Het gehele complex rook nogal muf. Her en der was de geur van wiet sterker aanwezig. Ik voelde me niet per se op mijn gemak moest ik zeggen.
Voor de deur van appartement 411 stond ik stil. Ik drukte op de deurbel en hoorde het gesmoorde geluid binnen in het appartement. Er klonk geschreeuw en gestommel en uiteindelijk deed een man van middelbare leeftijd in een badjas de deur open.
"Ik kom namens Jeffrey" deelde ik mede. De dealer gebruikte nooit zijn eigen naam. Ik mocht geen Zayn zeggen.
"Ah ja, kom maar even binnen knul" zei de man terwijl hij een stap opzij zette. Ik zette met tegenzin een stap binnen en hoorde de deur achter me sluiten. Ik was nu officieel in dit appartement opgesloten en allemaal doemscenario's spookten door mijn hoofd. Wat nu als ik niet meer naar buiten gelaten werd? Wat nu als ze in een complot zaten en de politie zometeen binnen kwam stormen? Wat nu als ze me niet willen betalen of als ze me willen pijnigen?
Oké Louis, zo mag je niet denken...
De man nam me mee naar de woonkamer, waar het enorm stonk naar wiet. Er zat een vrouw op de bank, tevens in een ochtendjas. Ze keek nog niet eens op van de televisie.
Ik had er echt spijt van dat ik in dit wereldje terecht was gekomen. Ik wou hier helemaal niet zijn en ik wou het ook nooit meer betreden in de toekomst. Was ik nu maar gewoon bij Harry gebleven. Was ik maar nooit begonnen aan de drugs. Had ik Zayn maar nooit gekend.
"Carol!" bracht de man geërgerd uit. De vrouw keek op. Haar blik was overduidelijk beïnvloed door drugs. Ze keek ietwat afwezig en haar ogen waren zeer glazig.
"Wat?"
"Nieuw spul van Jeffrey" deelde hij mede. De vrouw leek een en al oor.
"Hoe veel?"
Ik noemde het bedrag op dat Zayn hem verplicht had. De man liet een goedkeurende kreun horen en haalde een paar biljetten uit een boekenschap, waarna hij ze bij me in de handen duwde.
Ik knikte bedankend, waarna mijn blik weer naar de voordeur dwaalde. Gelukkig zagen zij ook het nut niet in van me langer daar laten blijven. En dus stond ik binnen een minuut weer buiten, inclusief het geld dat het me opgebracht had.
Ik kon niet wachten om weer terug naar Harry's appartement te gaan. Allereerst moest ik terug lopen naar de metrolijn die het dichtst bij het campus lag. Ik moest wederom de reisafstand afleggen en vervolgens nog een stukje lopen naar het appartement van Harry. De lift naar de bovenste etage leek eindeloos lang te duren. Het was inmiddels al half 10 en ik was er wel van overtuigd dat Harry wakker moest zijn geworden in de tussentijd.
Ik stak zachtjes de sleutel in het slot en draaide deze om, waarna ik de deur langzaam open duwde. De deur klikte in het slot achter me zodra ik de deur sloot. Ik zag Harry helemaal nergens maar gokte dat hij nog steeds op de bank zou liggen.
Net op het moment dat ik naar de bank wou lopen, hoorde ik voetstappen en kwam Harry de hoek om lopen. Hij keek me vragend aan "waar kom jij vandaan?"
"Het campus" gaf ik als -enigszins eerlijke- antwoord.
"Wat moet je daar doen?" vroeg Harry verward.
"Ik moest nog een boek halen" zei ik snel.
Harry keek naar me "en waar is dat boek nu dan?"
Shit. Hier had ik beter over na moeten denken. Ik liet een opzichtige zucht horen "ben ik het boek alsnog vergeten".
Harry keek me nog steeds verward aan. Hij geloofde er volgens mij vrij weinig van. Hij haalde uiteindelijk zijn schouders op en rekte zich uit.
"Ik was je kwijt" merkte hij op. Ik knikte "sorry, ik was vergeten om een briefje achter te laten en mijn telefoon is leeg dus ik kan geen sms sturen".
Harry knikte maar gewoon en liep naar me toe "ga je mee naar bed? Ik ben moe".
Ik knikte maar gewoon instemmend. Ik had voor vandaag ook wel genoeg gezien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen