VERLEDEN


June sloot haar kluisje en kwam overeind. Ze schrok toen ze zag dat er iemand met zijn schouder tegen de kluisjes stond geleund en met een geamuseerde grijns op haar neerkeek.
      Een plotse brok zenuwen zat in haar keel en toen ze die probeerde weg te slikken, voelde ze haar gezicht rood worden. De reden waarom was zowel simpel als ingewikkeld: dat effect had Juan Carlos altíjd op haar. Maar wáárom, dat was een vraag die ze het afgelopen halfjaar niet had kunnen beantwoorden.
      Aan het begin van het schooljaar had hij in het voorbijgaan eens naar haar geglimlacht en sindsdien zat er een knoop in haar maag die inmiddels haar halve lijf in beslag nam. Haar sophomore year* zat er bijna op en hoewel ze enkele lessen samen volgden, had hij nooit een woord tegen haar gezegd.
      En nu stond hij opeens met een grijns op haar neer te kijken.
      Inmiddels stond ze weer overeind en veegde ze haar klamme handen aan haar bovenbenen af. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ vroeg ze kleintjes.
      Ze probeerde te bedenken waarom hij hier stond – want het was duidelijk dat hij niet op iemand anders wachtte. Had hij hulp nodig bij een schoolvak? Het was niet zo dat June ergens in uitblonk. Ze haalde prima cijfers, maar ze stond niet echt bekend als iemand die anderen met hun huiswerk hielp. Een andere gedachte schoot door haar hoofd. Had hij door dat ze hem – om welke reden dan ook – leuk vond? Zelfs haar vriendinnen had ze er niet over durven vertellen. Want ze wist hoe jongens als hij erop zouden reageren als ze erachter kwamen dat iemand hen leuk vond. Hij zou haar in de maling nemen, haar hoop geven waar er absoluut geen was.
      ‘Nou… eigenlijk wel,’ antwoordde hij met het zelfvertrouwen van een koning. ‘Je zou met me naar het jubileumbal kunnen gaan.’
      Het jubileumbal. Over drie weken vond het jubileumbal plaats, omdat de school dit jaar vijfenzeventig jaar bestond. Er werd al maanden over gefluisterd, aangezien zij en haar klasgenoten een jaar eerder naar een schoolbal mochten dan ze van tevoren hadden gedacht.
      June gaf er niet veel om. Eigenlijk was ze niet eens van plan om ernaartoe te gaan – en al helemaal niet met iemand anders. Straks moest ze het op het laatste moment laten afweten en dan stond diegene er helemaal in zijn eentje.
      Ze had ook nooit gedacht gevraagd te worden – en al helemaal niet door hém. Zij en haar vriendinnen behoorden niet tot de populaire kliek, en hoewel Juan Carlos geen topsporter was, kende iedereen hem en zijn vrienden en ze durfde te wedden dat de meesten niet eens wisten dat zij bestond.
      ‘Waarom?’ vroeg ze argwanend.
      Hij trok verrast zijn wenkbrauwen op. ‘Waarom? Nou voor zover ik weet is het gebruikelijk dat een jongen een meisje meevraagt. En mocht je het je nog niet gerealiseerd hebben: ik ben best een leuke jongen en jij bent best een leuk meisje.’
      June voelde haar wangen branden – en ze haatte de invloed die hij op haar had. Het klonk zo afgezaagd – doorgaans zou ze ervan gruwelen. Ze verzette zich innerlijk tegen zijn charmante woorden en vroeg: ‘Zie ik er zo wanhopig uit?’
      Het klonk niet minachtend of bitchy, eerder oprecht en ze zag de verwarring in zijn ogen. Even ging er een vreemd gevoel door haar heen toen ze zich afvroeg of ze hem gekwetst had.
      ‘Ik weet wat voor wedstrijdjes jullie eropna houden. Zo veel mogelijk meisjes vragen “die verder toch niet gevraagd zullen worden” en vervolgens nooit komen opdagen.’ Ze schudde een beetje meewarig haar hoofd. ‘Een traditie die je broer ooit begonnen is.’ Ze boog zich voorover, pakte haar tas en hing die over haar schouder. Ze glimlachte een beetje triest naar hem. ‘Sorry als je hierdoor afgaat bij je vrienden.’
      Ze draaide zich om, maar opeens waren zijn vingers rond haar pols en hield hij haar tegen. ‘June…’
      Haar hart maakte een salto toen ze hem haar naam hoorde uitspreken. Eigenlijk had ze betwijfeld of hij die wel had geweten. Hij trok zijn hand terug zodra ze zich weer naar hem toe draaide en even meende ze een blos op zijn wangen te zien.
      ‘Ik ben mijn broer niet,’ zei hij. ‘Ik wil echt… met jou gaan.’
      Voor het eerst in haar leven keek June hem echt aan. Zijn ogen waren chocoladebruin – mooi, net als de rest van zijn gezicht. Het was alsof er in haar buik een vulkaan uitbarstte en de hitte zich als lava door haar aderen verspreidde terwijl ze elkaar aankeken.
      Maar June durfde niet. Ze durfde niet te geloven dat hij de waarheid sprak. Het enige wat ze zag, was zichzelf voor het raam staan, wachtend op haar date terwijl de uren langzaam voorbijgleden.
      ‘Sorry,’ zei ze nogmaals. ‘Ik denk niet je een leuke avond met mij zou hebben.’
      Voordat hij haar weer kon tegenhouden, draaide ze zich om en liep weg. In haar ooghoek voelde ze een traan kriebelen.


*Sophomore year – Ik wist niet zo goed hoe ik dat naar het Nederlands moest vertalen, maar op Amerikaanse high schools zijn er vier niveaus, waarvan sophomore de tweede is. De leerlingen zijn dan vijftien/zestien jaar oud. (:

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik geloof wel dat Juice haar oprecht leuk vindt, maar ik snap dat ze wantrouwig is.

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen