Happy X-mas allemaal! Dit is niet echt een Kerstig hoofdstukje, want dit had ik al klaarstaan, maar ik probeer vandaag of morgen een Kersthoofdstukje voor Guardian Angels te uploaden. (:

VERLEDEN

Voor de tweede dag op rij voelde June dat er iemand vlak naast haar kwam staan terwijl zij haar boeken verwisselde. Net als gisteren verzamelde een klont zenuwen zich in haar buik toen ze zag wie het was.
      Deze keer niet Juan Carlos, maar zijn vriend. En ook hij had nog nooit een woord tegen haar gesproken. Kwam hij nu ook vragen of ze met hem naar het bal wilde gaan? Ze voelde haar handen klam worden bij het idee dat ze weer hetzelfde gesprek moest gaan voeren. Ze probeerde de zenuwen weg te slikken terwijl ze opstond. De grijns die zijn gezicht tekende was anders dan die van Juan was geweest, hij was brutaler. Het was niets voor haar om zich zomaar van iemand weg te draaien, maar ze wist niet waar ze met haar zenuwen naartoe moest. Over zijn schouder zag ze dat Juan Carlos een paar meter verderop spullen in zijn kluis stopte. Even staarde ze naar hem, terwijl alle woorden die vandaag over hem gezegd waren door haar heen gonsden.
      Plotseling sloeg Emilio een arm om haar heen, waardoor haar gedachten abrupt verstomden. ‘Hé June. Ben jij eigenlijk nog maagd?’
      June schrok zo van de vraag dat ze haar boeken uit haar handen liet vallen. Nooit had hij tegen haar gesproken – en nu vroeg hij dit? Ze voelde dat haar wangen vuurrood werden. Met grote ogen staarde ze hem aan.
      Zijn arm rustte nog steeds om haar heen. Eigenlijk wilde ze hem wegduwen, maar ze kreeg het niet voor elkaar om ook maar iets te doen. Zelfs ademhalen leek lastig.
      ‘Zie je, mijn maat wil het echt heel graag met je doen. En wie weet, na het bal.’ Hij bewoog zijn wenkbrauwen op en neer. ‘Maar voor hem is het wel handig om te weten of je nog maagd bent of niet. Je weet wel, om ervoor te zorgen dat je je relaxed voelt.’
      ‘Jemig,’ klonk opeens een verhitte stem. De arm werd van haar schouder afgetrokken. ‘Laat haar met rust man.’
      ‘Wat?’ grinnikte Emilio. ‘Je zei het zelf, dat je haar nice and slow wilde doen. Niet dan?’
      Juans ogen schoten naar haar toe. Zijn gezicht was net zo rood als het hare moest zijn. Hij leek niet te weten wat hij moest zeggen en balde uiteindelijk zijn vuist die hij tegen zijn vriend zijn bovenarm ramde.
      ‘Ik wou jullie gewoon al wat in de stemming brengen,’ antwoordde Emilio met een uitgestreken gezicht. ‘Ik bedoel, jullie mogen mijn auto wel gebruiken.’
      June had het idee dat haar ogen bijna uit haar hoofd vandaan vielen. Waar hadden ze het over? Waar had hij een auto voor nodig? Met een verwarde blik keek ze naar Juan, die nog steeds een kop als een boei had.
      ‘Ik ga niet met June naar het bal,’ zei Juan. ‘Ze…’ Hij haalde diep adem en keek weg.
      June zag de schaamte op zijn gezicht. Het was duidelijk dat hij zich net zo opgelaten voelde als zij en ze had met hem te doen. ‘Ik was al door iemand anders gevraagd.’
      Juan draaide zijn gezicht weer naar haar toe. Verbazing spatte ervanaf, evenals… dankbaarheid? Ja, dat moest het zijn.
      ‘Wat?’ Nu was het Emilio die in verwarring leek. ‘Je zei…’
      ‘Ik zei dat ik haar gevraagd had,’ mompelde hij. ‘Niet dat ze had ingestemd.’
      ‘Nou dat lijkt me wel vrij relevant.’
      Juan zond zijn vriend een doordringende blik, waarna hij in een gebaar van overgave zijn handen ophief en wegliep.
      Opgelaten wreef Juan in zijn nek. Zijn blik was schichtig en ze zag zijn adamsappel op en neer gaan toen hij slikte. Van de zelfverzekerdheid die hij gisteren had uitgestraald, was niet veel overgebleven.
      ‘Sorry voor dat,’ mompelde hij. ‘Het was niet waar. Ik wil niet met je… Nou ja… Ik wil wel, maar…’ Hij klapte abrupt zijn mond dicht en knielde neer om haar boeken op te rapen. Ze zag zijn vingers trillen.
      June wist niet of dit een spelletje van hem was, maar zo voelde het niet.       Hij oogde echt nerveus – en zijn stuntelige gedrag joeg een zwerm warme gevoelens door haar heen. Kwam dat door haar?
      ‘Hier.’ Hij drukte de boeken in haar handen. Toen ze het stapeltje aanpakte, raakten hun vingers elkaar. Het was alsof er vonken oversprongen.       Juan keek haar aan, alsof hij dat ook gevoeld had.
      Junes hart raasde in haar keel toen hij haar blik bleef vasthouden. Toen ze dacht dat ze door haar benen zou zakken, keek ze verlegen van hem weg.
      ‘Bedankt dat je dat zei, net,’ mompelde hij. ‘Dat je al met iemand anders ging.’
      June duwde haar boeken tegen haar borst en knikte. Ze wilde iets zeggen, maar het was alsof er een steen in haar keel zat.
      ‘Oké. Dan ga ik maar. Nou, sorry. Nogmaals.’ Ze hoorde hem een zucht slaken en zijn voeten draaiden zich al van haar af. Toch hield iets hem tegen.       Hij liet zijn handen in zijn zakken glijden en keek haar aan.
      ‘Ik snap waarom je bang bent dat ik je laat zitten of dat je geen zin hebt om een hele avond met mijn idiote vrienden rond te hangen.’ Hij wees met zijn duim over zijn schouder, alsof Emilio daar stond te wachten. Die was echter allang verdwenen. ‘Maar misschien wil je… een andere keer iets doen? Samen?’
      Junes keel voelde kurkdroog. In haar borstkas ging haar hart zo wild tekeer dat het pijn deed en hoewel ze betwijfelde of haar gezicht nog roder kon worden, had ze het gevoel dat haar hoofd inmiddels door stoom werd omgeven.
      Vroeg hij haar nou echt mee uit?
      Ze dacht weer aan wat zijn vriend had gezegd. De gedachte dat die twee over seks met haar hadden gesproken, bezorgde haar een steek in haar maag. Haar hand gleed langs haar keel, alsof die aanraking haar stem weer naar boven kon lokken. Flarden van het gesprek van eerder vandaag maalden door haar hoofd. Jordy’s woorden dat hij het al moeilijk genoeg had met Mateo als broer, en Beths bewering dat ze totaal niet bij elkaar pasten…
      ‘Laat maar,’ mompelde Juan voordat ze tot een conclusie kon komen. ‘Het was stom om te vragen.’ Hij streek met zijn hand over zijn hoofd. ‘Je vindt me een eikel. Natuurlijk wil je dat niet.’
      ‘Ik… ik vind je geen eikel,’ hakkelde ze toen de gekwetste blik in zijn ogen haar raakte. ‘Ik denk gewoon…’ Ze liet haar hoofd hangen.
      Wat dacht ze? Dat hij haar oersaai zou vinden? Dat hij haar alleen voor de seks wilde? Dat haar vriendin haar nooit meer zou aankijken? Dat ze helemaal geen ruimte in haar leven had voor een vriendje?
      Ja, dat dacht ze allemaal, maar geen van die woorden kreeg ze over haar lippen.
      ‘Ik denk dat het gewoon niet zal werken tussen ons.’ Ze boog haar hoofd.
      Terwijl ze naar de grond staarde, zag ze dat Juan Carlos dichterbij stapte. De neuzen van zijn afgetrapte schoenen raakten bijna die van haar. Ze kneep heel even haar ogen dicht toen zijn geur haar neusgaten binnendrong. Een trilling ging door haar borst.
      ‘Hoe weet je dat?’ vroeg hij zacht. Hoewel hij haar niet aanraakte, was het alsof hij haar kin optilde en ze voelde zich gedwongen om op te kijken.
      Zijn bruine ogen keken haar vragend aan.
      ‘Je kent me niet. Ik ken jou niet. Daarom… daarom wil ik je juist leren kennen.’
      Zijn gezicht was zo dicht bij dat van haar dat ze amper durfde uit te ademen, plotseling bang dat haar adem stonk. Moeizaam slikte ze, terwijl ze langs hem heen probeerde te kijken in de hoop daar een spoor op te vangen van haar weggeholde verstand.
      Opeens zag ze een beweging vanuit haar ooghoek, en een moment later streek de rug van zijn wijsvinger langs haar wang. Het kietelde lichtjes en over haar hele lichaam kreeg ze kippenvel. Hij ving haar blik en opeens was ze doodsbang dat hij haar ging zoenen. Hier, midden in de school.
      Ze huiverde.
      Direct trok hij zijn hand terug, de blik in zijn ogen verward, alsof zijn hand onafhankelijk van de rest van zijn lichaam had gereageerd. ‘Sorry. Ik – ik… dat ging vanzelf.’
      Hoewel hij zijn vingers al had weggehaald, voelde June haar wang gloeien. Het stille verlangen dat hij haar opnieuw zou aanraken, schoot door haar heen. Haar vingers trilden, ze wilde haar vingertoppen ook langs zijn wang strijken. Zou hij dat goed vinden? Haar hoofd was zo’n warboel dat ze onmogelijk kon nadenken. Ze voelde zich hulpeloos zoals ze hier tegenover hem stond. Tientallen beelden schoten door haar hoofd. Waar hij zijn armen om haar heen sloeg en haar vasthield. Waar hij naar haar toe boog en haar lippen raakten. Maar ook waar hij in lachen uitbarstte zodra ze hem probeerde terug te zoenen.
      Een plotse hand om haar schouder trok haar uit haar verstarring vandaan. Voor een moment dacht ze dat het Juan Carlos was, maar toen ze haar hoofd opzij draaide keek ze in het gezicht van Beth.
      ‘Valt hij je lastig?’
      De blik in de ogen van haar vriendin was zo intens dat ze het niet eens durfde te ontkennen. Voor Beth was die aarzeling echter al genoeg.
      ‘Laat haar met rust,’ zei ze, June bij Juan Carlos weg trekkend. ‘Het krenkt vast je grote ego, maar niet iedereen wordt blij van jouw aandacht.’
      June voelde haar onderlip trillen toen hij niet Beth, maar haar aankeek. Het was geen woede wat ze in zijn ogen las, eerder teleurstelling. Ze moest iets zeggen, een sneer als deze verdiende hij niet. Maar ze was bang voor Beths reactie, bang dat ze hun vriendschap onherstelbaar beschadigde.
      Dus boog ze zwijgend haar hoofd en tastte in een reflex naar de wang die hij net had aangeraakt en die nog steeds warm voelde.
      Juan Carlos liet zich echter niet zo snel afschepen. ‘Ik val haar niet lastig. Ik vroeg haar gewoon wat.’
      ‘Vragen doe je niet met je handen. Je broer en jij – jullie moeten gewoon met je tengels van ons afblijven. Ik ben mijn zus al door jullie kwijt. Ik sta niet toe dat dat ook met mijn vriendin gebeurt.’ Beths vingers sloten zich om Junes pols en ze trok haar mee.
      June stribbelde niet tegen, maar haar ogen hield ze op de grond gericht.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik denk dat ik wel snap dat Beth echt kwaad is, maar ik ship het, dus ze moet haar mond houden.

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen