VERLEDEN

Juan was nog een beetje van slag door de woorden die Beth hem had toegesnauwd. “Ik ben mijn zus al door jullie kwijt. Ik sta niet toe dat dat ook met mijn vriendin gebeurt.”
      De haat die hij altijd voelde als ze in de buurt was, had hij zich niet ingebeeld. Ze haatte hem echt. En hij begon zich nu af te vragen of dat de werkelijke reden was dat June hem op afstand hield. De schichtige manier waarop ze steeds naar hem gekeken had, het roodkleuren van haar wangen als hij haar blik maar even vasthield, dat had hij zichzelf niet aangepraat. Hij had gezien hoe haar hand net naar haar wang was gegaan, op precies de plaats waar hij haar had aangeraakt. Ze was verstijfd toen hij haar gezicht streelde, maar ze had niet de indruk gewekt dat ze ervan walgde. Het was eerder ongeloof geweest, alsof ze niet kon geloven dat hij haar op zo’n tedere manier aanraakte.
      Of dat maak je jezelf gewoon wijs. Misschien moet je gewoon je verlies onder ogen zien en je aandacht op een andere chick richten. Er zijn er genoeg.
      Het was alsof hij Mateo’s stem in zijn hoofd hoorde – maar het waren niet zijn bewoordingen. Hij vond dat hij haar gewoon moest neuken als hij dat wilde. De gedachte alleen al deed zijn maag kronkelen. Het kon hem niet schelen dat Mateo zo over zijn scharrels sprak, maar June verdiende meer respect. Hij zou nooit iets doen zonder dat hij honderd procent zeker wist dat ze het wilde.
      Hoopte hij.
      Net had hij haar ook aangeraakt voordat hij er erg in had gehad.
      “Jullie moeten gewoon met je tengels van ons afblijven.”
      Terwijl hij de school uit liep, bleven Beths woorden door zijn hoofd spoken. Wat was er ook alweer met haar zus gebeurd? Had ze geen zelfmoord gepleegd ofzo? Maar wat had zijn broer daarmee te maken? Wat dácht Beth – en daardoor ook June – dat Mateo ermee te maken had?
      Mijmerend liep hij naar het rokershok toe, waar Emilio al zat te wachten. Zijn brede grijns deed de gedachten aan zijn broer verstommen.
      ‘Nou, ben ik een geweldige wingman of wat?’
      ‘Je bent een tactloze lul.’ Hij schudde zijn hoofd toen de woede weer omhoog kroop. Door het gesprek dat daarna gevolgd was, was hij even vergeten hoe erg Emilio hem voor schut had gezet. ‘Vragen of ze nog maagd is? Dat ik het wil weten zodat ik ervoor kan zorgen dat ze zich een beetje relaxed voelt? Oh, en je hebt haar ook nog verteld hoe ik het met haar wil doen? Het was een wonder dat ze me niet in mijn gezicht sloeg.’
      Emilio snoof. ‘Zij durft nog geen vlieg van zich af te slaan. D’r zit geen pit in, man. Ik snap niet wat je met haar moet.’
      Juan voelde zijn wangen gloeien. In zijn beleving wilde íédereen iets met June, maar Emilio voelde er duidelijk weinig voor. Dat zou hem gunstig moeten stemmen, één concurrent minder immers. Toch krenkte het zijn ego. Hij had zich trots willen voelen als de dag ooit aanbrak dat hij June zijn vriendin mocht noemen.
      ‘Ik wil gewoon wat anders dan al die schreeuwerige sletten. Ik heb liever een lief meisje dat niet overal een drama van maakt.’
      Emilio grinnikte. ‘Het is al goed, vriend.’ Hij sloeg een arm om Juans schouder en blies grijnzend een wolk rook in zijn gezicht. ‘Je bent echt een beetje verliefd hè?’ Hij schoot in de lach. ‘Maar ik sta hier al tien minuten. Dus mijn tactloze lul-move heeft je toch wat opgeleverd, hè?’
      Juan draaide zijn hoofd even van de sigarettenwalm weg zodat hij kon ademhalen en keek zijn vriend toen weer aan. Hoe stompzinnig Emilio’s opmerkingen ook waren geweest, het had wél tot een tweede gesprek geleid. Niet dat dat heel makkelijk was verlopen, maar ze had in elk geval gezegd dat ze hem geen eikel vond. Dat was al iets.
      ‘Dus, enige vorderingen? Of was ze nog steeds haar tong verloren?’
      Juan hield maar voor zich dat hij een poging had gedaan om haar mee uit te vragen. Hij stond niet bepaald te popelen om toe te geven dat ze hem min of meer wéér afgewezen had. Al was dat misschien niet helemaal zo. Hij had het gevoel dat ze het serieus overwogen had en wie weet had ze wel toegestemd als Beth niet tussenbeide was gekomen. Toch had ze haar vriendin niet tegengesproken en voelde het wederom als een afwijzing. Hij dacht niet dat ze er zelf op zou terugkomen en hij moest nog maar zien of hij opnieuw de ballen had om naar haar toe te gaan. Want eerlijk was eerlijk, zonder de plompverloren hulp van zijn vriend was het nooit tot een gesprek gekomen.
      Juan stak een sigaret op en keerde zich weer tot zijn vriend. ‘Beth sleurde haar uiteindelijk bij me weg en slingerde van alles naar mijn kop. Weet jij nog wat er met haar zus is gebeurd?’
      ‘Hmm.’ Emilio’s hand gleed van zijn schouder. ‘Dat was twee jaar terug ofzo toch, dat ze haar polsen doorsneed? Het was een hele heisa. Iets met seksfilmpjes die verspreid waren ofzo? Ik weet nog dat er zoiets in de aula werd afgespeeld.’
      Juan groef in zijn geheugen. Er was een hele periode geweest dat er computers gehackt werden en er filmpjes werden verspreid, maar hij kon zich niet herinneren of Beths zus daarbij had gezeten. Hij wist niet eens hoe ze eruit had gezien.
      En Mateo – wat had die daarmee te maken? Beweerde Beth dat híj degene was die erachter had gezeten?
      ‘Vraag het je broer, als je het echt wil weten,’ zei Emilio, alsof hij zijn gedachten had gehoord. ‘Zaten die niet bij mekaar in de klas? En sowieso, volgens mij is Mateo op de hoogte van alles wat hier is gebeurd.’
Juan zweeg terwijl hij een trek van zijn sigaret nam. Diep vanbinnen vroeg hij zich af of hij wel wílde weten welk aandeel zijn broer erin had gehad.

Juan liep met Emilio naar de parkeerplaats. Vandaag was hij met zijn vriend meegereden omdat ze op dezelfde uren les hadden. Midden tussen de parkeervakken stond een felblauwe Chevrolet Impala waar een menigte omheen gedromd was. Er schalde muziek uit de speakers en toen hij Dr. Dre herkende, kreeg hij een voorgevoel van wie er in de auto zat.
      Tussen twee meisjes door ontwaarde hij een arm die over het naar beneden gedraaide raam hing, waarop hij bekende tatoeages zag.
      Naast hem floot Emilio. ‘Damn jongen. Wat een wagen. Ik wil ook zo’n broer.’ Hij wrong zich door de menigte en gaf Mateo een boks.
      ‘Hé broertje,’ grijnsde Mateo toen Juan ook naast het portier stond. Een beetje overdonderd liet hij zijn blik langs de helblauwe auto glijden. ‘You like it?’
      Juan wist niet wat hij moest zeggen, zeker niet met al die mensen om hem heen. In plaats daarvan liep hij om het vierkante ding heen en ging op de passagiersstoel zitten. Het beige leer kraakte bij zijn bewegingen. Met een brede grijns keek Mateo hem aan, terwijl hij zijn knokkels over Juans hoofd wreef.
      ‘Ik dacht dat ze hier wel een geheugensteuntje konden gebruiken, nu ik hier niet meer op school zit. Als de dames jou al gaan afwijzen, zijn ze blijkbaar vergeten van welke geweldige god jij een verwant bent.’
      ‘Jemig, heb je zelfs je broer wel over June verteld en mij niet?’ klonk het vanaf de achterbank. Juan had niet eens gemerkt dat zijn vriend daar was gaan zitten.
      ‘Ik was high,’ bromde hij. ‘Ik dacht niet echt na over wat ik zei.’
      Mateo grinnikte. ‘Een sentimentele shithead, dat was ie. Hij was bijna aan het janken vanwege een grietje.’
      ‘Nietes,’ bromde hij, zijn broer een elleboogstoot gevend omdat ze nog steeds voor de school stonden en de ramen naar beneden gedraaid waren. Niet iederéén hoefde dit gesprek te horen. ‘Ik baalde gewoon.’
      Vanuit zijn ooghoeken ving hij nog steeds Mateo’s grijns op, die de Chevrolet nu in beweging bracht en langzaam van de parkeerplaats afrolde. ‘Is ze lekker?’ vroeg hij, zijn ogen via de achteruitkijkspiegel op Emilio gericht.
      ‘Lekker?’ herhaalde Emilio grinnikend. ‘Ik zou het niet weten, ze draagt alleen maar slobbertruien. Oh kijk, daar heb je er. De linker, die naar de grond staart. Je zou je bijna denken dat ze een voetenfetisj heeft, ze kijkt altijd naar beneden.’
      Met een ruk draaide Juan opzij. Daar stond ze inderdaad, turend naar de grond.
      ‘Hoe zei je dat ze heette?’ vroeg Mateo. ‘June toch?’
      Juan voelde dat hij het snikheet kreeg. Opnieuw gaf hij zijn broer een elleboog. ‘Kom op man. Laat haar.’
      ‘Ja, June,’ antwoordde Emilio vanaf de achterbank, en hij herhaalde haar naam met een zangerig stemmetje.
      ‘Hé kom op,’ zei Juan opnieuw. ‘Laten we gewoon gaan oké?’
      Maar Mateo negeerde hem. Hij schoof zijn arm door het geopende raam en hield zijn hoofd schuin. ‘Hé June! Kom eens hier?’
      Ze keek op toen ze haar naam hoorde. Haar gezicht was bleek en zelfs vanaf hier kon Juan haar ongemak voelen.
      ‘Ga rijden of ik spring zelf uit de auto en haal haar weg,’ siste Juan.
      ‘Niemand wijst mijn broertje zomaar af. Als zij jou vernedert, zorg ik ervoor dat zij ook…’
      Juan vloekte. ‘Ik meen het man. Ga rijden, ik schaam me dood. Ze heeft niets gedaan, ze is gewoon bang dat ik net zo’n eikel ben als jullie twee.’
      Emilio schoot in de lach. ‘Ze zou blij moeten zijn met mijn aandacht. Ik zou haar dingen laten doen die nog nooit in haar brave hoofdje zijn opgekomen. Daarna wil ze nooit meer iemand anders neuken.’
      Juans ogen flitsten weer naar June, die nog steeds als verstijfd op de stoep stond en naar de auto staarde. Beth stond naast haar, er vlamde een hels vuur in haar ogen.
      Mateo grinnikte alleen maar. ‘Hé June! Hoeveel kost je? Mijn –’
      Juan ramde zijn vuist op de claxon zodat de woorden van zijn broer overstemd werden en gebaarde dat ze weg moest lopen. Een beetje beduusd staarde June hem aan, alsof ze niet goed wist wat haar overkwam.
      Beth was sneller. Haar koele blik kruiste even die van hem, maar daarna greep ze haar vriendin bij de pols en trok haar bij de straat vandaan.
      Juan bleef de claxon indrukken totdat Mateo zijn hand wegrukte en hem daarna met een ijzige blik aankeek.
      Juan was te boos om ervan onder de indruk te zijn. ‘Je bent echt een lul,’ snauwde hij toen zijn schaamte de woede omhoogstuwde. Hij zwaaide het portier open en ramde het met een klap dicht. ‘Tief op man. Ga Emilio maar rondtronen in je nieuwe wagen, die is toch zo wanhopig op zoek naar een zogenaamd coole broer.’ Hij zwaaide met zijn middelvinger naar het tweetal en beende daarna met grote stappen bij de auto vandaan, terwijl hij de mensen die naar het spektakel hadden staan kijken ruw met zijn schouder aan de kant beukte. Er zat een brok in zijn keel en de tranen prikten in zijn ogen, maar hij vertikte het om hier te gaan janken.



En het voorraadje van dit verhaal is ook ook op... ;D

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Jezus, die broer haalt het bloed echt onder mijn nagels vandaan.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen