Foto bij Hoofdstuk 62

ja jongens het is bijna zo ver het moment van de waarheid!
Kiest ze voor de jongen waar ze van houd en voor de dooddoeners of voor haar vrienden en de goede kant?

Mijn hoofd bonkt als een gek en de pijn is vreselijk. Het is nog niet zo erg dat ik het wil uitschreeuwen, maar prettig voelt het nu ook weer niet. Langzaam open ik mijn ogen en vlug sluit ik ze weer door het te felle licht. langzaam open ik ze weer en laat mijn ogen wennen aan het licht. Nieuwsgierig kijk ik om me heen en zie bedden langs me staan. Ik lig op de ziekenzaal! Ik hoor hoe deuren worden geopend en vlug sluit ik mijn ogen. Ik spits mijn oren en luister gefocust op de voetstappen. Het zijn twee personen en ze komen mijn kant op. ik voel een hand zacht door mijn haar glijden en een andere hand mijn hand voorzichtig vastgrijpen.
‘Ze was er als een van de slechtste aan toe.’ Hoor ik een van de tweeling zeggen.
‘Ze was ook een van de beste en ze zag er goddelijk uit.’ antwoord de andere. Ik heb geen idee wie Fred en wie George is. Als ik ze zie kan ik ze met gemak uit elkaar houden, maar als ik ze hoor heb ik geen idee wie van de twee Fred is of George.
‘Had je die bikini van haar gezien. Ze zag er echt zo mooi uit!’ hoor ik een van de twee zeggen. Jongens en hun verlangens!
‘Fred, Roxanne is als familie! Je kunt echt niet zo over haar denken. Als Charlie dit zou horen zou hij je vermoorden.’ Hoor ik George zijn broer bestraffen. Ik zucht en open langzaam mijn ogen.
‘En ik ook.’ mompel ik terwijl ik wat rechter ga zitten. George glimlacht naar me en geeft me een knuffel. Fred daarin tegen kijkt me geschrokken en schuldig aan. ik begin te grinniken en trek de jongen in een omhelzing. ‘Zo, vertel mij maar eens wat ik heb gemist.’ Zeg ik waarop de jongens knikken.
‘Zo veel heb je eigenlijk niet gemist. Met iedereen gaat het goed. Alleen Malfidus is een erg trieste bui. Ik heb die jongen nog nooit zo triest en levenloos gezien. het lijkt wel alsof hij zich zorgen maakt.’ Verteld George me waarop ik vlug knik.
Je bent Fucking twee dagen weg geweest!’ Schreeuwt Fred uit het niets. Ik begin te lachen en leg een hand op zijn schouder neer om hem wat te kalmeren.
‘Ik hoorde Malfidus mompelen dat hij van je houd. Hij mompelde het toe je nog bij hem in zijn armen lach. Ik heb je er toen meteen uitgetrokken en weg gebracht naar de ziekenzaal.’ Verteld George me. Hij zei dat hij van me houd? Was ik dan zo ver weg dat ik dat niet meer heb gehoord? Een warm gevoel ontstaat er in mijn onderbuik en mijn mondhoeken krullen wat omhoog. Ik voel mijn ogen tintelen en ik begin breed te glimlachen. Ik kijk naar de tweeling die verbaast naar mij kijkt. George zijn ogen veranderen binnen een seconden van emotie. De jongen staat zuchtend op en bekijkt mijn gezicht. ‘Dit ga je toch niet menen hè?’ vraagt de jongen me waarop hij een verbaasde blik van zijn broer krijgt. Ik kijk naar mijn handen en vouw zo in en uitelkaar. Kan ik er wat aan doen! ‘Roxanne, jij bent schouwer! Zijn ouders zijn dooddoeners! Die dingen gaan niet samen.’ Schreeuwt de jongen boos. Ik kijk hem aan en bijt zachtjes op mijn onderlip.
‘Maar hij niet.’ Fluister ik zachtjes waarop George zuchtend zijn hoofd schut.
‘Het zal vast niet lang meer duren voor hij dat wel is.’ Zegt hij waarop ik mijn schouders op haal. ‘Je moet bij hem wegblijven.’ Zegt de jongen waarop ik boos mijn dekens van me afgooi en uit bed spring.
‘Dat heb ik geprobeerd!’ Roep ik terwijl ik richting de deuren van de zaal ren. ‘Maar ik kan het niet’ Fluister ik zachtjes en ren de gang op.

Reacties (1)

  • GossipGirl21

    Super geschreven doe zo verder

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen