Foto bij ~52~

‘April kunnen we gaan?’ Vraagt Embry zachtjes. Ik knik zwak en sta langzaam op van de bank. De jongens kijken me allemaal bezorgd aan. Ik negeer het en loop naar buiten. ik kleed me zo snel als ik kan uit en stop de kleding achter mijn enkel band. Ik laat mezelf veranderen en zucht. Verschillende gedachtes stomen mijn hoofd in. Als ze nu eens wegblijven. Ik zucht nog een keer en loop langzaam op de jongens af.
‘April, je gedachtes zijn zo stil.’ Zegt Embry zachtjes. Ik knik naar hem en loop bij de groep weg. Kunnen we? Vraag ik ze en zonder op antwoord te wachten ren ik bij ze weg. Ik spring over een boomstronk heen en zucht nog een keer. Ik haat dit gevoel zo erg! Waarom ik nu weer? Waarom leef ik? Waarom ben ik niet gewoon dood gegaan toen het kon?
‘Omdat ik je wil zien lijden!’ schreeuwt de stem. Ik krimp in een en begin nog iets harder te rennen. Ik wil niet meer. Ik kan het niet meer. Ik ben er klaar mee. ‘Dat is mooi om te horen. Iedereen is ook klaar met jou! Wanneer spring je van de kliffen?’ hoor ik de stem vragen. Ik kan nog net een boom ontwijken en probeer ondertussen de stem te negeren. Ik zucht nog een keer en doe niet eens meer de moeite om de rotsblokken te ontwijken. Ik struikel er over heen en komt met een plof aan de andere kant terecht. Zonder dat ik het wil transformeer ik terug en barst ik in huilen uit. Een warme hand raakt mijn schouder en ik begin alleen maar harder te huilen.
‘April?’ Hoor ik Jake bezorgd vragen. Ik schut mijn hoofd en blijf door huilen. Zijn hand glijd zachtjes en langzaam in elkaar. Steeds krimp ik weer opnieuw in elkaar. Hij haalt zijn hand weg en maakt de band om mijn enkel los. Hij kleed me voorzichtig aan en probeert me zo min mogelijk aan te raken.
‘Jake, Wat is er met haar?’ Hoor ik een angstige Seth bezorgd vragen.
‘Ik denk dat ze echt is gebroken. Ze is fysiek helemaal kapot.’ Hoor ik Jacob met een gebroken stem vertellen. De jongen tilt me voorzichtig op en sus me zachtjes. ‘Rustig maar lieverd. We gaan naar huis en het zal allemaal weer goed komen.’ zegt hij zachtjes. het verdriet in zijn stem is te horen en laat me nog harder huilen. Mijn inprent is verdrietig door mij! Alleen maar omdat ik zwak een waardeloos ben. ‘Embry, wil jij haar dragen?’ hoor ik Jake vragen waarop ik een jankend geluid hoor. Ik word op de warme zachte rug van Embry gelegd en ik pak de jongen zijn haren voorzichtig vast. Ik sluit mijn ogen en de jongen begint te rennen. Het rennen heeft een slaapverwekkend effect en langzaam voel ik mezelf wegglijden naar het donker onbekende.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen