Foto bij 50.

Nu Terwyn alleen rondtrok was er weinig tijd om uit te rusten of eten te zoeken. In de Nevelbergen was er maar weinig voedsel te vinden, gelukkig had ze nog een voorraad aan eten dat ze van Beorn kreeg toen ze richting de IJzerheuvels trok. Ze was er spaarzaam mee aangezien ze niet wist wanneer ze opnieuw iets zou kunnen eten. Ze durfde nooit lang ergens te blijven aangezien er overal gevaar op de loer lag, van slapen kwam er dus ook niet veel. Toen ze op een zonnige ochtend dan eindelijk wat groen zag versnelde ze haar pas, al snel keek ze uit op de vallei van Imladris, Dat was hoe Beorn het heette. Hier zouden de elfen wonen, Terwyn had het niet zo voor elfen en al zeker niet na de vreemde ontmoeting in het Groene Woud waarvan ze nog steeds niet goed wist of de elf haar echt hielp, of men nu nog op zoek was naar de groep dwergen om ze gevangen te zetten. Hier zou ze wel moeten stoppen en mogelijks zelf bedelen voor eten aangezien ze eindelijk door Beorn’s voorraad geraakt was. Ze liep voorzichtig de vallei in en ging wat op verkenning. Ze hoorde heel wat vogels fluiten, konijntjes die zaten te trappelen in het struikgewas en in de achtergrond het rustgevend geluid van de watervallen. Deze plek was mogelijks wel 1 van de mooiste plaatsen die ze ooit zag, de vallei was haar ook niet vreemd, ze zou zweren dat ze hier eerder geweest was. Nadat ze uren door de vallei had rondgedwaald zag ze een vosje lopen, als ze die kon vangen had ze zeker een week te eten! Net als ze haar pijl en boog nam liep het vosje de struiken in, maar Terwyn was niet van plan haar voedsel uit het oog te verliezen en zette de achtervolging in. Zo snel en stil mogelijk liep ze de vos achterna. Op het pad en door het struikgewas, het maakte haar niet uit zolang ze de vos maar te pakken kreeg. Net als hij weer ging stilstaan om uit een fontein te drinken en Terwyn haar boog aanspande kwamen er echter elfen rondom haar staan ‘Niet bewegen’ werd er gewaarschuwd waardoor Terwyn geschrokken om zich heen keek, hoe hadden die haar nu weer gevonden? ‘Sta voorzichtig recht en laat je boog zakken’ vroeg dezelfde elf waarna Terwyn dit ook deed, ze wou hier absoluut niet in de problemen komen. ‘Als u ons nu wilt volgen?’ voeg de elf waarna Terwyn hem vreemd aankeek ‘Naar waar dan wel? Ik ken jullie niet eens, ik zou liever vrij uit gaan’ sprak ze toen waarna de elf zijn hoofd zachtjes schudde. ‘Mijn naam is Baradir, u bevindt zich in ons gebied en daarom moet u mij volgen naar heer Elrond’ sprak de elf toen waarna Terwyn plots fronste, de naam Elrond was haar niet geheel onbekend, ze had hem al eerder ontmoet. Ze leek echter vergeten te zijn wie deze elf exact was en welke rol hij speelde in haar leven. ‘Als u wilt volgen’ sprak de elf opnieuw waarna Terwyn maar braaf knikte en hem volgde omringd door de andere 4 elfen. Als snel liep de dwergenvrouw over de vele bruggetjes en paden die de elfen ontworpen hadden om makkelijk van het ene gebouw naar het andere te kunnen. Aangekomen bij een groot open platform dat uitzicht bood op de gehele vallei gingen de elfen stilstaan. ‘Heer ik hoop dat ik niet stoor, maar wij vonden een indringer’ sprak Baradir, hierna stonden twee elfen die in gesprek waren op ‘Arwen ga jij maar alvast kijken waar je broers uithangen voor het avondeten’ sprak de een. Hij was duidelijk een trotse elf heer, zijn lange gewaden en de kroon op zijn hoofd lieten hem er machtig uitzien. De vrouw was hoogstwaarschijnlijk zijn dochter, ze had dezelfde blik op haar gezicht, vredig, maar wijs. Ook haar kledij liet wel uitschijnen dat ze een belangrijk persoon was. Nadat ze even knikte verdween ze via een trap naar beneden. Hierna draaide de man die dus Elrond moest noemen zich om ‘Breng de indringer naar voor’ sprak hij dan. Terwyn herkende zijn stem, zijn gezicht. ‘U bent degene die mij vond’ prevelde Terwyn dan plots waardoor de elfen haar met een verwarde uitdrukking aankeken. ‘Heer Elrond, u vond mij, voedde mij op en bracht mij uiteindelijk naar de dwergen!’ sprak Terwyn dan wat duidelijker waarna Elrond dichterbij kwam en een glimlach op zijn gezicht verscheen ‘Vrouwe Terwyn, dan heeft u toch u weg naar mij teruggevonden?’ sprak hij toen waarna Terwyn zuchtte. ‘Of ik volgde de enige weg die nog openlag’ mompelde ze toen. Elrond merkte haar sombere uitdrukking op en vroeg de andere dan ook om weg te gaan zodat hij met haar alleen kon spreken. Terwyn werd uitgenodigd om naast Elrond op de uitkijk te gaan zitten, vol bewondering keek ze rond zich heen naar de mooie watervallen, het vele groen en de elfen die gracieus door de tuinen liepen.
‘Het is vele jaren geleden dat je hier nog door de tuinen liep’ begon Elrond ‘Heb je nog herinneringen aan deze plek?’ vroeg hij nieuwsgierig om het gesprek op gang te krijgen ‘Weinig, maar ze lijken langzaam weer tot leven te komen’ antwoorde Terwyn. ‘Ik zie mezelf hier weer over de bruggetjes lopen, ik zie mezelf in de fontein kruipen waarna een jonge vrouw waarvan ik denk dat het uw dochter is mij eruit komt redden, ik hoor een kinderlijk gelach door de vallei en ik zie u weer voor me’ sprak Terwyn verder. ‘Herinneringen aan het feit dat ik niet zo’n normale baby was, en nooit een gewone dwerg zal zijn’ zei Terwyn toen waarna Elrond haar bezorgd aankeek. ‘Maar u weet wat ik ben, toch?’ vroeg Terwyn waarna Elrond traag knikte. ‘Waarom? Waarom redde u mijn leven en waarom bracht u mij naar Erebor?’ vroeg ze toen waarna Elrond even zuchtte ‘Wat is er gebeurt Terwyn, waarom ben je hier?’ vroeg hij maar Terwyn schudde haar hoofd ‘Ik stelde u de vragen, ik verdien antwoorden’ sprak ze. Elrond kon hierop enkel knikken en vertellen hoe 3 elfen uit zijn leger haar aan de andere kant van de Nevelbergen vonden, huilend in de vrieskou. Hij sprak openlijk over haar toen nog wat misvormd uiterlijk, hoe hij haar beetje bij beetje kon “omtoveren” tot een normaal dwergenmeisje, hij vertelde over hoe iedereen zich hier na een korte tijd aan haar begon te hechten door haar open persoonlijkheid en levendige fantasie. Terwyn luisterde gefascineerd naar alles wat Elrond haar vertelde, ze kon amper geloven dat hij het over haar had. Ze leek zo’n ander persoon geweest hier dan wie ze was in Erebor. Ze herinnerde zichzelf eerder als een schuw en gesloten persoon, iemand die moeilijk andere vertrouwde en die opvliegend was. Wanneer Elrond sprak over hoe ze steeds in de keuken rondhing op zoek naar eten dat ze wel lekker vond aangezien ze het gezonde voedsel van de elfen niet graag had wist Terwyn wel zeker dat het over haar ging.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen