Ik werd wakker van de wekker die Louis gezet had. Nogal langzaam kwam ik in beweging met mijn armen en rekte ik me uit. Louis lag nog steeds tegen me aan. Hij bewoog niet echt. Ik zou bijna denken dat er iets mis was, maar ik kon hem zacht puffend horen ademhalen.
Langzaam opende ik mijn ogen en reikte ik naar de wekker om deze uit te zetten. Vervolgens keek ik naar de jongen die op mijn borst lag.
Op zijn wangen zaten vlekken van opgedroogde tranen. Zijn gezichtsuitdrukking was rustig voor zover dat mogelijk was. Zijn oogleden dwarrelde ietwat. De donker roze lippen raakte elkaar niet. Hij was overduidelijk diep in een slaap verzonken en droomde waarschijnlijk ook. Het kwam zelden voor dat hij de wekker niet hoorde gaan.
Ik staarde een tijdje naar hem en besloot uiteindelijk om ervoor te zorgen dat we beide niet naar NYU hoefde te gaan vandaag. Ik wist donders goed hoe moe hij was en hoe slecht hij zich voelde en dus wou ik hem momenteel echt nog niet wekken.
Louis trok zich nog wat dichter tegen me aan en vleide zijn wang nog wat beter tegen mijn borst. Gesnurk werd hoorbaar. Ik glimlachte en streek zachtjes met mijn hand door zijn haar. Ik hield zo veel van Louis.
Toen zijn telefoon een keer zoemde omdat hij een bericht binnen kreeg, besloot ik in eerste instantie niet te kijken. Dat was immers niet mijn zaak. Toen de telefoon echter nog vaker begon te trillen, besloot ik toch maar te kijken.
Chrissy bleef maar berichten sturen over de psychologie opdracht. Welke opdracht? Ze voelde ook overduidelijk de behoefte om alles in heel veel berichten te stoppen, terwijl het gemakkelijk in één bericht gepast had.
Toen ze uiteindelijk eindigde met een bericht over dat ze niet kon wachten om Louis weer te kunnen zien, legde ik de telefoon maar weer weg. Iemand wist echt niet wat grenzen waren of wat nee betekende. Ik vroeg me onderhand af hoe Louis op zulke berichten reageerde. Ik wist goed dat hij niets meer van Chrissy wou, maar alsnog was ik nieuwsgierig naar zijn reactie. Ik keek weer even naar Louis. Daar was nogal weinig verandering in gekomen.
Vond hij het wel goed dat ik hem afgemeld had voor school? Ik hoopte van wel, maar ik wist het eigenlijk helemaal niet. Hij had zijn rust echt nodig dus het was niet alsof het afmelden was voor mijn eigen bestwil. Het was voor zijn bestwil.
Ik wierp voor een laatste keer een blik op de display van de telefoon die ik al weg gelegd had en draaide vervolgens mijn hoofd tegen dat van Louis. Het was immers nog vroeg.

De eerstvolgende keer dat ik wakker werd, was er wederom niet erg veel veranderd. Ik checkte de tijd op mijn telefoon. Het was inmiddels half 10. Dat vond ik wel laat genoeg om op te staan en een ontbijt te maken. Het verbaasde me enigszins dat Louis nog geen kik gegeven had. Hij was overduidelijk nog niet wakker geworden tussendoor, gezien ik in dat geval wellicht een hysterische reactie gekregen had. Dat bewees gelijk dat hij inderdaad zijn rust nodig had. En die had ik hem gegund. Ik was goed bezig.. Toch? Soort van.
Ik keek even naar de jongen die nog steeds tegen me aan lag. Hij verdiende wel een goed ontbijtje.
Heel voorzichtig werkte ik me onder hem uit. Louis vleide zich loom tegen het kussen aan met een subtiele glimlach op zijn gezicht. Ik keek even tevreden naar hem terwijl ik van het bed af stapte.
"Wat ga je doen?" vroeg een zachte, hese stem. Ik keek weer om naar Louis en glimlachte wederom. Hij had zijn ogen nog steeds gesloten, maar de subtiele glimlach bleef aanwezig.
"Ik ga een ontbijtje voor je maken" zei ik glimlachend terwijl ik een kusje op zijn voorhoofd drukte. Hij liet een zachte kreun horen "het was net zo lekker warm in bed met je".
"Ik kom terug, dat beloof ik" zei ik terwijl ik over zijn arm streek. Louis knikte met gesloten ogen "oké".

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen