Een lang hoofdstuk, ik weet het, maar ik kon hem niet opsplitsen zonder de sfeer te bederven. Hopelijk vinden jullie het leuk!


Nathan werd altijd een beetje nostalgisch als hij aan zijn eerste lessen dacht. Hij was nog jong en had eigenlijk niet echt begrepen waar madame Rosella het over had. Ze kon hem wel vertellen over de juiste manieren van verleiden, maar hij snapte het pas echt toen hij het tot uitvoering bracht.
Zijn eerste pogingen waren nochtans klungelig geweest. Madame Rosella liet hem oefenen op de dames in het bordeel en die moesten vaak moeite doen om niet in lachen uit te barsten. Ze gaven hem tips en advies, hoe hij moest zitten, hoe hij moest spreken en de kleine dingen die hem een meester zouden maken. Een knipoog hier, een laag gegrinnik daar, het maakte een wereld van verschil.
Ook Nathans woordenschat moest aangepast worden. Als hij de adellijke vrouwen zou verleiden moest hij net zo spreken als hun, alsof hij uit dezelfde kringen kwam. Daarom ging Nathan vaak in gesprek met de rijkere klanten van het bordeel, als ze moesten wachten op één van de dames. Ook ging hij vaak wandelen in het centrum van Parijs, waar hij probeerde om gesprekken op te vangen. Iedere dag leerde hij bij en hij kon nu met enige trots zeggen dat hij een expert was als het op verleiden aankwam. De dames in het bordeel lachten niet langer als hij nog iets op hen uit probeerde, in plaats daarvan leken de meesten onder de indruk te zijn. Enkel Angelique en madame Rosella zouden hem altijd zien als die kleine jongen die probeerde om in grote mannenschoenen te lopen.
‘Waar neem je me toch mee naartoe?’ Nathan keek op vanuit het raam, waar hij volledig in gedachten verzonken naar de straten had zitten kijken.
‘Dat zal je wel zien,’ glimlachte hij.
‘Het is toch niet in het centrum?’ Florence keek nerveus uit het raam.
‘Integendeel. Wees gerust, ik beloof je dat niemand je zal herkennen.’ De dame ontspande zienderogen en legde haar hoofd tegen de rand van de koets. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat ik je aanbod heb aangenomen.’ Nathan grinnikte, maar als hij eerlijk was, begreep hij er ook niet veel van. Naast hem zat zijn volgende doelwit, Florence Blanchard. Ze was een werk van lange adem; hij probeerde al weken om haar het hof te maken. Florence was een weduwe en, toegegeven, dat maakte Nathans werk heel wat makkelijker. Ze had geen echtgenoot om haar op de vingers te tikken en leek nog vatbaarder voor de charmes van Nathan.
Florence had een ongezien saai leven. Iedere week deed ze hetzelfde, van de kruidenier op maandag tot de kerk op zondag. Dat zorgde er wel voor dat Nathan haar vaak “per ongeluk” tegen het lijf kon lopen. Toch had hij nooit durven dromen dat ze zou ingaan op zijn voorstel om samen te dineren. Hij hoopte vanavond zijn slag te slaan en eindelijk de informatie te vergaren die hij nodig had.
Nathans vorige opdracht was een flop geweest en hij wist dat hij deze tot een goed einde moest brengen. Madame Rosella zou razend zijn als hij dit deed mislukken en ergens had ze gelijk. Ze hadden een naam om hoog te houden. Daarbij had Nathan niet voor niets zoveel tijd aan de dame besteed. Het was gevoelige informatie die hij moest loskrijgen, daarom kon hij niet zomaar op haar afstappen en het haar vragen. Als vanavond mislukte, waren al de voorgaande dagen voor niets geweest.
Eindelijk kwam de koets tot stilstand en Florence keek benieuwd rond zich. Nathan durfde erom te wedden dat het een buurt was die ze niet herkende. Ze waren een stuk uit Parijs, in één van de achterbuurten van Ile-de-France.
Nathan wachtte tot Miguel de deur van Florence opendeed en stapte toen ook uit. Hij bood haar galant zijn arm aan en gretig nam ze hem vast. Samen liepen ze het kleine restaurant binnen, waar de kelner voor hen klaar stond en hen begroette. Toen Florence verder liep, knipoogde de kelner naar Nathan, als teken dat alles in orde was.
‘Wauw Olivier, wat mooi!’ Florence bracht haar hand naar haar mond toen ze de met kaarsen versierde zaal zag. In het midden stond een tafeltje, dat rijkelijk bedekt was. Het was tevens de enige bedekte tafel in de hele zaal. Nathan had het restaurantje afgehuurd voor de rest van de avond. Hij kon zich niet veroorloven dat de andere bezoekers hem of Florence zouden herkennen. Daarbij waren de uitbaters goede klanten van het bordeel en konden ze voor een vriendenprijsje een regeling treffen.
Nathan schoof Florence’s stoel naar voren, zodat ze kon gaan zitten en liep daarna rond de tafel. Net voor hij ging zitten, fluisterde de kelner in zijn oor: ‘Hetzelfde als altijd?’
Nathan knikte en nam plaats. Het was niet de eerste keer dat hij het restaurant gebruikte om de dames te verleiden. Waarom zou hij immers een winnend recept veranderen?
‘Zullen we de avond starten met champagne?’ vroeg Nathan. Florence knikte blozend, nog steeds onder de indruk van de setting. Nog voor Nathan de kelner kon roepen, kwam hij vanuit de keuken met een fles champagne in handen. Hij ontkurkte de fles met een kleine ‘plop’ en goot de glazen goed vol. Nathan bedankte hem en de kelner verdween.
‘Op een mooie avond,’ zei Nathan en hij hield zijn glas voor dat van Florence.
‘Dat is het nu al,’ zei die en opnieuw schoot het schaamrood naar haar wangen. Ze tikten hun glazen tegen elkaar en Nathan nam een kleine slok.
Nathan had Florence niet zonder reden mee naar een restaurant. Smaak was immers één van de vijf zintuigen waarmee hij kon verleiden. Toen hij leerde over de afrodisiacum kon Nathan zijn oren bijna niet geloven. Gewoon voedsel dat verlangen bij vrouwen deed groeien en hem kon helpen in het verleiden? Wat was er beter dan dat? Zelfs de champagne die Florence momenteel zo achteloos achterover sloeg, was er één van. Daarbij had Nathan een hele lijst met ingrediënten doorgegeven aan de kelner en die aan de kok. Florence zou de hele avond afrodisiacum eten, zonder dat ze het wist.
‘Vertel eens, Olivier,’ zei Florence, zijn neppe naam gebruikend. ‘Waar heb ik dit allemaal aan te danken?’
‘Ik wilde de avond doorbrengen met een mooie dame. Is dat niet reden genoeg?’ Nathan lachte zijn halve glimlach en Florence giechelde, een hoog meisjesachtig geluid. ‘Maar als u toch een reden wil… Laten we dan drinken op het begin van iets nieuws.’ Hij boorde zijn ogen in die van Florence en ze knikte. ‘Dat lijkt me een geweldig idee.’
Ergens, diep achterin, voelde Nathan een steek van schuldgevoel. Als hij vanavond de informatie zou krijgen die hij nodig had, zou hij Florence nooit meer zien. Toch beloofde hij haar het tegendeel en het feit dat ze met haar ogen open in zijn leugen trapte, maakte heel wat gevoelens los. Toch duwde Nathan ze naar de achtergrond. Hij zou er later over nadenken, nu moest hij zijn focus behouden.
‘Zijn jullie klaar voor een voorgerechtje?’ De kelner stond met een brede glimlach aan de tafel en plaatste twee borden voor hun neus. Nathan rook meteen de bekende knoflook; het volgende afrodisiacum. Hij vroeg zich af of de kok er nog meerdere in het gerecht had gestoken.
‘Het ziet er alleszins heerlijk uit,’ zei Florence en ze glimlachte naar de kelner. Nathan bleef even naar haar gezicht kijken, zo volledig ontspannen. Ze was een mooie vrouw en Nathan bedacht zich dat hij makkelijk voor haar zou kunnen vallen. Hij had echter al lang besloten dat de liefde niets voor hem was. Hij zou oud worden samen met de dames van het bordeel en daar had hij vrede mee.
‘Smakelijk,’ zei Nathan tegen Florence, waarna hij een kleine hap nam. Zoals steeds was het eten voortreffelijk en ook Florence maakte een geluidje van genot. Tijdens het eten goot Nathan Florence’s glas nog eens vol met champagne. Ze was zo druk bezig met haar maaltijd dat ze niet zag hoe Nathans glas bijna onberoerd bleef.
Zodra de borden leeg waren, besloot Nathan om in actie te komen. De opdrachtgevers wilde weten aan welke kant van de Franse revolutie Florence stond. Ze was een invloedrijke vrouw en beide kanten konden voordeel halen uit haar stem.
‘Heb je het gehoord over de aankomende protestmarsen in Parijs?’ vroeg Nathan, tussen neus en lip door. Florence keek op. ‘Ik denk dat iedere bewoner van Parijs ervan gehoord heeft.’
Nathan knikte. ‘Inderdaad, al snap ik niet goed waar ze deze keer over gaan.’
‘Dan zou je wat vaker de krant moeten lezen,’ zei Florence en ze knipoogde. Nathan deed alsof hij beschaamd weg keek. Natuurlijk wist hij alles van de revolutie en hij kon van naald tot draad uitleggen waar de opkomende protestmars over ging. Als Florence het hem echter uitlegde, kon hij misschien aan de klank van haar stem raden aan wiens kant ze stond.
‘De revolutionisten hebben ondertussen al zoveel bereikt,’ zei Nathan. ‘De grondwet is veranderd, de macht van de adel is serieus teruggeschroefd en het gewone volk krijgt elke dag meer inspraak. Wat willen ze nog meer?’
‘Wat ze nog niet hebben,’ zei Florence nuchter. ‘De revolutionisten zorgden voor de scheiding tussen kerk en staat, maar de kerk heeft nog steeds enorm veel invloed en krijgen meer middelen dan ze nodig hebben.’
Nathan fronste, alsof hij het nog steeds niet goed begreep. ‘Heeft de kerk dat geld dan niet nodig voor zijn liefdadigheidsprogramma’s?’
Florence haalde haar schouders op. ‘Die worden tegenwoordig georganiseerd door de overheid, dus ik denk het niet. Maar wat een serieuze onderwerpen opeens!’ Florence ging wat naar achter zitten. ‘Genoeg over de revolutie, we moeten er elke dag al over horen,’ ze lachte en Nathan deed hetzelfde. Vanbinnen vloekte hij echter. Het leek erop dat Florence de revolutionisten steunde, maar hij had nog niet genoeg informatie gekregen om het volledig te bevestigen.
‘Nog een klein vraagje,’ zei hij snel, ‘en daarna zal ik erover ophouden, beloofd.’
‘Goed dan,’ zuchtte Florence.
Nathan leunde naar voren en schonk haar zijn halve glimlach. Hij liet zijn ogen over haar gezicht glijden, van haar lippen tot haar vragende ogen en liet haar duidelijk merken hoe hij ieder aspect van haar lichaam inspecteerde - en bewonderde. ‘U woont helemaal alleen in Parijs,’ zei hij, met een lage stem. ‘Een mooie dame zoals u… bent u soms niet bang van de Revolutionisten, wanneer ze in uw straat komen protesteren? Het uwe zou niet het eerste herenhuis zijn waar ze in binnen dringen. Ik kan me niet voorstellen dat ze u met rust zouden laten. Ik zou het alleszins niet doen.’ Hij keek diep in Florence’s ogen en wachtte ingespannen op haar antwoord. Op dat moment kwam echter de kelner er weer aangelopen, met twee borden in zijn handen. De deuren van de keuken klapperde en Nathan leunde weer naar achteren.
De kelner legde op vrolijke toon uit wat hij net voor hun neuzen had neer geplaatst en Nathan kon niet anders dan de man vervloeken. Het moment dat hij zo zorgvuldig gecreëerd had, was weg, gebarsten als een bubbel. Hij hoopte maar dat Florence nog iets van de chemie voelde.
Zodra de kelner verdween, keek ze naar hem op. ‘Om nog op je vraag te antwoorden,’ zei ze, ‘Nee, die angst heb ik niet. Als ik die theorie moest volgen, moest ik bang zijn van iedereen die in mijn straat voorbij komt. Inclusief u,’ ze glimlachte. ‘De revolutionisten zijn geen bende misdadigers, het zijn de gewone mensen op de straat die ook invloed willen hebben. Dat lijkt me niet meer dan normaal. Maar als u zo bezorgd om me bent,’ zei ze en haar wangen werden weer rood, ‘mag u me heus een nachtje of meer komen beschermen.’
Nathan lachte charmant en probeerde zijn gevoelens van triomf niet door te laten schemeren in zijn ogen. ‘Dat is een erg expliciet aanbod,’ zei hij. ‘Laten we eerst dit etentje afronden en kijken waar de avond ons brengt.’ Hij was niet van plan om Florence te volgen naar haar villa en het bed met haar te delen, zoals ze zo omwonden voorstelde. Hij nam die stap nooit, als het echt niet moest. Er waren natuurlijk sommige geheimen die enkel gedeeld konden worden in de slaapkamer, maar dit was er niet één van. Hij had Florence’s eer genoeg geschaden door haar de voorbij dagen voor te liegen.
Toch had hij, weer, baat gehad bij zijn verleidingspogingen. Het was nu wel duidelijk dat Florence de revolutionisten steunde, of alleszins vond dat ze in hun recht stonden. Dat was meer dan genoeg voor zijn opdrachtgever.
Na de maaltijd en een verrukkelijk dessert overladen met aardbeien - opnieuw een afrodisiacum -, verlieten Nathan en Florence het restaurant. Florence bedankte de kelner uitbundig en overlaadde hem met complimentjes over het eten. Daarna liepen ze samen terug naar de koets en bracht Nathan haar thuis.
‘Bedankt voor de heerlijke avond,’ zei Florence, toen hij haar naar de voordeur begeleidde, uit het gehoor en zicht van de koetsier. ‘U bent zeker dat u niet nog even naar binnen wil? We kunnen nog een slaapmutsje drinken?’ Florence’s glinsterende ogen verraadden dat ze heel wat meer wilde dan een glaasje drinken. ‘Bedankt, maar nee bedankt,’ zei Nathan. ‘Het is al laat. Misschien een andere keer.’
‘Goed dan,’ zei Florence, duidelijk tegen haar zin. ‘Meer dan alsjeblieft wel dit aan.’ Florence groef even in de tas om haar arm en haalde er een prachtige ring uit.
‘Florence, wat is dit?’
‘Het is een familiestuk,’ glimlachte ze. ‘Hij was bedoeld voor de zoon die ik ooit zou hebben.’
‘Wat? Florence, dat kan ik onmogelijk aannemen.’
‘En toch zal je het doen. We weten allebei dat ik geen zoon meer zal krijgen. Sinds de dood van mijn echtgenoot ben ik alleen en de vrijgezelle mannen in deze stad lijken niet echt te staan popelen om me te ontmoeten. Je bent de eerste, vriendelijke man die ik in zo’n lange tijd ontmoet heb, en ik wil dat jij hem hebt. Hij ligt toch maar op mijn kast te verkommeren, ik word er verdrietig van als ik ernaar kijk. Dan heb ik liever dat iemand hem draagt.’
Nathan keek naar de ring, een dik, gouden exemplaar. Hij moest op zichzelf al meer waard zijn dan al Nathans bezittingen opgeteld.
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen…’
‘Een bedankje misschien?’ zei Florence glimlachend. Ze duwde de ring in Nathans handen en krulde zijn vingers eromheen.
‘Bedankt,’ zei Nathan. ‘Ik weet niet wat ik kan doen om je hier ooit voor terug te betalen.’
‘Neem me nog eens mee op een afspraakje zoals vandaag.’
‘Afgesproken,’ beloofde Nathan, en hij meende het. Hij keek om naar Miguel en wist dat het tijd was om te gaan. Om het afscheid definitief te maken, gaf hij Florence een kus op elke wang en draaide zich toen om.
‘Tot ziens?’ vroeg Florence nog snel.
‘Absoluut,’ antwoordde Nathan. Daarna stapte hij terug de koets in, richting het bordeel en zijn echte leven, waarvan Florence nooit iets te zien van zou krijgen.



Reacties (4)

  • Hephaistion

    Hmm, ik heb zo het vermoeden dat hij haar niet zal kunnen laten gaan. Je wist de sfeer in ieder geval goed neer te zetten!

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    heerlijk zo'n lang hoofdstuk
    :)

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Heel vet verhaal dit!

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Heel mooi hoofdstuk! Erg goed beschreven, allemaal.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen