VERLEDEN

June schrok op toen iemand vlak voor haar gezicht in zijn vingers knipte. Verdwaasd schudde ze haar hoofd.
      ‘Oké ik weet dat je een crush op hem hebt, maar sinds wanneer is stiekem spieken veranderd in ongegeneerd staren?’
June voelde haar wangen gloeien. Haar eerste ingeving was om Jordy’s worden te ontkennen, maar eigenlijk was ze er zo door overrompeld dat ze helemaal niets uit kon brengen.
      ‘Wat?’ grinnikte ze. ‘Dacht je nou echt dat ik niks zou doorhebben? Altijd als hij in de buurt is lost jouw brein op.’
      ‘Oké eh, over wie hebben we het? Vind je iemand leuk, June?’ mengde ook Shawna zich in het gesprek. Haar ogen hadden een enthousiaste glinstering terwijl ze de aula rondkeek.
      June kreunde inwendig. Moesten haar vriendinnen nou echt zo opzichtig doen? Ja – dat moesten ze. Dat was ook de reden dat ze het nooit verteld had. Jordy was de liefste vriendin die ze zich kon wensen, maar ze had totaal geen controle over de dingen die uit haar mond kwamen. En uitgerekend zij had het al doorgehad?
      ‘Het is niets,’ mompelde ze, terwijl ze het dopje van haar waterfles eraf draaide en een slok nam. Het bluste de plotse hitte die ze voelde niet.
      ‘Het is niets? Je zit die jongen te eyefucken man.’
      Beth grinnikte. ‘Jij bent de enige die jongens eyefuckt, Jor. Ik durf te wedden dat het woord nog nooit in June is opgekomen.’
      Dat was zeker waar. Het woord alleen al bracht haar in verlegenheid. Eigenlijk had ze helemaal niet doorgehad dat ze naar hem aan het staren was. Maar sinds hij haar gisteren had meegevraagd naar het bal, had ze aan niets anders meer gedacht. Wat als ze ernaast zat? Wat als hij wel oprecht interesse in haar had? Kon dat? Misschien moest ze haar vriendinnen vertellen dat hij haar gevraagd had, ergens was ze wel benieuwd naar hun mening. Al kon ze die van Beth en Jordy zo ook wel indenken.
      Die waren het in elk geval niet met elkaar eens.
      Ze wierp weer een blik op hem en kon spontaan geen adem meer halen toen hij ook net naar haar keek. Zijn lippen vormden een glimlach die tintelingen door haar hele lijf stuurde, maar ze was te verlegen om ook terug te lachen en staarde in plaats daarvan naar de tafel.
      Shawna stootte haar met haar elleboog zachtjes aan. ‘Wie is het, June? Ik heb jou nog nooit over een jongen gehoord!’
      Haar stem klonk bijna wanhopig. Alsof ze dolgraag eens over iets anders wilde praten dan de catalogus aan jongens waar Jordy een oogje op had. Dat was elke dag een ander. Of meerdere keren per dag.
      ‘Ach, laat haar toch,’ zei Beth. ‘Als ze had gewild dat we het wisten, had ze het ons wel verteld.’
      June keek even op naar haar vriendin. Vanonder haar strakke zwarte pony keken haar blauw ogen haar koeltjes aan. In het begin had June erg aan die oogopslag moeten wennen. Beth was niet iemand die anderen snel in haar leven toeliet. Ze was gesloten en het had behoorlijk lang geduurd voordat ze überhaupt dingen over haarzelf had gedeeld. Van haar drie vriendinnen was haar vriendschap met Beth het moeizaamst geweest en haar gevoelens voor Juan Carlos hadden het niet makkelijker voor haar gemaakt. Ze had het gevoel dat het hun vriendschap ernstige schade kon toebrengen als ze erachter kwam, al was het nu slechts een kwestie van tijd voordat Jordy zich zou verspreken. Misschien was het beter als ze het zelf toegaf.
      Ze liet haar vinger langs de rand van haar bord gaan terwijl ze haar moed verzamelde. Ze haalde diep adem en keek Beth toen aan. ‘Juan Carlos vroeg me gisteren mee naar het bal.’
      ‘Holy guacamoly!’ riep Jordy zo luid dat de halve aula naar hen keek. Tot overmaat van ramp keek ze ook nog eens opzij, naar waar Juan Carlos samen met zijn vrienden zat. ‘Dude, die zag ik niet aankomen.’
      Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Beths vingers zich om haar glas spanden. Ze kneep zo hard dat haar huid wit werd.
      ‘Ik heb nee gezegd,’ zei ze snel, Beth schuw aankijkend.
      Het gezicht van haar vriendin leek iets te ontspannen. ‘Mooi zo,’ zei ze met een donkere gloed in haar ogen.
      June boog haar hoofd. Al die tijd was ze bang geweest voor Beths reactie. Niet heel bewust, maar er was steeds een onderbuikgevoel geweest.
      Jordy kon zich echter minder goed inleven. ‘Huh? Je hebt nee gezegd? Voel je je wel helemaal lekker?’
      ‘Oh kom op, denk je nou echt dat dat wat zou worden?’ snoof Beth. ‘Ik kan geen twee personen bedenken die mínder goed bij elkaar passen.’
      Beths woorden deden haar pijn. Ze frunnikte aan de nagelriem van haar duim en wenste dat ze dit onderwerp gewoon konden afsluiten. Maar als Jordy eenmaal ergens haar mening over kon geven, zou ze daar echt niet zomaar mee stoppen.
      ‘Wat maakt dat nou uit? Gast, weet je hoe lekker hij is? Ik zou hem doen man.’
      ‘Jij zou de hele school doen.’
      June onderdrukte een zucht en keek even naar Shawna, die stilletjes in haar salade roerde. Zodra er mensen ruziemaakten, kroop ze altijd terug in haar schulp. Het enthousiasme dat net nog in haar ogen had getwinkeld was verdwenen, ze zag er verdrietig uit en June had het gevoel dat het haar schuld was.
      ‘Joh het maakt niet uit,’ zei June zacht. ‘Ik heb gezegd dat hij beter iemand anders kon vragen.’
      ‘Het maakt wel uit. Je bent hartstikke verliefd op hem en blijkbaar vindt ie jou ook leuk.’
      ‘Jeetje Jor, doe toch niet zo naïef,’ reageerde Beth fel. ‘Hij speelt gewoon met haar. Het is goed dat June dat inziet. Dan zit er hier tenminste nog íémand met hersens aan tafel.’
      Beth stond op en slingerde haar tas over haar schouder. Daarna draaide ze zich om en beende ze weg.
      June slaakte een zucht. Hoewel alles in haar ertoe wilde overhalen om achter haar aan te gaan, wist ze dat het beter was om haar even alleen te laten.
      ‘Je weet wat er met haar zus is gebeurd,’ zei ze toch een beetje geprikkeld tegen Jordy. ‘Wees niet zo hard voor haar.’
      ‘Het is vreselijk wat er met Katie is gebeurd. Maar moeten we daarom maar allemaal een klooster in gaan?’
      ‘Maar het was wel zijn broer die…’ June zuchtte. ‘Ik snap haar wel.’
      ‘Het is gewoon zonde,’ hield Jordy vol, die even over haar schouder keek.
      June kon wel door de grond zakken van schaamte toen Juan Carlos opnieuw hun kant op keek en Jordy zijn blik met een vette knipoog beantwoordde.
      ‘Ik vind hem wel schattig. Hij is lang niet zo arrogant als Mateo. Wat jij, Shawna?’
      Shawna keek van June naar Jordy en weer terug. June kreeg het er warm van, alsof haar meest neutrale mening de doorslag zou geven. Het maakte niets uit. June had niet veel vrienden, dus de paar die ze had wilde ze niet verliezen. Niet voor een jongen, ongeacht de gevoelens die hij in haar losmaakte.
      ‘Hoe leuk vind je hem?’ vroeg Shawna.
      June wist niet hoe ze daar antwoord op moest geven. Eigenlijk was Juan Carlos de eerste jongen die haar aandacht had getrokken. De afgelopen jaren had ze veel te veel aan haar hoofd gehad om zich om iets als jongens druk te maken, maar op de een of andere manier was hij toch haar gedachten binnengedrongen.
      Ze haalde haar schouders op. ‘Leuker dan de andere jongens die ik ken. Maar ik weet ook wel dat we niet bij elkaar passen. En nou ja – zelfs als het ooit verder komt dan een date dan weet ik niet of ik dat wil. Mijn eigen familie levert me al genoeg problemen op zonder me ook nog om die van hem druk te hoeven maken. Want laten we eerlijk zijn, aan zijn broer valt niet echt te ontkomen.’
      Ze glimlachte een beetje triest. Verder komen dan een date… haar fantasie sloeg nu wel echt op hol. In zijn ogen was ze gewoon een overwinning, dat was alles. Een trofee – eentje die hij waarschijnlijk snel weer voor een ander verruilde.
      ‘Beth is mijn vriendin. Ik wil er voor haar zijn.’
      Ze sloeg haar blik op naar Jordy, alsof ze naar haar goedkeuring zocht. Die haalde een hand door haar blauwe haren en schokschouderde.
      ‘Your loss. Maar heel eerlijk, June? Ik denk dat die jongen het al moeilijk genoeg heeft met zo’n broer. Als je hem echt zo leuk vindt als ik denk dat je doet, moet je voor hem gaan. Beth draait wel bij.’
      Maar June wist dat dat een leugen was.
      Beths haat zat zo diep, die ging nooit meer weg.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    O oh problemen in dramaland haha.
    Ze moet gewoon voor zichzelf kiezen.
    (Y)

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oeeeeehhhh.... drama.xD
    Ik vind leedvermaak echt veel te amusant.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen