Foto bij H117: Info en afscheid ~ David

“Miyuki! Khana!” riep ik en ze keken allebei om. Nick en ik hadden de nodige maatregelen kunnen treffen, maar ik vreesde dat er nog iets moest gebeuren… Ik keek even naar Nick die naast mij liep en knikte kort. Hij knikte kort terug en liep door naar Miyuki. Ze keek ons verward aan en Khana legde haar hand even op haar schouder, waarna ze opzij ging en Nick voor Miyuki ging staan. Ikzelf wandelde naar Khana en ging naast haar staan. “Hoe gaan jullie dat doen met de andere mensen?” vroeg ze en ik keek kort naar de huizen verderop. “We moeten al hun geheugens veranderen, dus gaan we het over heel dit deel van Japan doen”, zei ik en ze fronste. “Hoe…” “Ik ga het doen, maar dan moet jij de zee op”, antwoordde ik voordat ze haar vraag gesteld had en ze keek me verward aan.

Ik zuchtte even en keek naar Nick terwijl hij bezig was. “Heeft Nick iets verteld over wat wij allemaal kunnen?” Ze schudde haar hoofd en ik ging verder: “Over het algemeen kunnen we de elementen beheersen zoals aarde en water. We kunnen ook schokgolven creëren, maar wij kunnen ook planten manipuleren en dat is wat ik ga doen.” Ze keek me verward aan en wou iets vragen, maar ik hoorde Nick al antwoorden: “Hij gaat de Acorus gramineus in grote hoeveelheden laten groeien. Deze plant komt hier al voor en veroorzaakt in bepaalde hoeveelheden geheugenverlies. Meestal is dit door het in een vloeistof op te lossen, maar…” “… ik ga ervoor zorgen dat het via de lucht verspreid wordt”, vervolgde ik en Khana knikte begrijpend. “En aangezien jouw geheugen niet moet worden gewist, is het beter dat je niet aan land bent als dat gebeurd. Nick, ga jij even rondvaren?” vroeg ik en hij knikte. Ik glimlachte en zei nog: “Oh ja, vergeet Miyuki niet.” Miyuki keek ons wat verbaasd aan, maar glimlachte toen Khana haar hand op haar schouder legde en haar mee nam.

Voordat Nick echter achter de twee vrouwen aan kon lopen, hield ik hem aan zijn schouder tegen. “De ushi-oni valt morgen avond terug aan”, zei ik meteen en Nick knikte. “Ik had al een vermoede”, zei hij en hij keek naar de twee dames. “Je weet dat dit geen gewone tsunami was, toch?” vroeg ik toen en nu keek hij mij verrast aan. Ik liet mijn stemvolume wat dalen en zei: “Er is een groot wezen onder gedoken, enkele kilometers van deze kust verwijderd. Ik weet niet exact wat het hier kwam doen, maar het is wel een wezen dat hier niet van nature voorkomt. Het doet me pijn om dit te vragen, maar het is nodig: hou Khana in het oog. Er zijn inderdaad meer wezens gesignaleerd sinds jullie hier in Japan zijn, maar het waren allemaal inheemse soorten. Dit is iets compleet anders, Nick, en mijn gevoel zegt dat Khana er iets mee te maken heeft. Hou haar dus alsjeblieft in het oog. De… anderen… willen weten wie ze is en wat haar verleden is. Zoals je al weet, laat Qiuri niets los over wat hij te weten is gekomen…”

“Dat is ook de reden dat jullie hem niet volledig hebben toegelaten, nietwaar?” vroeg Nick en ik zweeg. Hij zag dat als een bevestiging en zuchtte. “Fijn, als dat is wat de rest wilt, zal ik het doen, maar…”, zei hij en hij zweeg. “Maar wat?” vroeg ik en hij keek twijfelend naar de zee die nu rustig was. “Ik wist dat dit ging gebeuren, David. Ik had het niet meteen door, maar nu herinner ik mij dat ik hierover had gedroomd, ongeveer anderhalve week geleden”, zei hij uiteindelijk en ik maakte een nadenkend geluidje. “Een visioen dus…”, mompelde ik en hij knikte. Ik keek kort om naar Miyuki en Khana die al heel wat verder waren en zei: “Hou me op de hoogte van nog eventuele nieuwe dromen, het kan zijn dat dit eenmalig was, of net iets is dat eindelijk naar boven is gekomen… Je blijft me verbazen Nick, zelfs na 400 jaar.” Hij glimlachte even en zei: “Ik vermoed dat ik je niet meer ga zien dan?” Ik schudde mijn hoofd spijtig en zei: “Nee, ik vertrek meteen naar mijn volgende bestemming. Doe Khana en Miyuki de groeten van me als je ze hebt ingehaald. Ik geef wel een signaal als jullie terug aan land kunnen komen.” “Dat zal ik doen… Tot nog eens, mijn vriend”, zei Nick en ik trok hem even in een omhelzing. Ik liet hem los en glimlachte even toen hij zich had omgedraaid. “Tot nog eens”, zei ik toen hij al weg liep om de twee dames in te halen.

Tot ooit weer, Nick Newland…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Ooit is veel, maar wel beter dan nooit;)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen