Foto bij H109: Eten en werken ~ Khana

“Ach, toe? Nog ééntje?” smeekte Qiuri tegen mij en ik schudde vastbesloten mijn hoofd. “Nee, geen denken aan, ik zit echt volledig vol”, zei ik met een zucht en toen keek Qiuri Nick aan. “Ze heeft echt geen grote eetlust hé?” zei hij terwijl hij de gigantische loempia zelf in zijn mond stopte. Nick humde terwijl hij nog aan het kauwen was en al een volgende portie pakte. Ik had echt nog niemand zoveel zien eten als deze twee hier, het was ongelooflijk. Het was even stil, maar Qiuri onderbrak die door opeens luid te hoesten. Ik wist niet of hij rood aanliep of niet, want zijn gezicht was op zich al rood, maar aan zijn bewegingen te zien was hij aan het stikken. Nick klopte even stevig op zijn rug en Qiuri stopte uiteindelijk met hoesten. “Wow, die loempia moet leren kaartlezen, dat was de verkeerde weg”, zei Qiuri en lachte even. Echt, ik begreep hem volledig niet. Hij leek me volwassen, maar zijn gedrag zei net dat hij misschien net 7 of zo was.

“Vertel eens”, zei Qiuri opeens en ik kreeg een slecht voorgevoel. Ik dronk wat water met de gedachte dat het waarschijnlijk niets belangrijk ging zijn, toen Qiuri vervolgde: “Wanneer gaan jullie trouwen?” Spontaan verslikte ik me en aan het geluid te horen, was ik niet de enige die begon te hoesten. “Wat? Waarom doen jullie zo?” vroeg Qiuri en ik kon geen sarcasme in zijn stem horen. Meende hij dat nu echt? “We zijn gewoon samen op reis, dat is het”, zei ik toen ik terug kon adem halen en Qiuri keek me sceptisch aan. Toen keek hij naar Nick en vroeg: “Kom op, vertel wanneer die trouwdatum is.” “Nee, we zijn enkel samen op reis, niets meer”, zei Nick ook en Qiuri zuchtte dramatisch. “Wat zijn jullie saai zeg… Ach ja, niets aan te doen”, zei hij en hij stond op. “Qiuri, heb je nog steeds je smederij?” vroeg Nick opeens en ik zag Qiuri’s ogen glinsteren. “Jazeker hoor, ik heb hem onlangs nog uitgebreid! Jullie moeten hem gewoon zien! Komaan, meekomen!” zei hij enthousiast en hij sleurde mij al mee voordat ik zelfs maar deftig recht stond. Oh help…

“Tadaa!” riep Qiuri toen hij de loodzware deur open had geduwd. We waren in een grote ondergrondse zaal aangekomen waar overal gesmede spullen stonden. “Kijk maar gerust rond, ik heb het allemaal zelf gemaakt!” zei hij trots en hoewel het arrogant klonk, kon ik niet ontkennen dat de spullen prachtig waren. Ik liep langs een rij zwaarden met verschillende handvesten en zag verderop verschillende schilden staan. Een eindje achter mij hoorde ik Nick en Qiuri tegen elkaar mompelen, maar ik kon ze niet verstaan. Opeens hoorde ik Qiuri roepen: “Hoe heb je dat gedaan! Ben je helemaal gek geworden?” Ik draaide me om en zag Qiuri driftig door de ruimte lopen met een bundel in zijn armen. “Ik kon er niets aan doen, het had bijna mijn leven gekost!” antwoordde Nick verdedigend terwijl hij achter Qiuri aanliep. “Ja ja, zal wel”, zei Qiuri en legde de bundel op een stenen tafel.

“Wat is er?” vroeg ik terwijl ik bij de twee ging staan. Qiuri vouwde de bundel open en ik zag verschillende stukken metaal liggen. “Is dat een zwaard?” vroeg ik en Qiuri snoof. “Het was een zwaard, nu is het een hoopje brokstukken. Ik hoop dat ik het nog kan maken…”, antwoordde hij en hij pakte twee stukken voorzichtig op, alsof het van kristal was. Hij wandelde ermee naar een oven en hij gooide de twee stukken erin, waarna hij naar de grote blaasbalg liep die ernaast stond. “Als je wilt dat het vandaag nog gemaakt wordt, moet je nu wel helpen hoor”, zei hij terwijl hij de blaasbalg naar beneden trok. Nick liep ernaartoe en nam het werk van Qiuri over, terwijl deze de overige stukken pakte en met een tang ze in het vuur legde. “Mooi zo…”, hoorde ik hem mompelen en opeens wees hij naar iets achter mij. “Pak die blok daar eens, samen met die twee dozen ernaast en de 5 potten op die plank”, zei hij terwijl hij een tang pakte.

“Hup Nick, sneller!” zei hij terwijl ik alles ging halen en ik hoorde Nick puffen. “Mij eerst vol proppen en dan laten werken, jij bent ook een goede vriend zeg”, hoorde ik hem klagen en ik kon niet voorkomen dat ik gniffelend de spullen aan Qiuri gaf. Hij stond met een brede grijns naar het vuur te kijken en zei toen opeens: “Ga wat achteruit, anders raak je gewond.” Ik deed maar wat hij zei en ik zag dat hij een doos open deed, om dan er iets uit te pakken en in het vuur te gooien. Meteen klonk er een luide knal en zag ik de rook blauw kleuren. “Goed zo, goed zo…”, zei Qiuri opgewonden en hij begon meer spullen te pakken. Het was duidelijk dat hij dat zwaard niet zomaar opnieuw ging smeden…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen