Foto bij 076 • De afscheidsbrief



George Weasley p.o.v.     

G      eorge keek neer op het lichaam van Voldemort, welke ze buiten de ingang van de Great Hall hadden geplaatst. Het was één man, dacht hij, één man die zoveel mensen zoveel ellende heeft gebracht. En nu is hij niets dan een omhulsel, een dood lichaam dat niets meer waard is.
      'Alles in orde, broer?' Charlie steunde zijn arm op zijn schouder en keek ook neer op het lichaam. George knikte. 'Ja, ik kan gewoon niet geloven dat het allemaal over is. Ik ben er blij om, maar ik blijf zo alert weet je. Alsof hij elk moment weer kan opstaan.'
      Charlie kikte. 'Ik denk dat we dat stiekem allemaal hebben.' Hij draaide zijn broer weg en leidde hem de Great Hall weer in. De sfeer binnen was drastisch veranderd na het gevecht. Mensen lachten zowaar, zelfs al lag de hal vol met zeker vijftig van hun geliefden en vrienden. George zag Harry, Ron en Hermione in de hoek op een bank zitten en besloot even naar hen toe te lopen. Hij had nog niet met hen gesproken over Eleanor en dat had hij graag nog even gedaan. Nu alles achter de rug was, wist hij dat er geen verdere geheimen meer waren.
      'Hé,' zei Ron toen hij aan kwam lopen en George knikte. Hij wist niet of zijn broer had gezien dat hij Eleanor had gezoend. Nog minder hoe hij erover zou denken als hij erachter kwam. 'Mag ik jullie wat vragen?'
      Het drietal knikte. 'Wat wisten jullie over Eleanors situatie?' vroeg hij. Hij keek Hermione als eerste aan, omdat zij Harry ergens aan had helpen herinneren vlak voordat hij Voldemort doodde. Een risicovolle actie, maar een die niet alleen de toverwereld had gered, maar ook haar van een leven vol leed.
      'We wisten er niet veel van, George,' zei Hermione toen, 'ik vermoedde dat er iets niet klopte, omdat we Ella kennen. Ik wist dat ze opzoek was naar informatie over haar ouders.'
      'En ik wist dat ze een dagboek had gevonden dat haar moeder had geschreven,' vulde George haar aan.
      'En dat wisten wij dus niet,' zei Ron geërgerd, 'waarom heb je niks gezegd?'
      'Dat hadden Fred en ik haar beloofd. Juist omdat Ginny in het tweede jaar.. Ze wilde niemand ongerust maken.'
      Hermione zuchtte. 'Dat deden we toch wel. Daarna had niemand van ons eigenlijk iets in de gaten. Ze heeft me verteld wat de ketting haar allemaal heeft aangedaan en het is echt te vreselijk voor woorden.'
      'En Malfoy was de enige die het opviel,' zei Harry, hij leek het zelf niet eens te geloven. 'Of misschien was hij op de juiste plek op de juiste tijd.'
      George knikte. 'Ik heb de littekens gezien. Ze schaamt zich ervoor.'
      'En terecht.'
      Hermione gaf Ron een harde beuk op zijn schouder. 'Hoe kan je dat nou zeggen?!'
      'Wat?' zei hij geërgerd, 'zijn jullie al vergeten dat ze Fred heeft vermoord? Jullie doen alsof die ketting haar gedrag goed praat, maar door haar zijn wij hem voor altijd kwijt. Waarom ben ik de enige die daar boos om is? Waarom zien jullie het niet?'
      'Ron, je moet begrijpen dat wat er met haar gebeurd is, hetzelfde is als met Ginny in het tweede jaar,' zei Hermione, 'alleen kan Eleanor zich alles herinneren en is ze bewust van wat ze heeft gedaan. Ginny weet er niks meer van en heeft van anderen gehoord wat ze heeft gedaan, maar Eleanor kan de rest van haar leven wakker liggen van alles dat ze heeft gedaan. En dat zonder dat ze het allemaal echt wilde. Iets had macht over haar, dat moet je begrijpen.'
      Ron zweeg. George keek hem aan. Hij begreep waarom hij zich zo voelde. De eerste keer dat hij het hoorde, voelde George zich net zo, maar toen Eleanor kwam opdagen om haar excuses aan te bieden, was die woede alweer verdwenen. Fred was dood en daar kon niemand meer iets aan doen, maar hij kon haar nog redden. 'Ron, kun je het in je vinden haar ooit te vergeven?' vroeg hij.
      Ron keek kort naar hem op. 'Dat kan ik niet zeggen nu.' Hij stond op en liep weg. De drie keken hem na en zuchtte gelijktijdig.
      'Dat gaat veel tijd kosten,' zei George. 'Zeg, Harry. Hoe wist je wat je moest doen? Ik bedoel, om die ketting af te krijgen.'
      Harry keek opzij naar Hermione. 'Ik wist het niet. Hermione kwam erop. De ketting heeft geen bewustzijn, het kan niet nadenken over een actie. Zelfs al lijkt het zo. Hermione bedacht zich dat als Eleanor de staf vasthoud die Voldemort vermoord, of er nu een doodsspreuk wordt uitgesproken of niet, dan moet dat genoeg zijn om de vloek te verbreken. En als dat niet zo is, dan hebben er het in ieder geval geprobeerd.'
      'Het was een riskante actie, maar je hebt lef,' zei George lachend en Harry knikte. 'Zonder lef waren we allemaal niet zo ver gekomen. Je bent een Gryffindor of niet.' De drie lachten.
      'Ik ga even bij Ginny kijken,' zei Harry toen en sprong van de bank. George nam plaats naast Hermione. Haar warrige haren zaten nog warriger dan normaal en onder het stof, net als bij iedereen in het kasteel. Even bleven ze stilzwijgend zitten en bekeken de mensen die in de zaal waren.
      'Ik zag je Ella zoenen,' zei Hermione toen plotseling en George keek haar geschrokken aan. Ze glimlachte. 'Geen zorgen, ik zeg niks. Ik geloof ook niet dat Ron het heeft gezien en dat is maar beter ook.'
      George grinnikte.
      'Hoelang heb je al gevoelens voor haar?'
      Hij haalde zijn schouders op. 'Al best wel een tijdje, maar het drong pas tot me door na de bruiloft. Ik had haar gezien daar en het moment dat ik me dat realiseerde wist ik het. Ik dacht altijd dat ik haar als een klein zusje zag, maar niets is minder waar.' Hij glimlachte.
      'Als ik haar zo zag, dan denkt zij er net zo over.' Hermione klopte hem op zijn schouder en liep toen ook weg. George keek haar na en realiseerde zich dat hij Eleanor al een tijdje niet had gezien. Hij keek de zaal rond, maar zag haar niet bij de Slytherins of de Hufflepuffs. George liep naar Justin toe, die samen met Jenna en Neville een kop warme drank dronken. 'Hebben jullie Ella gezien?' vroeg hij.
      Justin schudde zijn hoofd. 'Maar als je haar ziet, wij willen ook nog even met haar praten.'
      George knikte en liet verder. 'Ma!' Hij liep naar zijn ma toe. 'Heb jij Ella gezien?'
      Haar ogen waren nog rood van al het huilen. Dat duurde altijd een lange tijd voordat het bij haar weer wegtrok. Ze schudde ook haar hoofd. 'We moeten met haar praten,' zei ze zachtjes, 'vind je niet George?'
      Hij knikte. Hij wist niet zo goed wat hij tegen haar moest zeggen. Ma was een vergevingsgezinde vrouw. Hij keek opzij naar Percy die bij Pa stond. Anders had ze hem ook niet meer terug gewild. 'Gaat het lieverd?' Haar warme hand pakte de zijne vast. George knikte. 'Ja, ik ben haar alleen kwijt.'
      'Ze duikt wel weer op,' stelde ze hem gerust. George knikte, maar ergens geloofde hij het niet. Hij liep verder tot hij bij Fred aankwam. Hij staarde naar het gezicht van zijn broer. Men zegt altijd dat het lijkt alsof ze slapen, maar George vond van niet. Fred leek dood, meer niet.
      Hij fronste toen hij naast Fred een opgerold stuk perkament zag liggen. Hij raapte het van de grond en rolde het open. Onderaan de brief stond Eleanors naam.
      Lieve George,
      Het is misschien een verrassing deze brief te zien liggen, maar ik kon me geen andere manier bedenken om dit te doen. Misschien is het laf, maar ik wist dat je me op andere gedachten zou proberen te brengen, en dat kon ik nu niet gebruiken. Ik ben zo blij en dankbaar dat je me hebt vergeven voor alles dat ik jou, je familie en Fred heb aangedaan. Ik had mezelf erop voorbereid dat geen van jullie me ooit nog zouden zien en daar had ik vrede mee. Ik verdiende niet anders. Maar jij vond toch de kracht om me te vergeven.
Toch kan ik mezelf niet vergeven, George. Ik kijk naar jou en ik zie Fred. Ik zie mijn staf die hem vermoord en hoor mijn woorden die de spreuk uitspraken. Ik kan niet leven met die schuld. Daarom heb ik besloten om te vertrekken. Ga me alsjeblieft niet zoeken. Het is voor iedereen beter zo.
Het spijt me dat het op deze manier moet, maar weet dat ik jullie allemaal in mijn hart houd. Jouw familie is het mooiste geweest dat mij is overkomen. Door jullie vond ik een familie, die ik nooit dacht te krijgen. Ik zal dat altijd koesteren.
Ik hou van je George. Haal het beste uit je leven, zoals jullie dat altijd deden.
      Veel liefst,
      Ella

      George liet het stuk perkament zakken. Ze was weggegaan? Hij had geen afscheid van haar kunnen nemen. Hij staarde naar de brief, naar de naam onderaan de pagina en het kleine hartje dat erachter was getekend. Zou hij haar ooit nog een keer zien?

Hellooo! Dit weekend zal elke dag een nieuw hoofdstuk geactiveerd worden. Dat betekend dat zondag dan echt het laatste hoofdstukje online zal komen te staan. Geniet nog even een laatste weekendje van ADH(heart2)


Reacties (6)

  • Slughorn

    Nawh is ze echt weg:(

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    WoW, dit was echt vet onverwacht.. ik ben benieuwd waar dit heen gaat..

    1 jaar geleden
  • GoCrazy

    Neeeeeee Ella! Kom terug!!

    En spijtig dat zondag al het laatste hoofdstukje is... Ik hou van je story!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Jaa het gaat snel he! Maar ik vond het wel passend zo, alles in een weekend en het dan mooi afsluiten!

      1 jaar geleden
  • Teal

    Omggggggg Ella what u doing

    1 jaar geleden
    • Laleah

      She ran dude! She ran!

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ga je lekker... Probeer je me nu alweer aan 't huilen te maken???

    Verder!!!!!!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Ik ga heeeerlijk hahahaxD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen