Foto bij 42.

Zo trokken een 15tal dwergen twee dagen later de wildernis in. Ze hadden een aantal pony’s gekregen van koning Gror zodat ze voldoende proviand en kledij konden meenemen. Bij zonsopgang stond iedereen vrolijk klaar bij de uitkijkpost wachtend op Thorin. Terwyn hield haar zoon ondertussen nog stevig tegen zich aangedrukt ‘Ik hou zoveel van je kleine vriend, maar nu moet je je gedragen als een echte dappere prins! Zorg goed voor Fili en Kili, en Dis natuurlijk, wees lief tegen iedereen hier en geniet maar van deze thuis tot mama een nog betere thuis gevonden heeft!’ sprak ze tegen Farryn die flink knikte en zijn moeder ook stevig omhelsde. De kleine jongen was al zo gewoon om mensen te zien vertrekken en terugkeren van uitstappen, hij was al gewoon om zijn plan te trekken en met iedereen bevriend te zijn, dus hij maakte zich niet bepaald zorgen en wist dat hij wel goed zat in de IJzerheuvels. ‘Ik hou ook van jou mama’ sprak hij zacht waarna Terwyn toch even tranen in haar ogen kreeg en een kus op zijn voorhoofd drukte voor ze ook Dis stevig omhelsde en Fili en Kili een kus op de wang drukken. ‘Zorg goed voor jullie zelf, en laten we hopen op een vrolijk terugzien’ sprak Terwyn waarna ook Thorin naar buiten kwam en nog afscheid nam van zijn familie. Hierna liep hij naar de groep dwergen die al afscheid genomen had, bedankte ook nog koning Gror die op de uitkijk stond en vertrok toen met de zon mee. Terwyn liep naast Thorin en zwaaide nog uitbundig naar Farryn, Dis, Kili, Fili en Fain die nu ook haar hand op Farryn’s schouder gelegd had. ‘Bedankt! Ik hou van jullie!’ riep ze nog voor ze uit het zicht verdwenen en het avontuur pas echt begon.
Eens ze volledig in de wildernis liepen en er nergens rondom hun nog een dorp te bekennen viel voelde Terwyn een grote druk van haar schouders vallen. Alsof ze eindelijk bevrijd werd van al de banden die haar tot nu toe tegen hielden om haar ware zelf te leren kennen, alsof ze eindelijk vrij was om niet meer de prinses te moeten spelen die zo haar best deed om Thror trots te maken, maar nu eindelijk op zoek kon naar wie ze wel hoorde te zijn. Uiteraard zou ze Thror en zijn lijn altijd als haar familie blijven zien, maar nu was dit een keuze, niet een verplichting. Thorin sprak niet veel sinds ze de IJzerheuvels verlaten hadden. Het volk zong wel liederen of sprak vrolijk over wat ze zoals konden ontdekken onderweg of waar ze een nieuwe thuis zouden kunnen opbouwen. Tegelijk dacht iedereen wel na over het dreigende gevaar dat overal op de loer kon liggen, wachtend op een hapje van dwergen. Toch verliep de eerste dag rustig en tegen dat de zon opnieuw zijn laagste punt bereikt had konden de dwergen hun kamp opzetten tegen een muur van rotsen die hen wat uit het zicht hield van orks of andere gevaarlijke wezens. Iedereen zat knus rond het kampvuur. Terwyn was bij de broers Oin en Gloin gaan zitten. Oin was mogelijks de oudste in het gezelschap en was een geneesheer onder de dwergen van Erebor geweest, sinds hun thuis was afgenomen had hij zijn helende technieken enkel nog kunnen gebruiken bij de slag van Moria. Gloin had dan weer een pasgeboren zoontje in de IJzerheuvels, hij mocht van geluk spreken dat zijn vrouw tot in de IJzerheuvels geraakt was en daar hun zoon ter wereld bracht, de wildernis was absoluut geen plek voor een pasgeboren kind. Gloin wou echter dat zijn zoon zou opgroeien in een echte thuis, niet als gast in de IJzerheuvels. Hij was dan ook mee op deze tocht voor dezelfde reden als Terwyn, op zoek naar een echte thuis. Al de 15 dwergen op deze toch hadden wel een reden om deze gevaarlijke tocht te ondernemen, al was het maar om bij hun laatste familielid te kunnen blijven zoals Bombur die absoluut geen avontuurlijk type was, maar puur meeging om bij zijn broer Bofur en neef Bifur te zijn. Hij kwam uiteraard wel handig van pas aangezien hij kok was in Erebor en nu dus ook het beste eten kon bereiden voor de groep. De enige die hier zonder reden leek te zijn was Thorin, hoewel hij zelf zijn ogen strak op de berg gericht hield sinds deze thuis van hem was afgenomen had hij nooit met iemand gesproken over een nieuwe thuis. Terwyn geloofde dan ook niet dat hij op zoek was naar een nieuwe thuis. Hij wou geen andere thuis dan Erebor, maar hij wist dat hij momenteel geen kans maakte tegen de draak. Niet zonder een echt leger, en dat leger kreeg hij niet van Gror. Terwyn geloofde dan ook dat Thorin enkel mee was om zijn volk te plezieren en hen te beschermen op de tocht waar zij al lang naar uitkeken. Het was wel een mooi gebaar, maar toch zou Terwyn hem liever anders zien, wat zou ze graag hebben dat hij dit avontuur echt een kans gaf en met zijn volk serieus op zoek ging naar een andere thuis. Thorin zelf had echter een plan met deze reis, een nieuwe thuis interesseerde hem niet zo hard zoals iedereen zou hopen, maar wel wou hij zijn vader vinden. Hoe hij dit zou gaan doen wist hij nog niet maar hij was niet dood, dat was hij wel zeker.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen