Foto bij H110: Katana smeden ~ Nick

Ik keek toe hoe Qiuri de stukken van mijn katana keer op keer weer in het vuur legde en dan bewerkte. Het water siste toen hij mijn katana alweer afkoelde en ik stopte even met de blaasbalg te bedienen. “Hela, heb ik gezegd dat je mocht stoppen? Hup, terug aan het werk!” zei Qiuri en ik kreunde even protesterend, maar begon wel de blaasbalg opnieuw te bedienen. Pffff, waarom ik… Ik zag Khana nog enkele potten brengen en Qiuri gooide weer wat in het vuur. “De laatste keer luierik, dan is het bijna klaar”, zei Qiuri en hij legde mijn katana weer in het vuur. “Eindelijk”, zuchtte ik en ik zag zowel Khana als Qiuri glimlachen.

Toen het gesis stopte, haalde Qiuri mijn katana uit het water en hield hem in het licht van het vuur. “Hmm… hij is bijna mooier dan voordien”, zei hij peinzend en legde hem op de stenen tafel. Hij stak zijn hand in de laatste pot die Khana had gebracht en strooide iets over mijn katana, terwijl hij woorden in een oude taal bleef mompelen. Even leek het zwaard op te lichten, maar het was zo kort dat ik niet zeker wist of dat echt gebeurde. “Mooi, geef hem nog een dagje rust en dan is hij zo goed als nieuw”, zei Qiuri terwijl hij de katana aan mij gaf. Hij keek ernaar alsof het zijn eigen kind was en ik wist dat hij zo al zijn creaties zag. “Bedankt, Qiuri”, zei ik en zwaaide er even mee rond. Het voelde inderdaad weer aan als vroeger. “Ik zei dat je hem een dagje moest laten rusten!” zei Qiuri toen berispend en nam mijn katana af, om hem dan in een nieuwe schede te steken. Net toen ik hem wou aanpakken, gaf hij de katana aan Khana en zei: “Zie dat Nick hem laat rusten, anders staan jullie hier binnen de kortste keren weer met een gebroken katana.” Khana knikte en zakte bijna door haar benen toen Qiuri hem los liet. Hij was toch niet zwaar?

Ik mopperde wat, maar Qiuri negeerde mij en liep opeens door de ruimte. Hij verschoof wat spullen, om ze dan terug te schuiven en verder te lopen. “Wat zoek je?” vroeg ik terwijl hij verder liep. “Ik had het hier ergens gelegd, ik weet het zeker…”, hoorde ik hem mompelen. Ondertussen had Khana mijn katana al om haar middel gegespt en keek ook Qiuri na. “Hebbes!” riep hij opeens en kwam uit een stapel harnassen. In zijn handen hield hij een kokertje en twee doosjes vast. “Qiuri, wij gaan niet trouwen, dus we…”, begon Khana, maar hij schudde zijn hoofd. “Dit is iets anders, tenzij jullie echt al trouwringen willen…?” Meteen schudden zowel Khana als ik onze hoofden en hij lachte even. “Dacht ik al, maar goed…”, zei Qiuri en hij stopte de drie spullen in de doeken waar mijn gebroken katana in had gelegen. Hij vouwde ze dicht en gaf het geheel aan Khana. “Dit is voor jou, volgens mij kan dit helpen om nog eens contact te leggen”, zei hij met een knipoog en ik zag haar ogen groot worden. Wat? Waar had hij het over? Qiuri zag mijn verwarde blik en zei met een grijns: “Sorry maat, dat is een geheimpje tussen ons twee”, en hij klopte even op mijn schouder. Toen begon hij naar de deur te huppelen en zei: “Komen jullie? Het wordt langzaamaan donker en jullie moeten nog een eindje terug!” Ik keek nog even naar Khana, maar zij haalde enkel verontschuldigend haar schouders op en volgde Qiuri, waarna ik haar volgde en de deur sloot.

“We zijn er bijna!” zei Qiuri en ik knikte. We hadden onze jassen enzo terug aan en we volgden Qiuri naar een andere uitgang, want die in het heiligdom was te onveilig nu. Hij duwde een deur open en ik zag meteen de buitenlucht. “Bedankt voor het eten en de spullen”, zei Khana en ze boog. Qiuri boog terug, maar vroeg toen met grote smekende ogen: “Mag ik je hand schudden? Alsjeblieft?” Khana zuchtte even, maar stak toen haar hand uit en Qiuri schudde deze uitbundig. Terwijl Khana al verder de buitenlucht in wandelde, bogen Qiuri en ik naar elkaar en trok hij me even in een stevige knuffel. “Wat heb je aan Khana gegeven?” fluisterde ik tegen hem terwijl hij mij nog steeds vast had. “Iets dat haar van pas komt. Ik ga je niet verklappen wat ik in haar geheugen heb gezien, maar het komt voor jou alleen maar beter uit. Je bent niet de enige met een verleden, Nick”, antwoordde hij even stil terug en hij liet mij los. Ik knikte even, waarna ik bij Khana ging staan en samen met haar terug naar onze berghut wandelde, nagezwaaid wordend door Qiuri.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Qiuri is een vreemde gast zeg.:SHij is opgewekt, dan weer overbezorgd... Heeft hij ook al een persoonlijkheidsstoornis:O

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen