Foto bij Chapter eighty-four

‘In welk opzicht zouden wij gedonder krijgen tijdens dit tournament als wij Milou niet vrijwillig aan jullie overdragen?’ Iedereen keert zich verrast naar Kai toe die vanuit het goal, ons tegemoet komt lopen. Zijn handschoenen schuift hij éen voor éen af en werpt ze aan de kant. Hij stapt op een rustig tempo op de mannen af en kijkt degene die nog altijd op mij af probeert te komen, scherp aan. ‘Staan blijven,’ sist hij hem op een dreigende manier toe. Zijn bruine ogen stralen heel even een gele kleur uit wat de man abrupt laat stoppen en om laat kijken naar de ander. In de tussentijd heeft de rest van het team zich beschermend voor mij gesteld. ‘Als jullie Milou willen, zullen jullie eerst langs ons moeten,’ snauwen ze hen toe. De man die nog altijd bij mijn moeder en coach Fudou staat, lacht schamper en richt zich tot Kai. ‘Het gedonder dat jullie krijgen, kleine snotneus, is dat jullie team gediskwalificeerd kan worden doordat jullie een onstabiel projectiel gebruikt hebben,’ legt hij uit. Mijn mond valt open van verbazing en werp een kwade blik op de man. ‘Pardon, hoe noemde je mij?’ snauw ik zijn kant uit. Maar voordat ik verder iets kan zeggen, slaakt Kai een zucht en kijkt de man aan. ‘Luister, vriend,’ begint hij kalm. Zijn handen steekt hij in zijn zakken en knikt even kort naar mijn moeder, voordat hij zich weer tot de man keert. ‘Wellicht is het voortaan verstandig om eerst jullie huiswerk te doen, voordat je hier komt verkondigen een onschuldig persoon mee te nemen. Hisame Milou staat namelijk niet langer onder toezicht van de autoriteiten wegens het succesvol afronden van haar proces,’ zegt hij schouderophalend. ‘Ik verzoek hierbij daarom ook vrijwillig het terrein te verlaten. Of willen jullie dat Mr. K hierdoor soms in de problemen komt tijdens het tournament?’ De mannen lijken geen moment te twijfelen, verontschuldigen zich snel en vertrekken net zo snel, als dat ze aan zijn gekomen. Vol verbazing kijk ik het voertuig waarin ze wegrijden, na en keer mij tot slot naar Kai. De jongen grinnikt even, haalt zijn handen uit zijn zakken en rekt zich even goed uit. ‘Dus, is iedereen weer bij zinnen? Kan iedereen weer normaal doen en gewoon trainen zoals we altijd deden?’ vraagt Kai. De rest van het team kijkt van Kai, al snel naar elkaar en knikken elkaar zelfverzekerd toe. ‘Het spijt ons,’ hoor ik naast mij. Ik kijk verbaasd om en zet verrast een stap naar achter als iedereen zich verontschuldigend naar mij toe buigt. Iedereen gaat weer recht staan en kijken mij met een glimlach aan. Hier en daar staan er een paar ongemakkelijk erbij. Ik grinnik zacht en glimlach iedereen toe. ‘Het is al goed,’ zeg ik uiteindelijk. Mijn blik keer ik naar Kai en hou hem aan zijn arm tegen, als hij terug naar zijn goal wil lopen. ‘Kai,’ begin ik en kijk hem een beetje moeizaam aan. Mijn broer kijkt vragend om en glimlacht mij toe. ‘Ik was niet aan het bluffen,’ zegt hij als hij mijn gezicht ziet. Vol verbazing kijk ik op naar de jongen voor mij die soepel zijn telefoon uit zijn zak vist, het scherm ontgrendeld en het aan mij overhandigd. Nog even verbaasd, laat ik mijn blik over de tekst op het toestel glijden en kan ik de tranen langzaam in mijn ogen voelen prikken. Als ik uitgelezen ben, vergrendel ik het toestel en overhandig het weer aan hem. Er staat een stralende glimlach op mijn gezicht en terwijl de tranen over mijn wangen rollen, omhels ik Kai stevig. Hij aait gniffelend door mijn haren en er krult een grijns op, op zijn gezicht. ‘Wie is de beste?’ Met een zucht laat ik de jongen los en kijk hem droogjes aan. ‘Dat ben.. ik,’ zeg ik grijnzend, geef hem een speelse duw en ren het veld op. ‘Tijd voor de training!”

--

Na het avondeten heeft iedereen zich opgesplitst. Een deel van het team is hun kamer op gegaan, een ander deel zit in de woonkamer de wedstrijden van de andere teams te bekijken en Endou heb ik net met een voetbal naar buiten zien rennen. Met een zucht sta ik op van mijn stoel en loop naar de gang. Het net met de ballen pak ik van de kapstok af en draag dit over mijn schouder als ik naar buiten stap.
Eenmaal bij het trainingsveld aangekomen, lijk ik Endou nergens te zien. Hij zal wel weer ergens zijn speciale training aan het doen zijn. Ik haal even mijn schouders op bij de gedachten dat hij weer tegen een autoband aan staat te slaan en leeg het net met de ballen. Ik verspreid de ballen over het veld en na mijn korte warming-up, zigzag ik tussen de gepositioneerde voetballen. Hier en daar struikel ik door mijn te snelle voetenwerk en belandt daarbij een aantal keer met mijn snuffert op de grond. Een diepe zucht verlaat mijn mond als ik mijzelf weer overeind duw en een bal tussen mijn voeten klem. Met mijn blik op het goal gericht, werp ik de bal met een achterwaartse salto, al spinnend de lucht in. De bal verzamelt een hoop wind en er vormt een enorme bol van wind eromheen. Daarna werp ik mijzelf de lucht in, draai kort om mijn as en vuur de bal vervolgens op volle vaart, op het goal af. ‘Frost Sphere!’ Zonder keeper, landt de bal uiteraard in het net en land ik netjes op mijn voeten. De techniek blijf ik herhalen totdat ik alle ballen die op het veld het goal in heb geschoten en stap dan met een zucht naar het net. Ik tik alles éen voor éen het goal uit en pak de laatste bal zelf op. ‘Vind je het erg als ik meespeel?’ Door het plotse stemgeluid, schrik ik zo erg, dat bij het omkeren, ik over mijn eigen voet struikel en ik in het net land. De bal stuitert van mij weg en ik lig verstrikt met mijn armen en benen in het net. Met een zucht probeer ik mijzelf los te maken en kijk om naar de persoon die mij heeft laten schrikken. Een paar teal kleurige ogen glimlachen mij toe en de roodharige jongen stapt rustig op mij af. Binnen enkele tellen ben ik bevrijd uit het net en helpt hij mij overeind. Een kleine glimlach staat op mijn gezicht als ik de jongen voor mij, bedank en stap terug het veld op. Ik tik alle ballen richting de reservebank tot er nog maar eentje overblijft en zet mijn voet hier op. Mijn blik richt ik naar de bal onder mijn voet en beweeg het op een kalm tempo heen en weer. Het is lange tijd stil en zodra ik op kijk, deins ik opnieuw geschrokken naar achteren als Hiroto plots vlak voor mij staat. ‘Jij maakt ook geen geluid als je loopt,’ brom ik naar hem. De jongen grinnikt even en kijkt mij aan. ‘Geleerd op Aliea,’ zegt hij luchtig. De bal voor hem tikt hij soepel de lucht in en houdt het glimlachend hoog met zijn knie. Af en toe wisselt hij af door de bal de lucht in te koppen en uiteindelijk maakt hij een normaal, maar krachtig schot op het goal. Mijn blik rust op de bal die het goal langzaam een stukje uitrolt en stap er dan op af. ‘Catch,’ roep ik zodra ik de bal bereikt heb en het op Hiroto afschiet. De jongen neemt de bal als een pass aan en dribbelt behendig over het veld. Alsof hij zelf een paar denkbeeldige obstakels heeft geplaatst, dribbelt hij over het middenveld en komt op mij af rennen. Een brede grijns krult op mijn gezicht en raas op de jongen af, maar voordat ik in de buurt kan komen, schiet hij de bal de lucht in en springt er zelf achteraan voor een hissatsu. ‘Ryuusei Blade!’ De bal raast op een noodvaart op mij af en op het juiste moment haal ik uit naar de bal. De energie van het schot gebruik ik om uiteindelijk de bal op volle vaart terug te kunnen schieten. De bal raast vlak langs Hiroto, naar de andere kant van het veld en raast het goal in. Hiroto kijkt verbluft over zijn schouder naar het goal waar de bal in de ligt en glimlacht dan zacht. ‘Je bent nog sterker dan toen je bij Aliea zat,’ gniffelt hij. De bal vist hij uit het goal en speelt het mij krachtig toe. Met een brede grijns, neem ik de bal in ontvangst en dribbel ik deze keer zelf naar voren. Zodra Hiroto in beweging komt, klem ik de bal tussen mijn voeten en werp het met een achterwaartse salto de lucht in. Terwijl de bal al spinnend een hoop wind opvangt en in een grote bol van ijskoude wind verandert, maak ik mij klaar om te springen, maar voordat ik daar de kans voor krijg, is Hiroto al de lucht in gesprongen. ‘Ryuusei Blade!’ roept hij uit. De energie die de bal voor mijn hissatsu al verzamelt heeft, gebruikt Hiroto nu om zijn eigen schot meer kracht te geven en de bal vervolgens op mijn goal af te schieten. De bal landt in het net en een zacht gelach verlaat mijn mond. ‘Slimme zet,’ complimenteer ik de roodharige jongen. Ik rek mij glimlachend uit en begin met het verzamelen van de ballen. Hiroto staat nog steeds op het veld en lijkt diep in gedachten verzonken te zijn. Wanneer hij zijn handen tot vuisten balt, kijk ik bezorgt zijn kant uit en slaakt hij een diepe zucht, voordat hij zich naar mij keert. ‘Het spijt me zo, Milou. Voor alles wat er gebeurd is, ik had nooit verwacht-’ ‘Het is oké,’ onderbreek ik hem. Ik stap met een glimlach op hem af en stop vlak voor hem. Mijn groene ogen stralen in het licht dat de maan van zich afstoot en zonder te aarzelen, sla ik mijn armen om deze jongen heen. Mijn gezicht druk ik tegen zijn borst en sluit mijn ogen. ‘Vergeet niet dat jij degene bent die mij uit die hel gehaald heeft. Daar waar je mij mee terug had kunnen nemen naar Aliea om alsnog voor jullie te strijden, koos je ervoor om mij terug te sturen naar Hokkaido. Het is nooit jouw schuld geweest voor de dingen die gebeurd zijn. Je hebt alles eraan gedaan om mij te helpen en daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn.’

Reacties (1)

  • Luckey

    Snel verder

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen