Foto bij Hoofdstuk 76

ben weer helemaal in mijn moodxD(typing)

‘We hebben een nieuwe professor voor Verweer tegen de Zwarte kunsten! Professor Dorothea Omber!’ Roept Perkamentus door de grote zaal heen. Het vrouwtje wat alleen maar knal roze draagt staat op van haar stoel. Ze geeft me de kriebels. Te veel roze en ze heeft een uitstraling als dat van een feeks. Ze lijkt niet echt op z’n wezen, maar ze heeft wel de uitstraling.
‘Ik mag haar nu al niet.’ Mompel ik waarop ik Fred en George hoor grinniken. Perkamentus verteld ons dat we mogen vertrekken en meteen doe ik dat ook. Samen met Fred en George ga ik richting de leerlingen kamer van Griffoendor. Zodra we binnen komen wandelen hoor ik Harry en Simon Filister tegen elkaar schreeuwen. Mijn humeur is weer gezakt en zachtjes zucht ik. Ik tik op Fred en George hun schouders en verbaast kijken ze me aan. ‘Ik heb hier geen zin in. Ik ga maar gewoon naar mijn kamer en zie jullie morgen wel weer een keer verschijnen.’ Zeg ik waarop ze knikken. Ik knik terug en verlaat de leerlingen kamer weer. Ik loop langzaam richting de kerkers waar mijn kamer zich bevind. Aan het begin van de gang kom ik Draco, Patty Park en Benno Zabini tegen. Ik loop de vlug voorbij en loop ook mijn kamer voorbij. Ik klop op de deur van Severus zijn kamer en meteen word hij opengedaan. De man kijkt me boos aan en trekt me naar binnen. Zodra hij de deur heeft gesloten verzacht zijn gezicht.
‘Het is officieel over. Hij kan nu een van hen worden. Hij kan zijn taken volbrengen en veilig deze oorlog doorkomen.’ Vertel ik de man waarop hij knikt. ik zucht even zacht en kijk de man dan in zijn ogen. ‘Waarom Moet de ergste man ter wereld mijn vader zijn? Waarom moet hij alles van me afpakken wat me lief is? Ik heb al zo weinig.’ Zeg ik zachtjes waarop Severus zijn schouders ophaalt.
‘Hij heeft ooit iets los gelaten over je moeder. Hij zei toen dat je op je moeder lijkt en dat hij blij was dat zij dood is.’ Verteld de man me. Ik bal mijn handen tot vuisten en snuif even.
‘Ik ben ook blij dat ik op mijn moederlijk. Wie wil er nu op z’n monster lijken?’ roep ik uit waardoor de man zacht moet lachen. Ik sluit mijn ogen en laat me weer op mijn vader lijken. Zodra ik mijn ogen weer open kijk Severus me verbaast aan. ‘Zie ik er nu niet geweldig uit?’ vraag ik de man waarop hij vlug met zijn hoofd schut.
‘Totaal niet. je bent mooi zoals je bent.’ Zegt hij waarop ik glimlach en mezelf weer terug verander. ‘Je moet trots zijn op wie je bent en wat er van je geworden is. Je moeder zou ook trots op je zijn.’ Zegt hij waarop ik zwak knik.
‘Ik ben Roxanne Vilijn. Dochter van Marten Vilijn en Serena Perkamentus.’ Zeg ik waarop de man trots knikt. ‘Dat ben ik en ik ben niet meer bang voor wat mensen over me zullen denken.’ Zeg ik en geef de man voor me een stevig knuffel.
‘Dat is de Roxanne die ik ken.’ Fluistert hij waarop ik zacht grinnik en de man langzaam los laat.
‘Severus, hij heeft mijn moeder vermoord hè?’ vraag ik de man zachtjes waarop hij langzaam knikt.
‘Ze was een goede vriendin. Ze was zo sterk en moedig, maar ze was niet sterk genoeg.’ Zegt hij waarop ik glimlach en knik.
‘Ik zal mijn wraak op hem ooit nog krijgen.’ zeg ik en loop zonder nog iets te zeggen de kamer uit. Ooit zal ik het monster vernietigen wat zo veel families en vriendschappen kapot heeft gemaakt!

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Leuk hoofdstukje:)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen