Foto bij Hoofdstuk 66 |Draco|

Jaaahahaha dit is een Draco POV!!!! geef jullie je mening pls
het spijt me voor dit ozo slechte stukje maar begrijp dat ik dit heb gemaakt om 3:57 in de nacht.xD

~Draco Malfidus~

Iedereen staart naar het doolhof voor ons. Iedereen is gefocust en zit te wachten op het moment van de waarheid. Wie is de winnaar? Een lichtflits is er midden op het grasveld te zien en iedereen houd volverwachting zijn adem in. om eerlijk te zijn maak ik me zorgen. Rox zag er zo angstig uit. Het leek net alsof ze afscheid nam. Het felle licht verdwijnt en drie mensen verschijnen. Een muziek begint te spelen en iedereen begint te klappen. Ik knijp mijn ogen fijn en zie dat er maar een van de drie mensen beweegt. Ik sta vlug op en loop richting de trap. ik duw mensen aan de kant en blijf angstig naar de drie gestaltes kijken. Ik zie dat Potter over iemand heen gebogen hangt en ik zie dat Carlo levenloos op het gras licht. Mijn hoofd geeft me een schijntje dat dit niet goed is. ik la een paar treden over en loop vlug op Carlo af. Ik kijk naar de jongen en zie dat zijn borst niet meer op en neer gaat. Is hij dood!? Ik hoor zachte snikken en kijk naar Potter. Ik pak de jongen zijn schouder vast en trek hem naar achter. Mijn ogen glijden over het lichaam en ik zak door mijn benen heen. Ik hoor dat de muziek nu pas stilvalt. Ik kijk naar haar borst die niet meer op en neer gaat. Ik kijk naar haar lijkbleke gezichtje en voel mijn hart breken. Mijn ogen blijven haken in die van haar. Ze staan angstig maar ook vastberaden. Haar normaal zo prachtige glinsterende grasgroene staren nu dof voor zich uit. Ik pak haar koude gezichtjes met trillende handen vast en laat ze langzaam naar haar schouders glijden. Ik pak haar stevig vast en trek d’r voorzichtig naar me toe. Alles wat er word geroepen gaat langs me af. ik heb alleen maar oog voor het levenloze meisje in mijn armen. Het enigste wat ik wel hoor is dat Perkementus iets roept over de dode Kannewasser. Over Kannewasser maakt hij zich meer zorgen dan over zijn bloedeigen dode kleindochter. Volgens mij weet hij niet eens dat ze hier levenloos in mijn armen licht. Ik zie dat er een schaduw over me heen valt en langzaam kijk ik op. de man voor me kijkt naar het meisje en dan naar mij.
‘Is ze… Is ze dood?’ vraagt professor Sneep met een trillende stem. Langzaam knik ik en besef me dan echt dat ze niet meer leeft. Ze beweegt niet, zegt niks meer en voelt niks meer. Ze is echt uit mijn leven gerukt alsof het gewoon een lolly van een klein kind was. Sneep kijk van het meisje naar mij en ik zie de tranen in zijn ogen.
‘Ik weet het.’ Fluistert hij zachtjes. Nu snap ik ook waarom ze afscheid van me nam. Ze wist dat dit ging gebeuren. Ik voel hoe er een traan over mijn wang rolt en ruw veeg ik hem weg. Ik kijk naar het meisje en sluit haar ogen. Als haar ogen geen leven meer uitstralen wil ik ze niet meer zien. ik kijk op en zie dat Severus is weg gelopen. Ik kijk om me heen en zie dat iedereen weg is behalve de Wemel tweeling. Ze komen vlug op me aflopen en hun gezichten staan op uitbarsten.
‘Waar is Roxy?’ vraagt een van de twee voorzichtig. De jongen bekijkt me en zijn blik blijft hangen bij mijn armen. Angstig schut hij zijn hoofd en kijkt mij vragend aan. ‘Nee! Dat is Roxy niet!’ schreeuwt hij. zijn broer legt langzaam zijn hand op de jongen zijn schouder. ‘George, dat is ze niet. Ze kan niet dood zijn. Niet nu al!’ Roept de jongen van streek. De George pakt zijn broer vast en trekt hem bij me weg. Heel even knikt hij medelevend naar me. Ruw word ik uit mijn gestaar getrokken doordat het meisje uit mijn armen word getrokken. Geschrokken kijk ik op en zie het meisje op het gras liggen. Ik zie hoe Perkamentus spreuken op het meisje uit spreekt en dan zijn staf in zijn schoot laat vallen. Tranen glijden over de wangen van de man.
‘Niet mijn meisje! Waarom mijn engel?’ mompelt de man. Hij staat zonder noch iets te zeggen op en loopt bij mij en Roxanne weg. Mevrouw Plijster komt op me aflopen en bekijkt hem meisje.
‘Kom maar lieverd, dan brengen we d’r naar haar kamer.’ Zegt ze waarop ik zwak knik en het meisje optil. Langzaam lopen we van het terrein af. Het meisje voel nu al ijskoud, stijf en loot zwaar.

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Oke das ook zo plots.

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    What the heck?
    Ze komt weer tot leven toch?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen