Foto bij H102: Heru Halatir ~ Halatir

Ik keek nog eens goedkeurend in de spiegel en veegde een pluisje van mijn schouder. Toen draaide ik mij om en liep mijn “kamer” uit; ik was in een half ondergronds verblijf, mijn kamer was in de rotsen uitgehouwen. Ik wandelde door een gang die vol donkerrode en paarse kristallen was bekleed. De bewoonsters hielden van het onheilspellend licht dat zo in de gangen straalde. Opeens verbreedde de gang zich en kwam ik uit op een gigantische ondergrondse ruimte. Doorheen de ruimte stroomde een riviertje dat zelfs halverwege een watervalletje vormde. Ik stapte enkele trappen af, om dan via een bruggetje de rivier over te steken. Eenmaal op de andere oever, keek ik naar boven en zag één van de twee bewoonsters op mij neer kijken vanuit haar open kamer. Ik knikte beleefd en tikte even met twee vingers mijn hoofd aan als teken van respect, waarna ze even sluw glimlachte en verdween. Ik wandelde verder en liep een trap op, om dan een kortere trap terug naar beneden te nemen. Geloof me, hier kreeg je echt een goede conditie van…

Het zaaltje dat ik betrad, stond vol met natuurlijke pilaren en had een mooi uitzicht op de rivier. Een kleine aftakking van het riviertje liep net voorbij mijn voeten en ik sprong er over. Toen hoorde ik een schrille kreet die door heel de ondergrondse ruimte galde en twee gedaantes kwamen op indrukwekkende snelheid naar mij toe. Beide landden ze voor mij en stapte naar mij toe. “En? Goed uitgerust, heru Halatir?” vroeg één van hen met een verleidelijke grijns. Mijn ego werd mooi gestreeld toen ze ‘heru’ zei, het Elfse woord voor ‘heer’. Ik ging ook heer worden, als ik slaagde in mijn plan… “Ik heb uitstekend kunnen uitrusten, dankzij jullie voortreffelijke zorgen”, zei ik met een charmante glimlach en boog even. “Rin en ik deden enkel ons best”, zei Rikku met een zuinig glimlachje en Rin, haar zus, knikte. Rikku was de oudste en had wit-grijze haren, terwijl Rin de jongste was met blond haar.

We namen plaats aan de tafel van steen die daar stond. Drie dwergen kwamen met doffe ogen ons eten brengen. “Bedankt lieverdjes, ga maar terug naar de keuken”, zei Rin en de dwergen keken haar verlangend aan, om dan toch terug te verdwijnen. “Laat het u smaken, heru Halatir”, zei Rin toen en ik knikte. “Insgelijk”, antwoordde ik en we begonnen te eten.

“Heru Halatir”, zei Rikku na de maaltijd. Ik zette me wat onderuit en keek haar aan. “Wij hebben u niet zomaar hierheen genomen, naar onze woonst”, vervolgde ze en ik knikte. “Dat begrijp ik volledig. Jullie willen graag een beloning, nietwaar?” vroeg ik en de twee zussen keken elkaar even aan. Rin keek mij terug aan en zei: “Zoals u ziet, is deze woning te… klein voor ons. Ooit heersten wij over de lucht en het land…” Ik humde even en het was even stil. “We hebben via Yoko vernomen dat u het plan had om over de wereld te heersen en de mensen te onderdrukken. U moet weten dat er meerdere personen dit geprobeerd hebben, onder andere benamingen. De recentste personen kent u waarschijnlijk wel: Julius Caesar, Napoleon, Hitler, … Stuk voor stuk willen ze heersen, maar toch is geen van hen erin geslaagd. We moeten natuurlijk wel toegeven dat u verder heeft nagedacht en dat uw connecties veel uitgebreider zijn dan de hiervoor genoemden, maar…”, vertelde Rikku en ik trok een wenkbrauw op. “Maar…?” “U bent zelf niet sterk genoeg om een heel leger te leiden”, zei Rin zonder omwegen en ik kneep mijn ogen samen.

Voordat ik echter iets kon zeggen, zei Rikku: “Maar wij kunnen u helpen om sterker te worden. Natuurlijk willen wij wel een compensatie…” “Hmm, is Japan groot genoeg voor jullie?” vroeg ik na een korte stilte en hun grijns keerden terug. “Dat volstaat”, zei Rin met een voldane grijns en boog beleefd haar hoofd. “Hoe willen jullie mij sterker maken?” vroeg ik toen en ze wisselden weer even een blik uit. “We kennen uw achtergrond een beetje. U bent onder andere een weerwolf, als ik me niet vergis?” vroeg Rikku en ik knikte. “En u heeft ook meerdere oorsprongen die in uw voordeel kunnen spelen… Wij zullen u in contact brengen met Morchiant, een duistere elf die de kunst van zwarte magie uitstekend beheerst... Is dit goed voor u?” vroeg Rin en ik grijnsde. “Dat lijkt me een uitstekend plan… En het lijkt me ook een goed plan om jullie beiden als adviseurs aan te stellen. Jullie zijn, als succubus zijnde, veel intelligenter en gevaarlijker dan wie of wat dan ook…”, zei ik en beide bogen ze hun hoofd. “Dat zou een hele eer zijn, heru Halatir”, zei Rikku en we stonden op. “Rust u nog maar uit, heru Halatir. Wij zullen ons best doen om Morchiant zo snel mogelijk te contacteren, om zo een afspraak te plannen…”, zei Rin en ik knikte. “Nogmaals bedankt voor jullie zorgen en jullie inspanningen”, zei ik nog met een buiging en ging toen terug de trappen op en af, recht naar mijn kamer. Ik ging sterker worden, sterker en machtiger dan wie dan ook…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    -Ik ging sterker worden, sterker en machtiger dan wie dan ook…-

    Door te slapen?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen