De volgende dag liep Nathan door de markt, dichtbij het bordeel. De dames hadden nieuwe linten nodig en hadden Nathan op pad gestuurd. Léonie wilde er donkerblauwe, Angelique rode en Cecile zwarte. Nathan had al hun eisen weggewuifd en gezegd dat ze maar blij moesten zijn met wat hij gekocht had.
Onderweg naar de markt, viel het Nathan op dat de straatkanten bezaaid werden met posters. ‘Kom samen en verenig u!’ schreeuwde de titels. Daaronder stond meestal het gezicht van een knappe man, genaamd Rafaël Pineau. Rafaël was een revolutionist in hart en nieren. Hij reisde het land door om protestmarsen te leiden, razende toespraken te geven en de mensen klaar te stomen voor rellen. Met de tijd was hij het gezicht van de revolutie geworden, althans, als Nathan de posters mocht geloven.
Zelf wist Nathan nog niet aan welke kant hij van de revolutie stond. Als gewone burger snapte hij waar de revolutionisten vandaan kwamen en kon hij ze enkel prijzen voor wat ze in de afgelopen jaren gedaan hadden. Maar aan de andere kant kwam Nathan erg veel in contact met de adellijke families. Hij wist dat er niets klopte van het beeld dat revolutionisten over de jaren heen geschept hadden: dat van gierige monsters. De adellijken waren nu eenmaal geboren in een hogere stand en kregen daardoor meer middelen, maar daar hadden ze zelf niet voor gekozen.
Nathan zuchtte en liep naar het begin van de markt. De revolutie was al jaren bezig en als hij eerlijk was, hoopte hij gewoon op het einde. Langs beiden kanten - zowel bij de revolutionisten, als bij de adel - hadden mensen verliezen geleden en triomfen gewonnen. Het land had op zijn kop gestaan en weer vrede gekend. Voor Nathan was het meer dan genoeg geweest.
Volledig in gedachten verzonken, liep Nathan bijna langs het marktkraam met de linten. Hij bleef er abrupt staan en keek rond. Daarna kocht hij van iedere gewilde kleur een paar meters, pingelde er nog een paar franken van af en liep terug dezelfde richting uit. Onderweg keek hij rond zich en wentelde zich in de drukke marktsfeer, waar hij altijd van gehouden had.
Toen Nathan langs een kraam met dameskleding liep, zag hij een vrouw en man van middelbare leeftijd. ‘Hier, hou jij mijn tas vast,’ zei de vrouw op snibbige toon tegen haar echtgenoot. Ze duwde het leren ding in zijn armen en verdween daarna tussen de rekken. Nathan bleef er even naar kijken en zag de radeloze uitdrukking op het gezicht van de man. Het was duidelijk dat zijn echtgenote de broek droeg in de relatie en de man zag er simpelweg miserabel uit.
‘Meneer?’ Nathan liep op de man af en die keek op.
‘Ja? Kan ik u ergens mee helpen?’ vroeg de man.
‘Volgens mij is het eerder andersom,’ grijnsde Nathan. Hij kwam wat dichter bij de man staan en gaf hem een kaartje. Er stond enkel een adres op, niet meer. ‘U ziet eruit alsof u wel wat ontspanning kan gebruiken. Ons bordeel ligt niet ver van hier,’ zei Nathan. ‘Als u wil, kan ik u de weg wijzen en-’
‘Wat?!’ de man keek woedend naar Nathan, die snel een stap opzij zette. ‘Wie denk je wel niet dat je bent?! Hoepel op hoerenjong, of ik roep de politie!’
Nathan excuseerde zich snel en maakte zich uit de voeten. Een paar marktbezoekers keken op maar de commotie was niet groot genoeg om hun aandacht te behouden. Met grote passen liep Nathan de markt voorbij, terug richting het bordeel.
Mond aan mond reclame had zo zijn nadelen, bedacht hij zich. Hij had al heel wat eenzame mannen herkend en geholpen de afgelopen jaren, maar soms zat er eentje tussen zoals de man van daarjuist. Nathan glimlachte in zichzelf en schudde zijn hoofd. De man had het kaartje niet in zijn gezicht gegooid, of tussen de stenen de straat. De kans was groot dat hij binnenkort toch zijn weg naar het bordeel vond.

Nathan was nog niet volledig bekomen van zijn vorige opdracht of de volgende stond al voor de deur. Ook deze keer moest hij naar een dame van adellijke afkomst, al had het ditmaal niets te maken met de Franse revolutie. De echtgenoot van de dame had Nathan ingehuurd om erachter te komen wat zijn vrouw uitspookte, als hij zelf op lange zakenreizen zat. Het ironische aan heel de zaak was dat de man zelf een maîtresse had. Althans, dat was wat madame Rosella hem zei, toen ze de missie aan hem uitlegde.
‘Het is een oude vrouw deze keer,’ ging ze verder. ‘Je mag dus niet te direct zijn. En gebruik niet die zoete parfum, die je-’
‘Ik weet het,’ onderbrak Nathan haar. ‘Ik gebruik het bloemenparfum en de handschoenen. Jij bent degene die het me allemaal geleerd hebt, weet je nog?’
Madame Rosella glimlachte, al scheen die niet door in haar ogen. ‘Je leek het nochtans vergeten te zijn, bij Mélanie Favre.’
Nathan wilde tegen haar woorden in gaan maar besefte toen dat het niets zou uithalen. Hij kon nog honderden missies tot een goed einde brengen, madame Rosella zou altijd de mislukte onthouden.
‘Ik weet wat ik moet doen,’ zei hij in de plaats. ‘Wanneer kan Miguel me brengen?’
‘Ik geloof dat hij nu wel tijd heeft,’ zei madame Rosella en ze riep zijn naam. Ze hoorden wat gestommel en Miguel kwam het kantoor van madame Rosella binnen gelopen. Hij was een imposante man, zeker een halve meter groter dan Nathan en minstens zo breed. Miguel was de enige, andere man die in het bordeel werkte. Hij was eerst een vaste klant, maar een tijdje terug had zijn vrouw ontdekt waar hij al die nachten zat. Met de hulp van haar machtige familie, had ze Miguel alles afgenomen: zijn huis, zijn bezittingen en zijn twee kinderen. Miguel was teruggekeerd naar het bordeel, waar madame Rosella hem in dienst had genomen.
Miguel reed niet alleen de koets rond maar bood ook zijn hulp aan waar het nodig was. Niet alleen hielp hij om dingen te maken of boodschappen te doen, hij functioneerde ook als een soort bewaker. Als klanten weigerden om te betalen of moeilijk deden, had madame Rosella Miguel achter de hand. Zodra de klanten de imponerende man zagen, waren ze sneller geneigd om de Franse franken neer te gooien en zich uit de voeten te maken.
Ook als klanten te hardhandig werden en de dames om hulp schreeuwden, kwam Miguel goed van pas. Hij had al vaak meisjes gered van heel wat meer dan een paar blauwe plekken.
‘Miguel, zou jij Nathan naar de andere kant van de stad kunnen brengen?’ vroeg madame Rosella op een zoethartige toon. Ze deelden een korte blik, die meer zei dan woorden ooit konden. Miguel en madame Rosella hadden een knipperlichtrelatie die Nathan nooit kon begrijpen. Het ene moment scholden ze elkaar de huid vol - waarbij het meeste geroep en getier van madame Rosella’s kant kwam - en het andere moment waren ze onafscheidelijk. Momenteel zweefden ze ergens tussen die twee fases in.
‘Geen probleem,’ zei Miguel. Hij knikte naar Nathan en ze liepen samen uit het kantoor. ‘Veel succes, Nathan!’ riep madame Roselle nog na.




Laat het me gerust weten als jullie de hoofdstukken te lang vinden of het tempo van uploaden te snel/te traag (:

Reacties (4)

  • IrisThePiris

    Ik persoonlijk houd van kortere hoofdstukken, dat vind ik makkelijker te lezen, maar lange hoofdstukken vind ik ook prima hoor(Y)het gaat mij vooral om de inhoud en die is top haha

    2 weken geleden
  • Hephaistion

    Ik vind alles prima hoor! En ik hou juist van wat langere hoofdstukken.

    2 weken geleden
  • CarIyIe

    Madame Rosella weet toch ook dat je met honing meer vliegen vangt dan met azijn? Waarom Nathan er op wijzen dat het de vorige keer is mislukt?

    Ze had beter tegen hem kunnen zeggen dat ze weet dat het deze keer zal lukken. Met complimenten en het laten zien dat je vertrouwen in iemand hebt, kom je vaak veel verder dan als je hen herinnert aan wat ze fout hebben gedaan. Wil niet zeggen dat je altijd alle fouten door de vingers moet zien, maar negativiteit levert uiteindelijk alleen maar meer negativiteit op.

    2 weken geleden
    • Frodo

      Jij zou dringend eens een gesprek met madame Rosella moeten voeren (;

      2 weken geleden
    • CarIyIe

      Neem ik wel een stuk touw mee, want ik vertrouw d'r voor geen cent. En ik weet niet zeker of ik Miguel wel aan kan.

      Maar ik zou zeker een goed gesprek met haar willen voeren. Haar dames zijn ook bang voor d'r. Dat zorgt ook niet voor een goede werksfeer.

      2 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik mag die madame Rosella echt niet. Ik vertrouw haar voor geen cent!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen