Foto bij H101: Stem en vermoeidheid ~ Khana

Ik keek door het raam van de taxi terwijl het landschap voorbij raasde. Ik viel om de zoveel tijd even in slaap, om dan terug wakker te worden door een bocht of bultje. Toen we vanochtend terug aankwamen in het hotel, moesten we onze spullen snel pakken en ik moest me nog wassen na die duik in het meer. Toen gingen we ontbijten en meteen daarna was de taxi er al. Hoewel de rit normaal maar 2 uur duurt, ging het zeker langer duren omdat er protesten, stakingen, blokkades en nog van alles waren op de wegen. Nick was bezig met zijn gsm en ik sloot mijn ogen weer. Als we terug bij Miyuki waren, ging ik zeker nog wat slapen…

“… ana…”, hoorde ik vaag en ik liet een protesterend geluidje horen. Nee, alsjeblieft… ik sliep eens goed… “Khana…”, hoorde ik nu duidelijk en ik zuchtte, om dan mijn ogen moeizaam te openen. “Ik ben wakker”, zei ik met een zucht en maakte mijn hoofd los van het raam, om dan recht te gaan zitten. “Euhm… oké? Bedankt voor de mededeling?” hoorde ik Nick verbaasd zeggen en ik fronste. Na een paar keer knipperen zag ik dat we nog steeds aan het rijden waren en dat Nick mij met een verwarde blik aankeek. “Je zei mijn naam toch?” vroeg ik hem en hij schudde zijn hoofd. “Nee, hoezo?” antwoordde hij en mijn frons werd dieper. “Ik dacht… Jij… Nee, laat maar”, zei ik en keek uit het raam. Ik voelde Nicks blik nog even op mij, maar toen hoorde ik hem snuiven en het was stil.

Toen we aankwamen bij Miyuki, scheen de zon eens en verlichtte zo het huis. Ze kwam met een glimlach naar buiten en boog even. “Welkom terug!” zei ze vrolijk en ik begroette haar terug, wel iets minder vrolijk. Ik voelde me nog steeds moe en ik wist nog altijd niet wie mijn naam had gezegd. De chauffeur? Nee, die kende mijn naam niet… Wie dan? Ik zag Miyuki een bezorgde blik delen met Nick, maar ze zei niets meer. Ik nam mijn koffer en nog een rugzak, om dan naar binnen te gaan. Ik maakte mijn koffer en rugzak leeg en ging toen terug naar beneden. Miyuki en Nick waren in het Japans tegen elkaar aan het praten, maar stopten toen ze mij zagen. “Ik ga even naar buiten”, mompelde ik en ging de tuin in.

Eén van de ho-o’s kwam rond mij vliegen en maakte een vrolijk geluidje, waardoor ik even moest glimlachen. Ik zette me op een bankje en de vrouwelijke ho-o kwam naast mij zitten. Ze was al serieus wat aangekomen, zeker door de goede zorgen van Miyuki. Ze floot even en keek me aan. Ik voelde haar ogen recht doorheen mij kijken, dus wendde ik mijn blik snel af. Waarom? Waarom bleef ik haar niet aankijken? Weer floot de ho-o en ik wreef met een zucht in mijn ogen. “Sorry, ik heb gewoon weinig slaap gehad en de laatste nachten lijkt het alsof ik niet geslapen heb…”, zei ik toen met een zucht en ik voelde hoe ze me een klopje met haar snavel gaf. Even glimlachte ik en keek naar de planten.

“Ga naar Mount Fuji”, hoorde ik opeens en ik keek alert op. “Wat?” vroeg ik luidop en ik hoorde de vrouwelijke ho-o een vragend geluidje maken. “Heb jij iets gezegd?” vroeg ik haar en ze hield haar kopje scheef. Niet dus… “Ga naar Mount Fuji”, hoorde ik weer, maar dan dringender. “Wie spreekt daar?” vroeg ik nerveus, maar ik zag niemand. “Jullie hebben een berghutje gehuurd op de naam van Sakuraba. Overmorgen gaan jullie naar het Kusushi heiligdom”, hoorde ik weer iemand zeggen en ik sprong op, om dan rond mij te kijken. “Wie ben jij? Kom tevoorschijn!” riep ik, maar er kwam niet meteen antwoord. Toen hoorde ik de stem weer iets zeggen, maar het klonk eerder als een echo: “Ga naar Mount Fuji… of je zult niet van mij af raken…” Toen was de stem weg.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    -Overmorgen gaan jullie naar het Kusushi heiligdom-

    Kusushi... sushi... sushi heiligdom?!(blush)

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      Zou je wel willen hé?;)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen