HOOFDSTUK O28 – DELILAH JENSEN

“Ik zweer het je, als ik hem ooit nog eens tegenkom dan sla ik hem het ziekenhuis in,” sist Tom driftig terwijl hij door mijn woonkamer ijsbeert. Wat een leuke nacht had moeten worden, is niet zo leuk geëindigd. Iedereen was erg snel nuchter geworden toen ze van het voorval hoorden. Ik was nogal aangedaan dus ik kon alleen maar huilen nadat het gebeurd was. Bill heeft me de toiletten door moeten loodsen naar een taxi. Hij heeft de rest verzameld en in de taxi op weg naar mijn huis heeft hij alles verteld. Nu zitten we met zijn alle in mijn huis, het is half 5 in de ochtend en Bill zet net een glas water voor mijn neus neer. Met trillende handen pak ik het glas op en probeer er een paar slokken van te nemen. Tom ijsbeert door de woonkamer, Georg en Amara zitten naast me en wrijven allebei ritmisch en geruststellend over mijn rug, Rose, Sara en Gustav zitten aan de andere kant van de hoekbank en Bill weet zich geen houding te geven. Hij kijkt bezorgd maar ook boos uit zijn ogen, en uiteindelijk ijsbeert hij mee met zijn broer.

“Ik wil slapen,” zeg ik uit het niets als het een tijd stil is geweest. Iedereen kijkt mijn kant uit en Tom en Bill knikken begrijpend. Ik sta met moeite op, mijn benen trillen nog steeds na door vanavond, en ik doe mijn uiterste best om het niemand te laten merken. Ik wil niet dat ze zich nog meer zorgen zouden maken. “Wij gaan naar huis,” meldt Amara, terwijl ze gelijktijdig met Sara en Rose opstaat. Ze geven me alle drie een dikke knuffel en geven aan dat ze hun geluid hebben aan staan mocht ik ze vannacht nodig hebben om te bellen of een bericht te sturen. Ik bedank ze alle drie en ze verlaten mijn huis. “Wij blijven hier slapen, als je dat niet erg vind?” Vraagt Tom, terwijl hij me bezorgd aankijkt. Ik schud mijn hoofd, als teken dat ik het niet erg vind. “Er zijn genoeg slaapkamers extra, be my guest,” zeg ik voordat ik met hevige moeite mijzelf de trap op sleep. Ik kleed mezelf om in mijn satijnen short en topje, en doe de gordijnen dicht. Ik heb geen energie om mijn make-up eraf te halen, en bovendien zal het erg lang gaan duren met mijn trillende handen. Ik ga in bed liggen en sla de dekens over mijn lichaam heen, om mezelf warm te houden rol ik mijn lichaam op als een bolletje, en probeer ik in slaap te vallen.

Met een ijselijke gil word ik wakker. De beelden van vanavond spelen zich af in mijn hoofd, keer en keer opnieuw. Trillend sla ik mijn armen om mijn knieën heen en wieg mezelf zachtjes heen en weer, in de hoop om wat rustiger te worden. Mijn deur gaat open en ik zie 2 bezorgde gezichten in de deuropening verschijnen. Één van hen doet het licht aan, en waarschijnlijk ziet het er niet uit hoe ik erbij lig. In een foetushouding, mezelf heen en weer wiegend, uitgelopen make-up en verse tranen in mijn ogen die elk moment naar buiten zouden kunnen rollen. Met een sneltreinvaart zitten ze op het bed, en Tom neemt me in zijn armen. Hij sust net zoals zijn broertje dat vanavond deed om mij rustig te krijgen, en geeft een aantal kusjes op mijn kruin. Ik voel een extra hand, die van Bill, over mijn rug heen gaan om me een gerustgesteld gevoel te geven. Langzaam voel ik de tranen ontsnappen en via mijn ooghoeken naar beneden over mijn wangen rollen. Zachte snikken verlaten mijn mond. Ik hoor de tweeling wat naar elkaar fluisteren, maar ik kan niet verstaan wat precies. Niet veel later verlaat één van de twee mijn kamer. Hij doet het licht van mijn slaapkamer uit en trekt de kamerdeur achter zich dicht. De andere tweelingbroer legt mij goed neer, en gaat zelf naast me liggen op bed. Zijn warme lichaam houdt dat van mij stevig vast. Ik leg mijn hoofd op zijn borstkas en val niet veel later in een goede, diepe slaap.

Reacties (2)

  • Luckey

    bill word langzaam lief!
    waarom moet er dan altijd eerst wat ergst gebeuren'

    heb medelijden met der
    wie slaapt er bij der?

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oww wie is het dan!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen