Foto bij 47.

‘Wie ben je en wat denk je dat je aan het doen bent?’ gromde een diepe mannenstem doorheen het huis. Terwyn stond bijna te trillen op haar benen, dit wezen was veel groter dan een gewone man, zelf groter dan een elf, hij zou hij met 1 slag van zijn hand kunnen verpletteren. ‘Antwoord!’ eiste de man toen Terwyn geen aanstalten maakte om te spreken. ‘Ik ben Terwyn, Dwergenvrouw uit Erebor heer’ sprak ze dan met trillende stem. De man keek haar even verbaasd aan ‘Erebor, die berg is al lang ingenomen door een draak’ antwoorde hij toen. Terwyn knikte voorzichtig, alsof elke beweging die ze maakte hem ertoe zou aanzetten om haar te verpletteren. ‘Ik…Ik ben verbannen en zwierf al even rond, ik had gewoon wat honger en dorst, ik dacht dat de eigenaar van dit huis mogelijks aangevallen werd door orks en hier niet meer leefde, het spijt me!’ zei ze toen snel waardoor de man haar vreemd aankeek. ‘Geen ork kan mij doden!’ zei hij toen waarna Terwyn zuchtte ‘Dat…Dat geloof ik graag’ gaf ze eerlijk toe. ‘Ik zou beter gaan, ik zou je betalen voor je diensten, maar zoals ik al zei heb ik niets’ zei de jonge vrouw voorzichtig terwijl ze aanstalten maakte om weg te lopen. ‘Wacht!’ zei de man toen kort waardoor Terwyn weer lichtjes beefde ‘Je was aan het koken’ zei de man waarna Terwyn knikte ‘Ga door, maak wat voor jezelf, zorg gewoon dat je me niet in de weg loopt’ mompelde hij toen waarna Terwyn hem ongelovig aankeek ‘Kom op!’ zei hij toen waardoor ze snel weer in beweging kwam en haar pot opraapte en deze boven het vuur hing. ‘Bedankt heer, hoe mag ik u noemen?’ vroeg ze toen haar pot op het vuur stond. ‘Beorn, mijn naam is Beorn’ sprak de man waarna Terwyn knikte ‘Mooie naam, hartelijk bedankt Beorn’ zei ze dan ook waarna ze zwijgzaam verder ging met koken en stilletjes haar maaltijd op at. Beorn zelf at niet, hij was druk bezig met het verzorgen van de dieren die avond. Hij was niet gewoon van gasten over de vloer te hebben en was dan ook geen optimale gesprekspartner. Waarom hij een dwerg als Terwyn liet blijven? Hij was het zelf niet zo zeker, maar mogelijks had hij wel medelijden met haar. Een jonge vrouw alleen, verbannen in de wildernis. Mogelijks was hij gewoon blij om nog iemand te zien, hij was al jarenlang alleen, hij was de laatste man van zijn soort. Half beer, half man. Een huidverwisselaar. Zijn soort werd jarenlang gebruikt als slaven, ze werden gevangengenomen door Orks en andere donkere wezens, Beorn was de enige die ooit kon ontsnappen. Hij wist dan ook hoe gevaarlijk het was om in deze tijden alleen rond te dwalen. Hij mocht dan wel niet zo’n sociaal wezen zijn, hij was ook niet harteloos en wou geen dode dwergenvrouw op zijn geweten. Nadat Terwyn had gegeten en alles had opgeruimd bedankte ze Beorn nogmaals en stelde voor om weg te gaan, Beorn hield haar echter tegen. Hij waarschuwde haar dat er overal orks rondzwierven en dat ze beter binnen bleef slapen. Terwyn zelf was niet zo zeker of dat een goed idee was, straks bond hij haar vast in haar slaap en roosterde haar boven de haard. Beorn leek haar onzekerheden te doorzien en verzekerde haar dat hij haar enkel wou beschermen tegen de orks. Hierdoor voelde Terwyn zich nog slechter, ze was namelijk grotendeels een ork. Zonder dat ze zich nog kon inhouden brak Terwyn dan ook in tranen uit waardoor Beorn haar vreemd aankeek. Ze biechtte plots zonder enig probleem op over hoe ze onlangs ontdekte dat ze geen volledige dwerg was, hoe ze eigenlijk geboren was als half ork uit een misbruikte dwergenvrouw. Hoe ze daardoor verbannen werd en hoe ze zichzelf verafschuwd, alles kwam eruit als een waterval. Het vat die ze al dagen probeerde toeduwen stroomde over in haar hoofd. Uiteindelijk zat ze daar nog een tijd te snikken tot Beorn begon te spreken. Hij vertelde haar waarom hij orks zoveel haatte, hij vertelde haar over hoe ze zijn volledige volk in het nauw dreven en gevangennamen, hoe ze gemarteld werden en als slaven gebruikt werden. ‘De meesten van mijn volk werden zo hard gemarteld dat ze gebrainwashed waren, ze werkten voor de orks en vochten in oorlogen mee met orks, ze vergaten wie ze waren. Ik ontsnapte, mij kregen ze niet klein. Ons verleden hoeft ons niet te omschrijven, we kiezen zelf wie we zijn en wat we doen’ eindigde Beorn zijn verhaal waardoor Terwyn opgehouden was met snikken en nu ook haar tranen droogde. Beorn had gelijk. Ze had zich al haar hele leven als een dwerg gedragen en nooit had ze iemand kwaad willen doen, ze moest niet veroordeeld worden voor wat ze was, wel voor hoe ze zich gedroeg en daar was niets mis mee. Zo bleef Terwyn bij Beorn slapen. Tegen de volgende ochtend had ze dan ook voor een uitgebreid ontbijt gezorgd wat Beorn zwijgzaam als hij was wel apprecieerde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen