Foto bij 44.

De dwergen liepen de hele nacht door, pas tegen de ochtend begonnen sommige te klagen dat ze honger hadden of dat hun voeten rust nodig hadden. Terwyn zelf zei niets, zij bleef nadenken over haar ontmoeting met Ellariel, zou ze haar echt gewoon willen helpen hebben en waren ze nu de hele nacht aan het doorstappen voor niets? Of waren elfen echt zo vals om eerst iets lief te doen en dan de hele groep eronder te laten lijden? Mogelijks had Ellariel geen idee van wat er bij de berg gebeurd was en hoe Thranduil Thorin en zijn familie de rug toekeerde? Of mogelijks had ze zelf geen idee wie de groep was en kon het haar ook niet veel schelen? Hoe dan ook ze leek niet zo’n kwaadaardige elf. Tegen de middag gaf Thorin dan ook eindelijk het bevel een kamp op te zetten. De helft van de dwergen moesten wel nog steeds wakker blijven en rond het kamp de wacht houden terwijl de andere helft kon slapen. Thorin en Terwyn hoorden bij de dwergen die voor de eerste 5 uur wachthielden. Terwyn wou graag in gesprek gaan over de elf, haar twijfels delen met Thorin, maar ze besefte maar al te goed dat Thorin daar nu geen nood aan had en dat zijn geduld met elfen al een aan zijden draadje hing. Het had geen zin om hem nu te proberen ompraten door te verkondigen dat Ellariel het mogelijks niet zo slecht bedoelde als men dacht, het was uiteindelijk Terwyn zelf die iedereen aanzette om verder te lopen omdat ze de situatie niet vertrouwde. Zo liepen Thorin, Terwyn, Dwalin, Balin, Bombur, Morin en Riran als eerste rond het kamp. Er werd weinig gesproken, enkel Morin leek wel benieuwd naar Terwyn’s ontmoeting met de elfen. Morin was een jonge dwerg die op vroege leeftijd zijn vader verloren was bij dezelfde veldslag als die waarin Frerin om het leven kwam. Sindsdien werkte hij hard in de mijnen van Erebor, zo kon hij voldoende geld verdienen om voor hem en zijn moeder te zorgen. Het goede leven duurde echter niet lang en toen Erebor ingenomen werd door de draak zijn ook Morin en zijn moeder gevlucht naar de IJzerheuvels. Morin voelde zich daar ook niet thuis en vertrok daarom mee op deze queeste, op zoek naar een thuis die wel als thuis zou aanvoelen voor hem. Hij wou ook altijd de wereld zien en had gehoopt dit nog met zijn vader te kunnen doen op een dag, nu was hij uiteraard al blij dat hij nog leefde om te kunnen rondtrekken al was het met dit gezelschap en niet met zijn vader. Terwyn was dan ook blij hem te kunnen vertellen over hoe de elf eruitzag en hoe ze Terwyn hield. Natuurlijk stelde toen ook Morin de vraag waarom de groep dan verder moest trekken als ze toch niet de bedoeling leek te hebben hen allemaal voor Thranduil te brengen of hen op te sluiten. Terwyn haalde haar schouders op en gaf toe dat ze het zelf niet goed wist, maar dat er sinds Erebor geen vertrouwen meer was in de elfen, zeker niet in die van het Groene Woud, dit leek Morin wel te begrijpen. Na 5 lange uren waarin geen teken was van elfen was het tijd voor de volgende groep om wacht te houden. Terwyn viel in een recordtijd in slaap, na 5 korte uren voelde ze zich totaal niet uitgeslapen maar de groep moest verder. Er was nog steeds geen teken van elfen, maar Thorin wou absoluut geen risico’s nemen. Zo stapten de dwergen nu nog sneller en legden nog grotere afstanden af voor ze een kamp opbouwden dan anders. Ze bereikten de andere kant van het Groene Woud dan ook al in 4 dagen. De volgende dagen werd hun tocht vervolgt over vele groene vlaktes met maar weinig beschutting. Toch leek dit niemand te storen. Het feit dat ze weer in de zon liepen en konden genieten van een fris windje, inplaats van de dichte begroeiing van het bos maakte het voor velen al aangenamer reizen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen