De straten en gebouwen gleden aan me voorbij. Eleanor was geïnteresseerder in haar telefoon dan een gesprek aanknopen met mij. Of deze zogenoemde desinteresse voortvloeide uit ongemak of wanhoop kon ik niet zeggen. Wel was ik blij met de weinige aandacht die ze me gaf. Ik zou niet weten wat ik op al haar vragen moest antwoorden. Dit werd Louis ook al snel duidelijk, gezien hij na de vierde vraag ophield met de stilte verbreken. Er kwam geen zinnig woord uit me. Dat was nu niet het geval en ik vroeg me af of daar bij Harry verandering in zou komen. Ik zou niet weten waar ik moest beginnen of hoe ik mijn gedrag moest verklaren.
'Waar heb je vannacht geslapen?' Louis' vraag deed me opschrikken. Het was een totaal andere vraag dan de vragen die hij eerder stelde. Alle vorige vragen waren een zoektocht naar redenen geweest. Redenen waarom ik dit mezelf en Harry had aangedaan. Redenen waarom ik naar het politiebureau was gegaan. Hij vroeg zelfs waarom ik weer naar dezelfde club als maanden geleden was gegaan. Louis' beweerde dat geen van de jongens daar nog een stap had gezet na het 'voorval'. Louis moest is weten wat er tijdens het voorval daadwerkelijk gebeurd was. Wellicht deed hij dan minder geïrriteerd. Wellicht had hij dan genoeg redenen voor mijn gedrag en krakkemikkige verschijning. Dat mijn slaapplek hem interesseerde, was iets nieuws. Ik had gehoopt dat hij het stellen van vragen had opgegeven, gezien hij op geen één vraag een antwoord had gekregen. Helaas bleek dit niet het geval te zijn en had hij ditmaal een andere aanpak.
'Hoezo?' Mijn weerwoord kwam sneller dan ikzelf gedacht had. De nieuwsgierigheid won het van mijn rationele denken. Waarom interesseerde mijn slaapplek hem? Én hoe wist hij dat ik niet thuis had geslapen? Mijn reactie maakte me verdacht en zou mijn onschuld niet ten goede doen. Al had ik niks met Aiden uitgespookt. Hij was slechts een redder in nood geweest. Het was alleen logisch dat Harry én Louis daar anders over zouden denken.
'Je sliep niet in Harry's huis.' Het was een conclusie, geen vraag. Zijn vastberadenheid bevestigde mijn vermoeden dat hij Harry's moeder gesproken had.
'Weet Harry's moeder waar hij is?'
'Ik heb haar gelijk gebeld,' mengde Eleanor zich nu in het gesprek. Het was het eerste wat ze zei gedurende de autorit. 'Je hebt haar gekwetst, Fé.' Het was een verwijt. Ik sloeg mijn ogen neer en speelde met de ring om mijn vinger. Het diamantje schitterde in het zwakke herfstzonnetje.
'Waar heb je geslapen vannacht?' Louis herpakte zijn vraag, tot mijn teleurstelling.
'Bij een vriend,' mompelde ik. Ik voelde Eleanors blik op me branden. Alsof ze de waarheid uit me probeerde te zuigen.
'Wat voor een vriend?' reageerde Louis bits. 'Ik wist niet dat jij nog vrienden had in Londen.' Het verwijt sneed dwars door mijn hart, maar was ongelofelijk eerlijk. Ik had ook geen vrienden in Londen. Niet meer in ieder geval. En ik wist niet of ik Aiden een 'vriend' kon noemen. Het was nog altijd een vreemde verhouding. Door Louis' vraag besefte ik me dat ik mijn afspraak van vanavond moest verschuiven. Ik wist niet wat de dag me ging brengen. Ik had geen idee wat ik van Harry kon verwachten. En het laatste waar ik zin in had, was om als gebroken vogeltje Aiden te ontmoeten. Alweer. Wat zou hij dan van me denken? Ongetwijfeld dat ik een sneu en triest gevalletje was. Iets wat ik niet wilde zijn, maar wel uitstraalde. Dat wist ik dondersgoed.
'Jongen van de studie,' mompelde ik zachtjes met een nonchalante toon in mijn stem. Het was geen leugen.
'Heb je seks met hem gehad?' Eleanor's argwanende stem deed me verbaasd opkijken. In de eerste instantie was ik te verbijsterd om te reageren, maar de verbijstering begon zich al snel om te zetten in irritatie.
'En wat zou dat?' Mijn schaamte en verdriet veranderde langzaam in frustratie. 'Ik heb toch geen vriend meer of wel,' blafte ik het meisje toe.
'Dus je loopt zo zielig te doen, maar neukt ondertussen wel iemand anders?' snauwde Eleanor terug.
'Denk je echt zo over mij?!' Mijn verbaasde en wanhopige stem sloeg over. De hoeveelheid emotie die in mij woedde, kwam er overduidelijk uit. Alle emotie was in mijn stem te herkennen en toch wist ik niet of het een roep uit frustratie, verdriet, schaamte, radeloosheid of wanhoop was. Het deed Eleanor wegkijken. Louis verstrakte slechts zijn greep op zijn stuur, waardoor zijn knokkels wit uitsloegen. De stilte in de auto was oorverdovend. Het deed me ongemakkelijk op mijn lip bijten en mijn ring om mijn vinger draaien.
'Ik weet niet meer wat ik moet denken,' hoorde ik Eleanor fluisteren. 'Ik weet niet meer wie je bent, Feline.' Haar bruine ogen vingen mijn blik via de achteruitkijkspiegel. Ik voelde de misselijkheid opkomen.
'Ik voel me niet goed.' Mijn stem was zwak en schor. De kracht die ik hiervoor toonde, was nergens terug te vinden.
'Ik ook niet Fé, ik ook niet.'
'Nee, ik meen het. Ik moet kotsen,' piepte ik, terwijl ik het zweet onder mijn oksel voelde toenemen. Ik klemde mijn kaken op elkaar, in de hoop dat de kots neigingen afnamen. Louis' ogen verwijdde zich. Niet veel later reed hij een stoep op en bracht de auto tot stilstand. Ik klikte mijn gordel los en rende de auto uit. Boven een stel struiken bleef ik stilstaan en leegde voor de zoveelste keer mijn maag. Er kwam nauwelijks iets uit, gezien ik al dagen nauwelijks at. Eleanor nam mijn haren vast en speelde voor even de goede vriendin. Hoe vaak had ik zo met Luca gestaan? Ze zou me al duizend keer op mijn vingers hebben getikt in de afgelopen maanden. En voor het eerst sinds mijn tijd in Londen voelde ik naast schaamte, verdriet en frustratie ook schuld. Schuld tegenover mijn dode beste vriendin. Een nieuwe lading kots verliet mijn lichaam.
'Jezus, wat een bende,' hoorde ik Louis achter me mopperen. Ik sloot mijn ogen. Wat een ellende. Wat een bende. Eleanor wreef over mijn rug, in de hoop me te kalmeren. We wisten allemaal dat dit geen gevolg van ziek zijn was. Het was mijn uitlaat klep. Eleanor wist het. Louis wist het. En ik wist het. Na een klein kwartiertje stond ik recht. Louis overhandigde me een flesje water en had voor het eerst een meelevende blik in zijn ogen. Even dacht ik dat hij over Harry zou beginnen, maar hij hield wijselijk zijn mond.
'Het is nog maar tien minuten lopen. Wil je liever met El of mij naar huis wandelen? Voor de frisse lucht?' Hij keek me aarzelend aan. Ik knikte kleintjes. Hij liep naar zijn auto, pakte een zonnebril uit het dashboard en overhandigde deze aan me. 'Mocht je journalisten tegen komen,' verklaarde hij zichzelf. Dankbaar zette ik de zonnebril op. Eleanor deed haar jas dicht en zei Louis gedag. Hij gaf haar een kus en stapte vervolgens in zijn auto. Zijn auto was al snel uit het zicht verdwenen. Langzaam liepen Eleanor en ik richting Louis' huis. Het wederzien van Harry kwam met elke stap die ik zette dichterbij en met elke stap voelde ik me een stukje kleiner en zwakker worden. Ik was onbeschrijfelijk moe. En ik wist niet waar ik nog energie vandaan moest halen. Eleanor deed geen moeite om een gesprek aan te knopen. Ze leek te genieten van de tsjirpende vogels en de rust. Veel te snel arriveerden we bij de poorten die Louis' oprit voor buitenstaanders afschermden. Eleanor opende de poorten. Blijkbaar had ze de sleutels van Louis' huis, zoals ik die ook altijd gehad had van Harry's huis. Ik wilde Harry niet zien. Niet in de toestand waarin ik nu verkeerde. Eleanor en ik liepen de oprit op, het grind knisperde onder onze voeten. Louis' auto stond al voor het huis geparkeerd. Via de achterdeur betraden Eleanor en ik het huis. Tot mijn opluchting gebaarde ze me stil te zijn en begeleidde me naar boven. Ze ging me voor naar een kamer waar ik niet eerder was geweest. De herkenbare koffer van Harry deed me stoppen met lopen. Deze stond naast het bed. Mijn hart begon sneller te kloppen en pompte het bloed sneller door mijn lichaam.
'Hij is er niet,' stelde Eleanor me gerust. Ik voelde opluchting en wandelde de logeerkamer in. Zonder verder iets te zeggen opende Eleanor de volgende deur, de badkamer. Ze gaf me een handdoek, een nieuwe tandenborstel, shampoo en douchegel. Ik was haar dankbaar, gezien ik op zijn minst behoefte had aan een douche. Terwijl ik stond te douche ging de deur open. Automatisch schermde ik mijn lichaam af en ging met mijn rug naar El toe staan.
'Ik kan je ruggenwervels tellen,' snoof ze. Ik klemde mijn kaken strak op elkaar. Niet in staat er iets over te zeggen. Natuurlijk was het mij ook opgevallen. Ik wist dondersgoed dat ik een rondlopend skelet was, alweer.
'Ik heb mijn joggingbroek en trui hier voor je neergelegd. Je kan even gaan slapen als je wil. Niemand komt deze kamer in.' Ik wist dondersgoed dat ze met niemand op Harry doelde. Ik keek dankbaar over mijn schouder, maar kon mijn stem niet vinden om El daadwerkelijk te bedanken. Pas toen ze weg was, stapte ik de douche uit en begon me af te drogen. Niet veel later stapte ik gehuld in een joggingbroek en trui het grote tweepersoonsbed in. Ik probeerde even te slapen, mijn hersenen en emoties een moment van rust gunnend. Natuurlijk overmeesterde de slaap me niet, ondanks mijn ontzettende vermoeidheid. Hoe kon ik slapen als de persoon, die ik zoveel uit te leggen had, slechts een paar meter en een paar kamers van me verwijdert was. Dat kon toch niet? Niemand zou dan kunnen slapen. En ik al helemaal niet. Met een diepe zucht verruilde ik Eleanor's chille outfit weer voor mijn eigen casual outfit. Alleen haar sloffen besloot ik aan te doen, gezien ik het ongelofelijk koud had. Zelfverzekerd liep ik de trappen af naar de keuken. Daar was echter niemand te bekennen. Verbaasd besloot ik een kop thee voor mezelf te zetten, in de hoop op te warmen. Even later wandelde ik met mijn kop thee naar de woonkamer. Daar trof ik Eleanor in haar eentje op de bank.
'Ik kon niet slapen,' verklaarde ik mijn aanwezigheid. Ze knikte begrijpelijk. 'Waar zijn Louis en...' Ik sloeg mijn ogen neer, niet in staat om zijn naam te zeggen.
'In de tuin. Voetballen.' Eleanor maakte een gebaar naar de grote tuin. Opnieuw was ik verbaasd. 'Hij weet niet dat je hier bent,' verklaarde Eleanor het vrolijke potje voetbal. Ik slikte. Wat moest ik nu? Ik wilde Louis en Harry niet onderbreken. Opnieuw besloot ik een passieve houding aan te nemen en te wachten. Te wachten tot ze binnen kwamen. In de tussentijd dronk ik mijn thee op en dacht na wat ik moest zeggen. Ik oefende een paar zinnetjes in mijn hoofd, maar niks leek juist. Wat moest je iemand zeggen als je hem langer dan 2 weken uit het niks genegeerd had? Wat moest je zeggen als je alsnog zijn hulp nodig had? Wat moest je reageren op zijn verdwijning? Hoe kon ik mezelf verklaren? Ik werd uit mijn gepieker gehaald door twee luidde, lachende stemmen in de gang. Ze kwamen eraan.
'El, ik heb je vriend dik ingemaakt,' hoorde ik zijn prachtige, hese stem al door het huis in schreeuwen. Hij lachtte. waardoor ik wenste dat ik hier niet was. Ik wilde niet de reden zijn dat zijn lach van zijn gezicht verdween. Maar zoals verwacht, bevroor de lach op zijn gezicht zodra hij me zag. Ik durfde niet weg te kijken. Mijn blauwe ogen staarden recht in zijn groene prachtige ogen. Toch schrok ik van zijn verschijning. Hij zag er slecht uit. Diepe wallen tekenden zijn gezicht. Zijn haren waren vet. Zijn lippen schraal, net zoals ze wangen. Het waren sporen die de tranen hadden achtergelaten. Zijn bruingekleurde huid verminderde zijn gebroken verschijning enigszins, maar alsnog was het duidelijk dat hij ongelukkig was. Het voetballen met Louis was slechts een klein geluksmomentje geweest. De stilte was oorverdovend. Eleanor reageerde niet op Harry's spottende opmerking, maar stond in plaats daarvan op. Zonder iets te zeggen liep ze de woonkamer uit. Louis keek haar na. Hij twijfelde of hij hetzelfde moest doen. Geen van ons verloste hem uit die twijfel. Harry bleef staan waar hij stond en ik zat nog altijd zwijgend naar het tweetal te staren. Uiteindelijk gaf Louis zijn beste vriend een schouderklopje en liep Eleanor achterna. Ik weet niet wat ik wilde dat er zou gebeuren. Ik had er over nagedacht, maar ik had geen idee wat ik hoopte dat er zou gebeuren. Wel wist ik meer dan zeker dat wat er gebeurde, mijn nachtmerrie was. Een korte blik gunde hij me nog na Louis' verdwijning. Ik denk dat ons contact uit maximaal twee minuten had bestaan. Onze blikken hadden slechts twee minuten contact gehad. Zonder een woord te zeggen draaide hij zich om en liep Louis achterna. Zijn verpletterende verschijning verdween. En hij had mij geen woord gegund.
'Echt, je had mijn goal moeten zien El,' hoorde ik hem vervolgens weer door het huis schreeuwen. Opnieuw zijn lach. De hele situatie had al scheuren in mijn hart achtergelaten, maar ik vroeg me af of ik nu nog wel over een hart beschikte. Een pijn steek golfde door mij heen. De pijn was zo hoog, zo intens, dat ik opstond. Ik moest ergens heen. Ik moest iets doen, maar ik wilde Harry niet laten horen dat het me pijn deed. Hij negeerde me. Hij deed alsof ik niet bestond. Ik was zijn stem niet meer waard. Hij had me twee minuten gegund. Meer niet. Maximaal twee minuten, misschien had ons contact uit slechts één minuut bestaan. Ik wist het niet, maar ik wist wel dat ik weg moest. Muisstil verliet ik de woonkamer, wandelde de gang door en nam de achterdeur. Op Eleanor's sloffen rende ik de tuin in. De koud deed me rillen en beseffen dat ik zonder jas op een herfstdag in een tuin stond op sloffen. De koude lucht en koude wind zorgden ervoor dat de tranen begonnen te stromen. Ik kon het niet tegenhouden. Ik kon het niet stoppen. De lucht in mijn longen leek me te zijn ontnomen. Happend naar adem stortte ik ineen. Het vocht van het gras trok door mijn broek heen en deed mijn benen verkleumen. Toch verroerde ik me niet en staarde met betraande wangen naar de uitgestrekte tuin voor me. De voetbal lag verscholen onder een boom iets verderop in de tuin. Hoelang ik naar het object staarde, wist ik niet. Eleanors warme armen om mijn schouders die me omhoog trokken, deden me uit mijn waan ontwaken. Mijn tranen waren inmiddels opgedroogd.
'Je bent ijskoud. Wat ben je aan het doen?' Ze legde een jas om mijn schouders. Ik keek niet over mijn schouder om te kijken of Harry of Louis haar gevolgd waren. Ik durfde niemand aan te kijken.
'Ik had frisse lucht nodig.' Het was geen leugen. De frisse lucht vermengde mijn pijn met een ijzige koude lucht in mijn longen. Het zorgden ervoor dat mijn aderen langzaam in ijs veranderde en dat had ik nodig om mezelf te beschermen.
'Kom je naar binnen?' Eleanor keek me met haar grote bruine ogen aan. Haar bezorgdheid was er duidelijk in af te lezen. Ik begreep echter niet hoe ze me die vraag nog durfde te stellen. Ik naar binnen? In één ruimte met hem?
'Hij negeerde me El. Ik heb geen zin om hem langer onder ogen te komen. Het heeft geen zin.' Ik sloeg mijn armen beschermend om mijn lichaam en staarde langs mijn vriendin heen de tuin in. El zuchtte en wipte heen en weer op haar voeten.
'Hij verzacht wel, hij heeft pijn Fé,' fluisterde Eleanor zachtjes in de lucht.
'Ik heb ook pijn El. Het werkt niet. We hebben allebei pijn. Ik negeer hem toch ook niet.'
'Je hebt hem twee weken genegeerd,' reageerde Eleanor, nog altijd fluisterend. Dit deed me zwijgen. Ze had gelijk. Ik had hem twee weken genegeerd, maar niet in mijn hoofd. Niet in het echt. Ik had hem slechts online genegeerd.
'Geef hem de tijd om je te vergeven. Laat hem zien wie je ook alweer bent. Wie je was. Op wie hij verliefd is geworden. Van wie hij is gaan houden.' Eleanors stem klonk hoopvol. Ze bracht het overtuigend, maar ik wist dat ik die persoon niet meer kon zijn. Niet voordat ik dingen op een rijtje had gezet. Niet voordat ik mezelf kon vergeven. Niet voordat ik James kon vergeten. Ik kon mezelf niet meer zijn, voordat ik alles had afgesloten. En daar had ik Harry voor nodig. Ik moest accepteren wat er met me gebeurd was. Niet alleen die avond, maar ook nu. Ik moest weer beter worden. Er was zoveel wat op dit moment niet goed zat. En ik kon Harry niet mijn gezonde, positieve kant laten zien, als ik de verrotte en beschadigde kant niet accepteerde. De enige mogelijkheid om die kant van mezelf te accepteren, was James zijn daden rechtvaardigen. Ik kon het vieze gevoel en het angstige gevoel alleen accepteren als ik wist dat hij weg was, opgesloten en ver van me vandaan. Ik wilde zijn vieze blik, een blik die me uitkleedde, en zijn vieze handen, die me hadden aangeraakt, nooit meer zien. Ik wilde hém nooit meer tegenkomen. En ik had Harry nodig om dat te verzekeren.
'Ik heb hem nu nodig El. Ik heb geen tijd en ik kan niet de oude zijn, voordat ik het heb opgelost.'
'Je lost het met Harry alleen op als je de oude bent.' Eleanor keek me zelfverzekerd aan. Ze had geen idee.
'Daar heb ik het niet over. Ik heb Harry nodig. Niet zijn liefde. Ik heb hém nodig.' El keek me onwetend aan.
'Waarvoor heb je hem nodig dan?' Haar vraag deed me mijn ogen neerslaan. Het nieuws was me inmiddels een week bekend, maar ik had het niemand durven vertellen. Behalve de politie. Zij gingen me helpen, maar niet emotioneel. En ik wist dat ik een vriendin nodig had om me te steunen door dit proces.
'Ik ben verkracht El. Die avond.' Ik haalde diep adem. De tranen kwamen niet, maar de trillingen in mijn stem waren ongekend. Het was voor het eerst dat ik het in de buitenlucht hardop uitsprak. Het was voor het eerst dat ik het een bekende vertelde. Het was voor het eerst dat ik iemand liet oordelen. Dat ik iemand mijn gore, genante waarheid vertelde. Ik was zwak geweest. Ik was dom geweest. En ik had ervoor geboet. Het bleef akelig stil in de tuin. 'En er is geen bewijs, behalve misschien bij Harry.' Na een zekere vijf minuten keek ik op, naar Eleanor. Haar ogen waren zo groot als schoteltjes. Ze staarde me aan, duidelijk nietwetend wat te zeggen.
'Hoe lang weet je dit al?' fluisterde ze geschokt.
'Een week,' fluisterde ik terug, niet in staat om harder te praten. 'Niemand weet het.'
'Je ouders niet?' Ze keek me aarzelend aan. Ik schudde ontkennend. Ze keek naar de grond. 'Fé, sorry... Ik... Als ik dit had geweten dan...' Stotterend probeerde ze haar botte, maar eerlijke gedrag van de afgelopen dagen goed te praten. Ik pakte haar hand, die inmiddels ook flink afgekoeld was, vast.
'Je kon het niet weten. Het maakt niet uit.' Ik glimlachte kleintjes, maar kreeg geen glimlach terug. Ze staarde me slechts ernstig aan.
'Wie...?'
'James.' Ik klemde mijn kaken op elkaar. Opnieuw verwijdde haar ogen zich weer.
'Zo lang al....' Ze verviel weer in stilte. 'Wat een klootzak,' schreeuwde ze vervolgens. Ik zette geschrokken een stap achteruit. Niet verwachtend dat ze zou uitbarsten. 'Wat een gore, gore klootzak,' herhaalde ze. Ik keek weg. Het was het minste wat over hem te zeggen viel. Hij was nog veel erger dan dat. Hij was nog erger dan een klootzak. James was geen klootzak. Hij was een duivel. En eentje die van zijn positie genoot. En ongetwijfeld zijn daden zou herhalen.
'Waarvoor heb je Harry nodig?' Eleanor keek me zelfverzekerd aan, vastberaden me te gaan helpen.
'Ik weet niks meer, dus ik kon de politie niks vertellen wat tot bewijs kan leiden.' Ik zweeg kort. 'Harry moet een verklaring afleggen. Daar kunnen ze misschien bewijs uithalen.'
'Bewijs voor wat?' Een hese, zwaardere stem deed mijn nekharen overeind vliegen. Razendsnel draaide ik me om. Opnieuw keek ik in het gebruinde gezicht van Harry. Deze keer waren zijn groene niet slechts gevuld met leegte. Tot mijn opluchting negeerde hij me niet langer, maar gaf hij blijk van mijn bestaan. Zijn blik bevatte bezorgdheid en een sprankje nieuwsgierigheid. En ongeduld. Hij wilde een antwoord, maar ik wist niet hoe en welk antwoord ik hem moest geven. Ik verstijfde en sloeg mijn ogen neer. Het moment was aangebroken om de waarheid te vertellen en ik was ongelofelijk bang voor zijn reactie. Wat als hij zich voor me ging schamen?


Hopelijk hebben jullie allemaal een lekkere kerst gehad!! Na alle kerstdrukte hier weer een stukje!!
Hopelijk stelt het jullie niet teleur hoe ik het heb beschreven, maar..... he issss back;)

Reacties (7)

  • Efflorescence

    Wat heftig allemaal zeg. Wel goed dat ze nu eindelijk kunnen praten.

    5 maanden geleden
  • annae

    (H)(H)(H)Wat een super tof verhaal in 1 keer deel 1 en dit gelezen! Zo fijne luchtige maar tegelijkertijd ook realistische schrijfstijl, ik ben een fan!(H)

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Nou waarom stop je nu hier?? :
    Ik heb een fijne kerst gehad, hopelijk jij ook!
    snel verder(Y)

    5 maanden geleden
  • Twice

    Yesss was weer zo blij toen ik een hoofdstuk van jou in m'n inbox zag staan!!
    En wow... ben zo benieuwd hoe het gaat aflopen met Harry en Fé!
    We want more!
    :D

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    Heb hele fijne kerstdagen gehad, jij ook?
    Super stukje om te lezen als je net wakker bent. Ik vind het top geschreven!!! Meeeeeeeeer 😏🤗

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen