Foto bij H103: Hoopje veren ~ Nick

“Miyuki, ik ben terug!” riep ik terwijl ik de zak met boodschappen even op de grond zette. Ik deed mijn sandalen uit en zag dat Miyuki uit de keuken kwam. “Jij snel zijn, geen problemen?” vroeg ze en ik schudde mijn hoofd. “Nee, ik heb alles kunnen vinden”, zei ik en ze bedankte me, om dan met de zak in de keuken te verdwijnen. Zelf ging ik naar de achtertuin; ik wou nog wat van de zon genieten, zolang die er nog was… Ik ging door de openstaande achterdeur naar buiten en ademde even diep in. Nog geen seconde later vloog er een hoop veren tegen mij aan en viel ik naar achteren. Auw… Ik keek naar wat er op mijn buik lag na de botsing en zag een paar ogen van de mannelijke ho-o mij aanstaren. “Ehm… hallo?” zei ik en hij hield zijn kopje scheef. Toen slaakte hij een kreet en sprong van mij af, om me dan aan een mouw mee te trekken. Meteen was ik op mijn hoede. Was er iets gebeurd? De ho-o liet mij los en steeg op, waarna ik hem volgde.

Nadat ik mij tussen de struiken had kunnen wurmen, zag ik Khana staan bij een bankje terwijl ze met haar rug naar mij toe stond. De mannelijke ho-o was op de leuning van de bank geland en slaakte weer een kreetje. Wantrouwig ging ik dichterbij en zag dat de vrouwelijke ho-o in Khana’s hand aan het pikken was, maar Khana zelf reageerde niet. Haar hand bloedde, maar ze bleef maar voor zich uit kijken. “Khana?” vroeg ik en ging naast haar staan, om dan met mijn hand voor haar ogen te zwaaien. Ze reageerde nog altijd niet en ik keek even naar de ho-o’s, die mij terug aanstaarden. “Khana, ga…”, begon ik terwijl ik haar schouder aanraakte, maar ze sprong bijna een halve meter bij me vandaan en viel bijna in de planten. Gelukkig kon ik haar nog net tegenhouden en ze keek me geschrokken aan. “Nick, alsjeblieft zeg… Ik schrok me bijna dood”, zei ze toen ze terug stevig stond met haar hand op haar hart. Ik trok een wenkbrauw op en zei: “Je leek nogal ver weg met je gedachten, zelfs de vrouwelijke ho-o kreeg je niet bij bewustzijn”, en ik wees naar haar hand. “Wa…”, zei Khana, maar trok grote ogen toen ze zag dat haar hand bloedde. “Ik ga verband en ontsmettingsmiddel halen, blijf hier zitten”, zei ik en ik ging naar het huis.

Miyuki was tot mijn opluchting niet in de keuken en al snel was ik met de nodige spullen terug bij Khana en de ho-o’s. Ze staarde weer vaag voor zich uit en ik ging naast haar zitten. Weer leek ze te schrikken en ik zuchtte. Nu was het genoeg. “Khana, nu ga je me vertellen wat er is. In de taxi deed je ook al zo vreemd, wat is er toch? Miyuki heeft ook al gemerkt dat je er niet helemaal bij was en we maken ons grote zorgen om je…”, zei ik terwijl ik haar hand al ontsmette. Ze siste even door de pijn en zei toen: “We moeten zo snel mogelijk naar Mount Fuji gaan.” Ik fronste even; dat klonk echt random… “Waarom?” vroeg ik en ze opende haar mond om te antwoorden, maar sloot hem meteen weer en sloot haar ogen. Het was even stil en net toen ik dacht dat ze niet zou antwoorden, zei ze: “Alsjeblieft Nick, we moeten er heen en er zou een berghutje klaar staan voor ons op de naam Sakuraba. Overmorgen moeten we naar het Kusushi heiligdom gaan, anders…” “Anders?” vroeg ik toen ze stil bleef en ik deed het verband om haar hand.

Ze opende haar ogen en zei vermoeid: “Ik heb hoofdpijn…” Een naar gevoel bekroop me, maar ik vroeg niet verder. “Ga wat slapen, dan voel je je waarschijnlijk weer wat beter”, zei ik enkel en ze knikte, waarna ze richting het huis verdween. Ik bleef nog even zitten en dacht na. De naam Sakuraba kwam me bekend voor, maar ik wist niet van waar. Ik had al zeker geen berghutje gehuurd en Miyuki’s achternaam was Ushiba, niet Sakuraba. En het leek wel alsof Khana… Nee, dat kon niet. Ik hoopte dat het niet kon. Ik zuchtte even en stond op. Wel, nog een extra uitstapje kon geen kwaad zeker?

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    -...de vrouwelijke ho-o in Khana’s hand aan het pikken...-

    Komt ervan als je ze geen eten geeft:Y)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen