Foto bij H113: Op het strand ~ Khana

Ik zette me neer op het strandlaken onder de parasol en keek naar Miyuki naast mij. Het was vandaag weer mooi weer met veel zon en een paar kleine witte wolkjes die voorbij dreven. “Waar Nick zijn?” vroeg ze en ik leunde naar achter. “Hij is even terug naar het hotel gegaan om iets te gaan halen”, zei ik en ze knikte. Toen slaakte ze een ontspannen zucht en ging plat liggen. Ze mompelde iets opgelucht en sloot haar ogen. Ik staarde naar de zee en probeerde me in te beelden wat een ushi-oni hier kwam doen. Ze komen niet mee zo veel voor, gelukkig maar. Het zijn vleeseters en sommigen eten ook mensen. Hun uiterlijk verschilde per soort, maar het kwam er op neer dat ze bijna altijd een kop van een stier hadden. Het exemplaar dat wij gingen zoeken had echter het lichaam van een gigantische krab, volgens de foto in het tijdschrift toch. Het kon goed zijn dat het een nepartikel was, maar ik vond het toch de moeite waard om het te gaan onderzoeken.

Naarmate de middag eraan kwam, werd het steeds warmer. Nick was nog altijd niet terug gekomen, dus ik ging er maar vanuit dat hij liever even alleen wou zijn. Miyuki was in slaap gevallen en ik had me bezig gehouden met de parasol zo te verplaatsen dat de zon niet in haar gezicht zou schijnen. Ik kreeg het echter wel warm en het water zag er verkoelend uit. Verschillende mensen sprongen rond in het water, terwijl er een paar kinderen een groot zandkasteel probeerden te maken. Zou ik Miyuki hier even kunnen laten liggen? Ik besloot van wel en trok mijn jurk uit, waaronder ik mijn zwemkledij had aangedaan. Ik keek even twijfelend naar mijn hand, maar ging toen toch naar de zee. Het zoute water zou mijn wonde wel ontsmetten en Miyuki kon vast en zeker een nieuw verband aanleggen als ik terug uit het water kwam.

Genietend liet ik mij wat ronddrijven op het water, de kracht van de stroming voelend. Dit was heerlijk verkoelend… Ik zette me verticaal en keek naar de horizon, me afvragend of ik niet terug naar de kust moest zwemmen. “Kijk maar uit dat de stroming je niet mee sleurt”, hoorde ik opeens iemand zeggen en ik draaide me om, om recht in een glimlachende gezicht te kijken. Mijn ogen werden groot en ik keek verrast naar de persoon voor me. “David? Wat… hoe… waarom…?” stotterde ik verbaasd en hij lachte even. “Even vakantie nemen mag toch?” zei hij en ik glimlachte. “Ja, ik had je alleen niet hier verwacht…”, zei ik en hij grijnsde. “Kom, we gaan beter terug naar het strand”, zei hij en ik knikte, om dan met hem mee terug naar het strand te zwemmen.

“Eindelijk terug wat zon”, zei David terwijl hij op het strandlaken naast mij lag. Ik knikte en smeerde me nog eens in met zonnecrème. “Hoe gaat het met jouw verwondingen?” vroeg ik en hij grimaste even. “Het gaat wel, nog niet volledig hersteld, maar ik leef nog. Ik hoop dat Nick het huis wat heeft kunnen herstellen en dat de bescherming die ik er rond heb geplaatst, werkt?” vroeg hij en ik fronste. Bescherming? “Het huis is hersteld en ik denk dat die bescherming werkt? Ik wist niet eens dat die er was, maar we werden inderdaad niet meer lastig gevallen”, antwoordde ik en hij knikte. Hij keek voor zich uit en ik keek hem twijfelend aan, om uiteindelijk te vragen: “Zeg David, jij bent ongeveer op de hoogte van de mythische wezens in Japan, toch?” Hij keek me met een wantrouwige blik aan en zei twijfelend: “… ja…? Waarom?” Ik pakte het tijdschrift voorzichtig uit Miyuki’s handtas en gaf het aan hem.

Nadat ik hem alles over de ushi-oni had verteld en hij het artikel had gelezen, zei hij: “Dit kan wel kloppen, enkele kilometers verderop heb ik inderdaad nieuws gehoord over enkele vreemde moorden bij het water. Jullie willen hem waarschijnlijk opzoeken, nietwaar?” Ik knikte en hij zuchtte. “Het enige dat ik als tip kan meegeven, is dat jullie uiterst voorzichtig moeten zijn. Vooral jij”, zei hij bezorgd en ik knikte. “Bedankt voor de tip, ik zal het zeker in mijn achterhoofd houden”, zei ik en hij knikte. “David?” hoorde ik iemand verbaasd zeggen en zowel David als ik draaiden ons om. Nick kwam naar ons toe gewandeld en David stond op, om hem dan te begroeten. Ze zeiden vanalles tegen elkaar, maar net zacht genoeg dat ik het niet kon verstaan.

Opeens hoorde ik iemand naast me kreunen en daarna zuchten. Ik draaide me naar de andere kant en zag hoe Miyuki zich slaperig overeind werkte. “Ik geslapen hebben?” vroeg ze en ik knikte glimlachend. “En jij al gaan zwemmen? Zonder mij?” vroeg ze toen nep verontwaardigd en ik lachte even. “Het werd me even te warm hier”, zei ik en ze keek toen langs mij. “David hier ook zijn?” vroeg ze verbaasd en ik knikte. “Leuk, wij samen zwemmen!” zei ze toen vrolijk en ze trok me overeind. Soms vroeg ik me af of ze wel degelijk 20 jaar ouder dan mij was… Ze liet me los zodra ik stond en liep toen naar de twee jongens. David en zij begroetten elkaar even, waarna Miyuki naar de zee gebaarde en iets zei. Ik glimlachte, nu voelde het echt even aan als vakantie…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen