. Het zou andersom moeten zijn. Hij zou haar die belofte moeten doen.
      ‘Ga je met hem naar bed?’
      Hij voelde hoe haar spieren zich aanspanden en toen hij haar hoorde slikken, trilde zijn borstkas.
      ‘Binnenkort.’
      Hij kneep protesterend in haar hand. ‘Dat hoeft niet, we vinden…’
      ‘Het is goed, Kip,’ zei ze zacht. ‘Ik vind het eng en ik walg ervan. Maar ik zal pas een kans krijgen om hem te vermoorden als hij me helemaal vertrouwt. En dat zal lang duren. Dus wachten… dat brengt de baby alleen maar in gevaar.’
      Kip haalde een hand door zijn blonde haar, dat eigenlijk te lang werd. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij wilde niet hardop toegeven dat het ook de enige kans was die hij zag.
      ‘Het is niets wat ik niet eerder heb gedaan,’ zei ze. ‘Maar alsjeblieft Kip. Wat er ook verandert na morgen, bemoei je er niet mee.’ Ze richtte haar hoofd op en keek hem smekend aan. ‘Want mij wil hij niet kwijt, maar de enige reden dat hij jou hier tolereert, is omdat hij denkt dat hij mij daar een plezier mee doet.’
      Kip klemde zijn kiezen op elkaar.
      ‘Ik weet niet of ik het kan, Dana,’ fluisterde hij uiteindelijk. ‘Juice is mijn broeder. Ik kan niet nietsdoen als jij verkracht wordt.’
      ‘Ik word niet verkracht,’ antwoordde ze ferm, met een donkere ondertoon. ‘Ik wil het zelf, ik ga me aan hem geven.’
      Maar haar woorden klonken hol.

Reacties (2)

  • Trager

    D':

    4 maanden geleden
  • Benzin

    Het blijft toch ongewenst als je het doet om chantage/ in situaties als dit, dus Kip heeft een erg goed punt.

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen