VERLEDEN

Een beetje ineengedoken liep June achter hem aan, naar de overkant van de straat. Ze zeiden niks tegen elkaar tot ze in de salon waren en voor de bakken met ijs stonden. Juan Carlos stond dicht naast haar, en ze voelde zijn hand heel lichtjes op haar onderrug.
      ‘Welke smaak wil jij?’
      Ze draaide zich iets zodat ze beter naar het aanbod kon kijken en voelde zijn arm langs haar rug strijken. Haar hart bonkte in haar keel en ze kon nauwelijks lezen wat er op de kaartjes bij de smaken geschreven stond. Onbewust leunde ze iets naar hem toe zodat zijn arm dichter om haar rug heen lag. Ze voelde hoe hij een beetje aarzelend zijn greep om haar heen verstevigde en toen ze naar hem opkeek, leken haar benen van pap. Opnieuw glimlachte hij voorzichtig.
      June durfde amper te ademen. Het was zo fijn om zo tegen hem aan te staan, om zijn arm om haar heen te voelen. Ergens in haar achterhoofd was een fluisterend stemmetje dat vroeg met hoeveel meiden hij hier al op deze manier had gestaan, maar iets in zijn houding gaf haar het vermoeden dat dat er helemaal niet zo veel waren.
      Ze was het ijs allang vergeten, en dacht er pas aan toen de verkoper vroeg of hij hen kon helpen. Gauw draaide ze haar hoofd weer naar de bakken met ijs toe. ‘Eh, een vanille en aardbei alstublieft,’ zei ze snel, met blozende wangen. Het waren de eerste smaken die in haar opkwamen.
      Juan Carlos nam zelf een bolletje chocola en framboos en trok daarna zijn portemonnee uit zijn zak om te betalen. Hij haalde zijn arm van haar weg om de biljetten te kunnen tellen en toen hij daarna niet opnieuw een arm om haar heen sloeg, droop teleurstelling haar hart binnen.
      ‘Heb je hier weleens vaker ijs gehaald?’ vroeg hij terwijl ze wachtten totdat de bolletjes geschept waren. Het was overduidelijk een poging om een gesprek op gang te krijgen – iets wat al veel meer was dan zij wist te presteren.
      ‘Nee,’ antwoordde ze zacht. ‘Jij wel?’
      Een grijns speelde om zijn lippen. ‘Ik heb alle ijsverkopers in een straal van tien kilometer uitgeprobeerd, maar deze behoort absoluut tot mijn favorieten.’ Hij pakte de ijsjes van de verkoper aan en reikte haar die van haar aan. Onhandig pakte ze hem aan, bang dat ze het liet vallen zodra ze zijn vingers per ongeluk aanraakte.
      Het begon een beetje vol te raken, waardoor ze naar buiten toe gingen. Het voelde te laat om nog op hetzelfde onderwerp door te gaan en dus zaten ze weer om een onderwerp verlegen.
      In stilte likte June van haar ijsje, hopend dat het er niet stom uitzag. Haar ogen flitsten af en toe naar zijn tong en ze wist bijna zeker dat het andersom ook zo was. Zou hij zich ook afvragen hoe het was om met haar te zoenen? De gedachte kneep haar keel dicht. Ze bakte er vast niks van, ze had nog nooit met iemand gezoend. Bij alleen het idee dat ze zijn lippen op die van hem zou voelen, zakte ze al bijna door haar benen.
      ‘Probeerde eh – probeerde Beth je niet tegen te houden toen je achter me aan ging?’ vroeg hij na een tijdje.
      June dwong haarzelf hem aan te kijken. Ze knikte aarzelend. ‘Jawel. Maar eh, ik ging toch.’
      Daar was die glimlach weer, die haar hele binnenste liet opvlammen. ‘Ja. Bedankt. Ik ben mijn broer nu bijna dankbaar.’ Er schoot een rode gloed over zijn wangen. ‘Maar hij had natuurlijk nooit zoiets aan je mogen vragen. Het is gewoon… Ik heb nooit eerder een meisje leuk gevonden en Mateo en Emilio vinden dat blijkbaar erg grappig.’ Hij keek van haar weg en concentreerde zich op zijn ijsje.
      June kreeg het warm van die woorden. Had hij echt nog nooit een meisje leuk gevonden? Ze kon het nauwelijks geloven – zeker niet omdat hij dan uitgerekend zijn oog op háár had laten vallen.
      Voordat ze een antwoord kon bedenken, struikelde hij over een uitstekende stoeptegel. In een reflex schoot zijn hand met het ijsje en al naar haar bovenarm. Ze probeerde hem op te vangen, maar de vaart die hij had was te groot en hij viel en trok haar mouw met zich mee. June struikelde ook. De stof sneed in haar hals en met een scheurend geluid trok hij haar trui kapot. Verdwaasd constateerde ze dat er een scheur van haar hals tot haar elleboog zat.
      ‘Oh shit. Sorry June, sorry. Heb je pijn?’
      ‘Nee, het gaat wel,’ mompelde ze, nog steeds een beetje van de kaart. Ze kwam overeind. Haar trui zakte naar beneden en onthulde de linkercup van haar beha. Door het gesjor sloot die niet helemaal meer om haar borst heen en met vlammende wangen van schaamte keerde ze zich van Juan Carlos af, trok de cup weer over haar tepel en hield de gescheurde flappen van haar trui tegen elkaar. Ze knipperde de tranen in haar ogen weg. Had hij het gezien? Ze durfde zich niet meer naar hem om te draaien.
      ‘June? Sorry… Het ging per ongeluk…’
      Met haar vrije hand, die plakte van het ijs, veegde ze langs haar ogen. Haar enkel bonsde, dat voelde ze pas nu de schrik was weggedreven.
      Juan Carlos liep om haar heen, alsof hij haar per se wilde aankijken. ‘Het ging echt per ongeluk. Dat – dat geloof je toch wel?’
      Ze kneep haar lippen op elkaar terwijl ze diep inademde. Alleen een perverse smeerlap zou zoiets expres doen en June kon niet het niet helpen dat ze dacht dat zijn broer precies zo’n figuur was.
      Had Beth toch gelijk? Was Juan Carlos niet anders? Had een van zijn stomme vrienden dit gefilmd? Haar ogen schoten langs de omstanders, maar niemand besteedde aandacht aan hen.
      ‘Zag je…’ Haar onderlip trilde. De woorden mijn borst slikte ze in. Het was ook zo’n belachelijke vraag. Maar hij scheen te weten wat ze bedoelde, want hij boog zijn hoofd.
      ‘Sorry. Ik keek niet bewust, maar…’ Hij haalde een hand over zijn hoofd. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, behalve sorry.’ Hij keek opzij. ‘Verderop is een winkel. Zal ik – zal ik wat anders voor je kopen?’
      June zuchtte trillerig. Met een veiligheidsspeld zou ze het wel redden tot ze thuis was en dat kon ze zelf wel regelen. ‘Dat hoeft niet. Ik – ik ga naar huis. Sorry.’
      Ze zag de teleurgestelde uitdrukking op zijn gezicht en daar voelde ze zich alleen maar beroerder door. Jordy zou hier gewoon om gelachen hebben, waarom kon zij dat niet? Tenzij hij een goede acteur was, geloofde ze niet dat hij dit bewust had gedaan. Niet écht. Maar evengoed durfde ze hem niet meer onder ogen te komen – misschien wel júíst wel vanwege haar paniekerige reactie. Ze draaide zich van hem af en liep zo snel mogelijk bij hem vandaan.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het verbaast me niet eens dat Juice dit zou overkomen.

    4 maanden geleden
    • Croweater

      Haha dat is fijn om te horen! Ik was echt aan het broeden op een typische Juice-actie om de sfeer te verpesten dus ik ben blij dat je het vindt passen. ^^

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen