Foto bij 51.

Nadat Elrond het volledige verhaal had gedaan van hoe hij haar probeerde genezen, opvoedde en uiteindelijk naar de dwergen bracht omdat hij wou dat ze bij soortgenoten kon opgroeien en gelukkig zou worden had Terwyn tranen in haar ogen. ‘Vertel nu eens kindje hoe jouw leven verder gegaan is sinds onze wegen gescheiden zijn?’ vroeg hij toen. Terwyn lachte zacht en schudde toen haar hoofd om plaats te krijgen voor haar verhaal aangezien ze amper wist hoe ze eraan moest beginnen. Uiteindelijk begon ze te vertellen over de drie kinderen die haar meteen opnamen in het gezin. Thorin, Dis en Frerin, ze vertelde over al de leuke momenten die ze samen hadden en hoe Thrain en Thror toch steeds op haar leken neer te kijken. Ze vertelde Elrond uitgebreid over haar relatie met Frerin, over hoe gelukkig ze samen waren, hoe ze zwanger raakte en voor korte tijd naar de IJzerheuvels gestuurd werd door Thror die haar nooit goedgekeurd had. Ze sprak over haar terugkeer en de verdrietige momenten die daarop volgden, het verlies van Frerin bij een strijd, het verlies van haar dochter en de komst van de draak. Ze vermelde ook dat ze nog een zoon had met Frerin, maar vertelde niet waar deze verbleef. Uiteindelijk bleef ze vasthangen bij het stuk waar ze door de orks aangevallen werden en duidelijk werd wat ze echt was. Met tranen in haar ogen wist ze haar verhaal af te maken. Elrond leek even de stilte te bewaren, niet wetende wat te zeggen. Hij had altijd wel geweten dat Thror een wantrouwig persoon was en met moeite nieuwe mensen toeliet in zijn leven, maar dat hij het leven voor een kind zo hard kon maken had Elrond nooit verwacht. Hij voelde medelijden voor Terwyn en had spijt dat alles zo was gelopen, maar tegelijk was Rivendel ook geen plaats voor haar geweest. Uiteindelijk vroeg hij waar Terwyn’s zoon nu was, hierop antwoorde ze kort dat hij wel nog veilig was bij Thorin en zijn familie. ‘Je bent welkom om zolang bij ons te blijven als je dat wil Terwyn, je moet wel honger hebben nu, kom met ons dineren?’ sprak Elrond zacht waarna Terwyn hem twijfelachtig aankeek. Toen hij opstond en zijn hand naar haar uitstak nam ze deze uiteindelijk wel aan en volgde hem naar zijn eetplaats alsof ze weer het kleine meisje was onder Elrond’s hoede. Aan tafel was Terwyn eerder terughoudend, iedereen leek opgewekt om haar te zien, niemand durfde echter vragen waarom ze terug was alsof ze de droevige bui voelden hangen. Arwen vertelde Terwyn hoeveel ze nog aan haar gedacht had, ze miste dat pittige meisje hier wel verzekerde ze de dwergenvrouw waardoor Terwyn toch wat kon lachen en ook met andere elfen herinneringen durfde ophalen aan deze plaats. Na het eten nam Armen Terwyn mee om een wandeling te maken door te tuinen. Hier kwamen ze ook Uthred tegen die zijn paard aan het verzorgen was. Uthred wist meteen wie het meisje was en ging zelf op 1 knie geven om haar te omhelzen ‘Wel kijk eens aan, wat ben jij veranderd!’ lachte hij waarna Terwyn hem terug voor de geest probeerde halen, hij was een knappe elf dat was zeker toch kon ze zich maar vaag zijn gezicht herinneren. Hij had mooie blauwe ogen en lang bruin haar dat wat warrig over zijn schouders viel. ‘Leuk om je weer te zien Terwyn’ zei de elf ‘Goed om u weer te zien’ antwoorde ze dan ook beleefd met een glimlach, op dat moment besefte ze ook weer dat Uthred de elf moest geweest zijn die haar redde als baby. Uthred bleef nog wat vragen stellen aan de jonge vrouw over waar ze al zoal geweest was en waar ze naar op weg was. Terwyn moest toegeven dat zeg een idee had waar ze exact naartoe ging, ze wou gewoon meer van Midden Aarde zien. Uthred leek wel genoeg te nemen met dat antwoord en verzekerde haar dat ze elkaar dan wel nog zouden zien. Zo liepen Arwen en Terwyn nog even verder, na hun wandeling wees Arwen haar naar haar oude kamertje, deze was nog steeds vrijgehouden al stond er nu wel een groter bed. Terwyn bedankte Arwen voor haar gezelschap en trok zich dan alleen terug op haar kamer. Daar keek ze nog uren uit het raam, de vallei was mooi, maar veel te sprookjesachtig voor Terwyn, ze had het gevoel alsof niets echt was en alsof alles zo kon afbrokkelen onder haar aanraking. De elfen bewogen zo gracieus, en waren zo vriendelijk dat Terwyn zich nog meer een buitenstaander voelde. Uiteindelijk leek het haar wel goed om even van de luxe en de rust te genieten voor ze verder trok. Met die gedachten kroop ze in bed, al was haar nacht kort en bij de eerste zonnestralen die de vallei binnen schenen werd Terwyn weer wakker. Ze had wel zin om zich wat op te frissen, alleen wist ze niet zo goed waar, uiteindelijk liep ze zachtjes richting de tuinen waar ze eerder een fontein had gezien. Er waren nog geen elfen wakker dus ontkleedde ze zich en stapte zonder schaamte in de fontein waar ze zich opfriste met het koele water. Terwijl ze volop aan het genieten was had Terwyn echter niet door dat er ondertussen wel elfen voorbijkwamen en maar vreemd naar het tafereel keken. Ze werd pas uit haar dagdromen gerukt toen ze Elrond haar naam hoorde roepen, geschrokken keek ze op naar het balkon waar Elrond stond. Haar eerste instinct was om zichzelf wat te bedekken, maar Elrond was ook wel zo slim geweest om haar niet aan te kijken ‘U kon ook baden in 1 van onze vertrekken Terwyn’ sprak hij voorzichtig terwijl hij wat naar de vallei keek ‘Uh, wel ik wist deze niet goed meer zijn dus ik dacht dat ik hier wel even een bad kon nemen terwijl iedereen sliep’ verklaarde Terwyn ook die nu met lichtrode wangen uit de fontein kroop en haar snel weer aankleedde. ‘Wel nu weet je het voor de volgende keer, Arwen zal je wel nog eens rondleiden’ sprak Elrond waarna hij met een lach op zijn gezicht weer verdween. Zo durfde ook Terwyn weer even adem halen en lachte toch stiekem met zichzelf terwijl ze weer naar haar kamer liep.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen