Foto bij Hoofdstuk 65

En, en, en?
Dit is het laatste stukje voor de computer marathon en dan krijgen jullie weer een volle lading hoofdstukken.

Hard beland ik op de grond en ik kreun zachtjes. angstig kijk ik om me heen en zie ik een verbaasde Harry en Carlo naar mij kijken. Vlug sta ik op en kijk om me heen. Dit was de plek van mij droom!
‘We moeten hier nu meteen weg.’ Zeg ik waarop ik langzaam naar een beeld loop. Ik kijk naar de steen en lees de tekst. Hier ligt mijn opa! Harry stemt na een korte stilte met me in en wil ook weg gaan. Ik draai me om en knik naar de jongens. We willen naar de trofee toe lopen, maar ik blijf doodstil staan. verderop staat een huisje waar de deur van open is gegaan. Harry begint uit het niets te schreeuwen en grijpt met zijn hand naar zijn litteken. De jongen strompelt naar achter en kijkt mij angstig aan. Ik weet wat hij voelt. Ik voel me net zo angstig als hem. Ik kijk weer naar het huisje en zie een klein dik ventje voor het huisje staan. hij heeft iets wits en kleins in zijn armen. Wat het ventje vast heeft lijkt wel een oude, witte, verschrompelde pop.
‘Dood die andere jongen!’ roept een duister stem uit het niets. De stem is afkomstig van het witte figuur in de armen van het ventje. Verbaast kijk ik op en voor ik iets kan doen schiet er een groene straal uit de stok van het kleine ventje en schiet hij naar Carlo. Ik kijk angstig naar Carlo en zie hoe flits de jongen raakt. De jongen schiet naar achter en blijft daar doodstil liggen. Hij is dood! het heeft nog geen seconden geduurd en hij is al dood! ik kan mijn blik niet van de jongen afwenden. Mijn ogen zijn vastgevroren richting de plek en ik kan alleen maar naar Carlo kijken. Hij is echt dood! Hij zal nooit meer lachen, nooit meer andere helpen, nooit meer liefhebben. Hij is weg. Eindelijk kan ik mijn losscheuren en kijk om me heen. Het ventje staat bij een ketel en gooit er van alles in. ik zie dat de ketel vlam vast en langzaam verandert in een mens. Een bleke man in een lang zwart gewaad. Dit is dezelfde man als in mijn dromen. Dit is de man die mijn vader moet voorstellen. Dit is de man die ik meeste van iedereen haat. Ineens gaat alles snel. Eerst staat Harry nog zwak en uitgeput voor de man en dan staan ze ineens te duelleren.
‘Deze keer ontsnap je niet aan mij Harry Potter.’ Schreeuwt Voldemort woedend naar Harry. Er schiet blauw ligt uit Harry en Voldemort hun stokken en er verschijnen er blauwe flitsen die veranderen in personen. De personen roepen naar Harry dat hij moet loslaten. Eindelijk voel ik mijn benen terug en eindelijk kan me weer bewegen en duw ik Harry aan de kant. Verbaast kijkt de jongen me aan waarop ik zelfverzekerd knik. Dit moet stoppen en wel nu!
‘Harry laat los en ga weg.’ Roep ik naar hem. Hij knikt en laat los en rent naar de dode jongen toe. Het blauwe licht verdwijnt en ik sta met mijn stok gericht op Voldemort.
‘Een gevecht tussen vader en dochter.’ Roept de man. ‘Ben je klaar om te sterven?’ Vraagt hij me waarop ik zelf verzekerd knik. Als ik nu sterf dan doe ik dat wel gelukkig.
Ik Schiet een spreuk op de man af en mijn paarse straal raakt Voldemort zijn groene. De woedende ogen van Voldemort pinnen zich vast in de mijne. Heel even breken we beide het contact en kijk ik achter me waar Harry bij Carlo zijn lichaam zit. Ik kijk weer voor me en voor ik iets kan doen hoor ik de dodelijke worden en boord de spreuk zich in mij. Ik voel hoe mijn lichaam het begeeft en alles zwart word.

cliffhanger!! Ik maak het gewoon extra spannend voor jullie!(A):D

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen