Foto bij 43.

Mijn vriend verraste mij voor mijn verjaardag met dit portret dat hij liet maken door een vriendin van ons. Ik ben nu niet zo'n zelfzeker persoon en zo maar wauw geef het toe ik zie er geweldig uit hier! Ik kan mijn vriend niet genoeg bedanken en ook onze vriendin die het tekende heeft echt prachtig werk geleverd, geen detail werd vergeten. Integendeel ze maakte zonet de mooiste Dobbit ooit van me (Hehe mix van een dwerg en een hobbit).

De volgende ochtend stond iedereen al vroeg terug klaar voor vertrek. Het was een korte nacht geweest, maar daar leek niemand last van te hebben. Op Thorin’s bevel vertrok men richting het Groene Woud, deze keer zou men recht door het woud trekken. Ze waren maar met 15, hoe moeilijk kon het zijn om ongezien langs Thranduils rijk te lopen. Het is niet dat hij echt veel gaf om het woud rondom zijn paleis sinds het Groene Woud steeds donkerder kleurde en nu al Mirkwood genoemd werd. De dwergen bereikten de rand van Mirkwood dan ook al bij het vallen van de avond, opnieuw besloten ze een kamp op te zetten en pas de volgende dag affectief het woud te betreden. Ze moesten er ook niet langer door trekken dan nodig uiteraard. Hoe verder de dwergen konden wegblijven van de elfen hoe liever beide partijen het hadden. Die avond ging Terwyn mee met Thorin op jacht, in het bos moesten toch wel weer wat dieren te vinden zijn om hun te voorzien van een goede voorraad vers vlees. Niet dat men het gedroogde vlees dat koning Gror meegaf niet lusten, maar een lekker vers konijn was toch nog een betere maaltijd voor een rondtrekkend gezelschap.
Na een lekker avondmaal trok iedereen zich al snel terug om wat slaap in te halen zodat men wakker en fris door Mirkwood kon geraken. De volgende ochtend vertrok men opnieuw bij zonsopgang, Terwyn liep deze keer voorop, al had ze geen idee waar ze heenging, toch was het pad haar niet helemaal vreemd. Uiteraard sprak ze hier met niemand over wetende dat de dwergen Thranduil en zijn rijk verafschuwden wou ze niemand tegen haar keren door even te gaan verkondigen dat ze dit pad herkende. Zo bleef ze braafjes doorlopen tot Thorin hen halt toeriep en ze opnieuw een kamp opzetten. Terwyn ging er die avond even alleen op uit, Mirkwood leek haar helemaal niet zo’n donker en boosaardig woud. Ze genoot van al het groen rondom haar. Het woud had dan wel een dichte begroeiing waardoor er amper zon door het bladerdek geraakte maar op een bepaalde manier gaf dit haar een veilig gevoel. Het gefluit van de vogels klonk opgewekt en maakte haar ook vrolijk. Beetje bij beetje dwaalde Terwyn af van het pad en liep door de dichte begroeiing van het bos tot ze zich plots realiseerde dat ze geen idee meer had van waar ze gekomen was. Eerst keerde ze gewoon om en probeerde rustig weer bij het pad te geraken, maar eens ze besefte dat ze in cirkels aan het lopen was begon ze te paniekeren en zette het op een lopen. ‘Rechtdoor blijven lopen, ik moet gewoon rechtdoor naar het noordwesten, ja daar kom ik vandaan’ sprak ze zichzelf moed in, haar hoopvolle speech tegen zichzelf werd echter onverwachts beantwoord ‘Het noordwesten is die kant op’ hoorde ze plots een stem mompelen waardoor ze verschrikt opkeek om te zien wie zonet antwoord gaf. Tot haar grote verbazing zat een vrouwelijke elf op haar neer te kijken ‘Hoe lang volg je me al?’ vroeg Terwyn dan ook achterdochtig ‘Een eindje, je leek me verdwaald’ zei de elf terwijl ze met een simpele sprong naar beneden kwam. ‘Wat wil je van me?’ vroeg Terwyn dan ook die voorzichtig een stap terugnam. De elf lachte ‘Geen zorgen ik hoef niets van je, ik was gewoon de grenzen van ons rijk aan het controleren toen ik jou zag lopen’ sprak de elf ‘Wat is je naam,’ vroeg deze dan ook waarna Terwyn even slikte en besloot om toch maar vriendelijk te zijn ‘Terwyn, Terwyn van Erebor, en jouw naam is?’ antwoorde ze dan ook. ‘Ellariel’ sprak de elf waarna Terwyn haar vriendelijk toeknikte ‘Aangenaam’ sprak ze zo beleefd mogelijk waardoor de elf haar knik vriendelijk beantwoorde. ‘Aangezien je zo gehaast op zoek leek naar het pad veronderstel ik dat je niet alleen bent’ sprak de elf toen waardoor Terwyn het benauwd kreeg. ‘Uh jawel, ik ben wel alleen, ik werd gewoon bang. Ik werd verteld om op het pad te blijven, en uh ja ik moet echt wel op tijd op mijn bestemming geraken’ sprak ze toen waarna de elf haar lange tijd aankeek alsof ze haar gedachten las. Dit zette Terwyn enkel nog meer onder spanning, ze zou bijna zweren dat ze zichzelf voelde blozen ‘Je bent niet alleen, je hoeft niet bang te zijn hoor, ik kan je wel weer bij je groep krijgen’ stelde Ellariel voor waarbij Terwyn haar toch wat onzeker aankeek. ‘Wil je me terug bij mijn groep brengen, heb je niets beter te doen?’ vroeg deze toen waarna Ellariel lachte. ‘Wel de grenzen lijken veilig, buiten de groep dwergen die nu in ons rijk rondzwerft gerekend. Hoe sneller je weer bij de groep bent, hoe sneller jullie verder kunnen en zo is er voor niemand een probleem toch?’ zei Ellariel waarbij Terwyn enkel kon knikken. Toch vertrouwde ze haar niet volledig. Uiteindelijk bracht de elf haar al snel terug op het pad. Er werd niet gesproken, maar geen van beide leek dit erg te vinden. Toen Terwyn zich weer herkende en wat verder al het gelach van dwergen hoorde draaide ze zich naar Ellariel ‘Uh ik denk dat ik mijn weg nu wel vind, het is misschien best als we hier afscheid nemen’ zei ze dan ook waarna Ellariel knikte. ‘Klinkt als een goed idee, onze volkeren zullen nooit beste vrienden zijn veronderstel ik’ antwoorde deze. Terwyn knikte kort en bedankte de elf toen nogmaals voor haar diensten waarna ze zich omdraaide en voorzichtig terug naar de groep liep. Af en toe keek ze toch even achter zich om zeker te zijn dat ze niet gevolgd werd. Eens ze dan ook bij de groep terug kwam eiste ze dan ook meteen stilte waardoor de groep verbaasd naar haar opkeek. ‘We moeten hier weg, nu! Ik keek wat rond en kwam een elfenvrouw tegen, ze hoort tot Thranduil’s leger dat ben ik zeker, ze was de grenzen aan het controleren. Ze weet van onze groep af, ik weet niet wat ze verder zal doen, maar we kunnen het risico niet nemen hier te blijven en gevonden te worden door het hele leger!’ zei Terwyn toen waardoor iedereen meteen onder elkaar begon te mompelen tot ook Thorin opstond en iedereen verplichte zijn spullen te nemen. Zo vertrok men in een mum van tijd om in het ondertussen donkere woud verder te trekken. Iedereen liep zo stil mogelijk achter Thorin aan, Thorin zelf was echter minder stil ‘Ik wil niet dat je nog alleen ronddwaalt Terwyn! Je had gevangengenomen kunnen zijn, of erger!’ siste hij het meisje toe. ‘Ik was enkel wat het pad aan het verkennen’ probeerde ze te zeggen maar Thorin luisterde niet. ‘Blijf bij de groep, dat is alles wat ik hierover te zeggen heb!’ sprak hij opnieuw waardoor Terwyn zuchtte maar knikte ‘ok, beloofd Thorin’ zei ze zacht en liep dan ook stilletjes verder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen