Runaway heeft FOTY gewonnen! Ik ben jullie echt zo onwijs dankbaar! Ik zou jullie willen bedanken met een megalief hoofdstukje, maar dat zit er voorlopig niet in helaas. Dus verzamel dan maar jullie virtuele liefde want someone needs lots of hugs. </3

Juice staarde in zijn glas.
      Er was weer een dag voorbij. Weer een dag verspild.
      De hele dag had hij camerabeelden gekeken, van willekeurige winkels, van havens, van snelwegen. Overal waar hij zich in kon hacken. Het was een hopeloze zoektocht, er was geen enkel spoor om te volgen. Ze was al drie maanden weg. Drie maanden waarin zijn wereld alle kleur had verloren en hij alleen maar grijstinten zag. Hij had hoofdpijn gekregen van het staren naar het scherm, van het verdriet dat hij al die tijd weg probeerde te drukken omdat hij bang was dat hij anders weer op de vloer in zijn appartement zou belanden.
      Hij zat helemaal alleen. Zijn vrienden had het allang opgegeven om hem gezelschap te houden. Dat wilde hij ook helemaal niet. Er bestonden geen grappen die zijn mondhoeken omhoog konden hijsen, er waren geen herinneringen die ook maar een beetje warmte in hem naar boven brachten. Er was niets dan woede en wanhoop en een diepe, gruwelijke pijn die nooit wegzakte. Heel soms sluimerde hij heel even, om dan weer onverwacht hard toe te slaan.
      Niet dat zijn broeders in een veel beter humeur waren dan hij. Clay en Jax hadden het er net zo moeilijk mee dat de moordenaar van hun vrouw en moeder nergens te vinden was. Ze waren net zo verbitterd als hij, maar in tegenstelling tot hem konden ze hun verdriet om Gemma wel verwerken. Zij vorderden in het rouwproces terwijl hij zelf stilstond. Iedere keer dat hij vanuit zijn ooghoek een meisje met blond haar zag, schoot de hoop door hem heen dat zij het was. Of het nou buiten op straat was, in de supermarkt of in het clubhuis, steeds opnieuw stond zijn wereld heel even stil – en knalde daarna weer genadeloos hard uit elkaar.
      ‘Zit je hier nou nog steeds?’ Hij voelde een hand op zijn schouders.
      Juice draaide zijn bovenlichaam weg zodat de aanraking verdween en nam met een grimmig gezicht een slok. Een meisje hees zich op een barkruk naast hem en leunde met haar elleboog op de bar. Hij wierp een snelle blik op haar, maar haar gezicht kwam hem niet bekend voor. Niet dat dat veel zei; al weken gingen alle gezichten in een soort waas aan hem voorbij. Hij wendde zijn blik weer af en staarde vooruit.
      Ze gleed weer van de kruk af. Even dacht hij dat ze wegging, maar toen stond ze opeens naast hem. Haar vingers gleden rond zijn hand en bracht die naar haar borst. Dwars door haar dunne jurkje heen kon hij haar stijve tepel voelen.
      ‘Een man als jij zou hier niet in zijn eentje moeten zitten.’ Ze boog zich naar hem toe en fluisterde: ‘Neem me. Doe met me wat je wilt. Ik beloof je dat het je niet zal tegenvallen.’
      Juice rukte zijn hand bij haar weg. Alleen de gedachte aan seks maakte hem kotsmisselijk. Hij wilde geen seks. Nooit meer. Niet zolang Dana tegen haar wil…
      ‘Ga weg,’ gromde hij tegen het grietje.
      In plaats van weg te gaan, gleed haar hand naar zijn kruis. ‘Ik kan je haar laten vergeten. Je verdient een beetje ontspanning. Je…’
      Juice greep haar arm beet en rukte die bij zich vandaan. Er klonk een luide knak en het volgende moment begon het meisje te gillen. ‘Mijn arm! Je hebt mijn arm gebroken!’
      Hij snoof, immuun voor haar tranen en snikkende uithalen. ‘Ik mocht toch met je doen wat ik wilde?’ Hij leegde zijn glas, zette hem met een klap neer en stond op, een beetje wankelend. ‘Achterlijke hoer.’ Hij spuugde naar haar voeten en beende langs haar heen. Haar gekrijs achtervolgde hem, maar het deed hem niets. Hij hoeft haar kop niet meer te zien.
      In zijn clubhuiskamer liet hij zich languit op zijn bed vallen. Hij draaide zich op zijn zij en streek over de kant waar zij altijd had gelegen. Zijn ogen sluitend, beeldde hij zich in dat ze daar lag. Haar gezicht naar hem toegekeerd, een glimlach rond haar lippen.
      ‘Ik hou van je, Juice.’
      Hij strekte zijn hand naar haar wang, maar zijn vingertoppen voelden niets. Er was niets, zij was er niet. Zwaar uitademend rolde hij zich op zijn buik en begroef zijn gezicht in het kussen. Hete tranen gleden weer over zijn wangen en hij schreeuwde, hij schreeuwde in zijn kussen, die het geluid dempte en ervoor zorgde dat er niemand kwam om hem te kalmeren. Hij bleef snikken en schreeuwen totdat hij het zo benauwd kreeg dat hij wenste dat hij zou stikken.
      Zodra die gedachte echt tot hem doordrong, rolde hij zich op tot een balletje en bleef zachtjes snikken. ‘Ik kan niet meer Deen,’ huilde hij. ‘Ik kan niet meer zonder jou.’

Reacties (4)

  • Heronwhale

    Auwauwauwauwauwauwauwauwauw eeeeeen daar ging het laatste beetje van mijn hart dat nog niet gebroken was...

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh arme Juice..

    2 maanden geleden
  • VampireMouse

    Oké die arm breken is not done.. Maar ja. Juice was vrij duidelijk... Opdonderen.
    Graag gedaan met stemmen!
    Ik ga Juice ff knuffelen ❤️ hij heeft geen keus. 🤗

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, ik snap dat zijn hart gebroken is en dat hij het moeilijk heeft, maar hij moet niet zomaar iemands arm breken en haar belachelijk maken voor wat ze doet, terwijl hij vroeger evengoed gebruik maakte van die diensten. Je kan niet ergens gebruik van maken terwijl je degene die het levert minacht en kleineert.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen