Foto bij H106: Irritante stem ~ Khana

“Het is 9 uur. Het is 9 uur. Nog 3 uur en 30 minuten”, hoorde ik en met een vermoeide kreun opende ik mijn ogen half. “Nick, je moet het uur niet blijven herhalen hoor…”, mompelde ik en ging overeind zitten. “Ik zei niets”, antwoordde hij en ik wreef over mijn hoofd. Ik werd volgens mij gek… “Wat heb je gehoord?” vroeg Nick terwijl ik mij probeerde te bevrijden uit de dekens. Hij zat al aan de tafel met een mager ontbijtje. “Dat het 9 uur is en dat we nog 3 uur en 30 minuten hebben”, zei ik met een diepe zucht en ging bij hem zitten. Het leek echt alsof ik amper had geslapen. “Wel, het lijkt erop dat die persoon uitkijkt naar onze komst”, zei Nick droog en ik glimlachte even. “Inderdaad”, zei ik en begon te eten.

Toen het 10 uur was, stonden we volledig ingepakt voor de deur alles nog te overlopen. “De fles sake, mijn katana, …”, mompelde Nick en ik trok mijn handschoenen aan. “We kunnen”, zei Nick toen opeens en ik opende de deur. Meteen leek het alsof ik in een wolk of zo zat, ik zag amper iets. Fijn, er was een dikke mist vandaag… “Volg mijn instructies maar”, hoorde ik toen en ik draaide mij om naar Nick. “Zei je iets?” vroeg ik en hij schudde zijn hoofd. “Rechtdoor, mars!” hoorde ik toen luid, alsof een legercommandant mij een bevel gaf. Ik kreunde even door het geluid en hoorde Nick vragen: “Wat is er?” “Buiten dat er iemand is die de weg gaat wijzen en klinkt alsof hij uit het leger komt? Niets hoor”, zei ik en ik hoorde toen weer: “Ik zei ‘mars’, schiet op zeg! Ik heb niet de hele dag tijd en jullie komen anders niet op tijd!” Die stem begon me echt de keel uit te hangen… “Khana, ga maar, ik volg wel”, zei Nick en meteen zei die stem: “Ja, luister naar hem! Vooruit, mars!” Ik gromde even, maar begon wel te wandelen.

“… zes… zeeeeeven! Zo ga die goed, zo gaat die beter en nog een kilometer!” zong die stem de hele tijd. Ik had ondertussen barstende koppijn gekregen en ook pijn in mijn borstkast door het wandelen. Telkens als we even stopten, kreeg ik een hele klaagzang te horen dat we door moesten lopen en dat we traag waren. Vandaar dat ik zo weinig mogelijk stopte, ook al voelde ik dat ik het niet lang ging volhouden. “Stop!” hoorde ik die stem schreeuwen en ik stopte, waarna Nick tegen mij aanliep en ik bijna naar voor viel. Hij kon mij nog net tegenhouden en ik hoorde enkele steentjes in een afgrond vallen. Ik voelde mijn hart een stuk harder kloppen en ik bedankte Nick. “Mooi, nu naar links”, hoorde ik en met een zucht deed ik het. “Je kon het ook eerder zeggen hoor”, mopperde ik, maar er kwam weer geen antwoord. “Bijna, deze heuvel nog op, een vlak stuk over, nog een heuveltje en je bent er!” hoorde ik en ik voelde spontaan hoe de grond steiler werd. Dit meende je niet…

“Gaat het nog?” hoorde ik Nick vragen en ik schudde mijn hoofd. Ik wist niet hoe laat het was en hoe lang we al aan het wandelen waren, maar ik kon even niet meer. De lucht was te ijl aan het worden voor mij en na die heuvel te beklimmen, had ik geen energie meer over. “Komaan, kunnen jullie echt niet sneller?” hoorde ik en ik liet me op een rots neerzakken. Nee, ik kon niet sneller en ik was die bevelen meer dan beu. Opeens voelde ik een steek in mijn hoofd en ik kreunde pijnlijk. “Zeg tegen Nick dat hij klaar moet staan, ik ben het wachten meer dan beu”, zei die stem weer en toen was het opeens stil. “Khana?” vroeg Nick, maar hij keek meteen alert op. “Je moet klaar staan”, zei ik en nog geen seconde later had Nick zijn katana al gepakt. Ik zag enkel vaag zijn gestalte doordat hij wat dieper de mist in was gelopen. Toen klonk er een schreeuw en ik zag hoe een tweede gestalde achter Nick voorbij rende. Er klonk gegrinnik en toen zag ik hoe iemand Nick aanviel. Hij kon de slag gelukkig afweren en ik zag dat die persoon ook een katana vast had. “Eindelijk wat actie!” zei de persoon vrolijk en ik wist het zeker: dat was dezelfde stem die mij al de hele tijd achtervolgde.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen