Foto bij 54.

Terwyn bleef nog een lange tijd in Hobbiton, ze vergat de weken te tellen, ze had het wel naar haar zin tussen deze kleine mensjes met hun vrolijke gedrag, mooie huisjes en lekkere eten. Toch kwam de ochtend waarop Terwyn wist dat ze verder moest. Het was een warme lentedag en Terwyn voelde weer de drang om verder op pad te gaan. Ze had de koude dagen met warme mensen doorgebracht en werd helemaal gevuld met nieuwe energie. Maar nu de dagen weer langer en warmer werden miste Terwyn de koelte van de bergen. Na nog een laatste maal thee te hebben gedronken met het gezin Brandybuck en genoten te hebben van een vol ontbijt in hun eetkamer was het tijd om te vertrekken. De kinderen vonden het uiteraard jammer om Terwyn te zien gaan en bleven ervan dromen om zelf avonturen mee te maken. Ook Gorbadoc en Mirabella werden triest bij het idee dat Terwyn alleen verder moest, ze gaven haar dan ook een hele hoop spullen mee die ze mogelijks nog nodig zou hebben, zoals een deken tegen de koude nachten, wat koekjes en gedroogd vlees en een drinkfles. Terwyn bedankt hen uitbundig en vertrok opnieuw, mee met de ochtendzon. De tocht liep eerst naar de Blauwe Bergen, hier hield ze echter geen halt, bang dat Dwalin en de andere hier ook al geweest waren en ze dus niet meer welkom zou zijn. Ze liep de bergen door tot ze niet verder kon en op de kliffen naar de zee uitkeek. Dubbele gevoelens kwamen in haar op bij het uitzicht op het oneindig blauwe water, het zag er zo wild en gevaarlijk uit en tegelijk ook zo aanlokkelijk, zo mysterieus. Uiteindelijk vond Terwyn een weg naar beneden en liep al snel over het zand. Zonder er veel bij na te denken deed ze haar schoenen af en krulde haar tenen in het warme korrelige zand. Met haar schoenen in de hand liep ze naar het water toe en liep haar voeten erin afkoelen. De golven die op regelmatig tempo haar voeten raakten zorgden ervoor dat ze steeds wat dieper weg zakte in het zand, maar dit maakte haar niet bang. De rust die de zee uitstraalde bracht rust in haar hoofd. Ze bleef op het strand voor uren, luisterend naar het geruis van de zee, luisterend naar de zeemeeuwen en uiteindelijk genietend van de ondergaande zon. Als ze haar ogen sloot leek het bijna alsof Teylin en Frerin tot bij haar kwamen, alsof ze naast haar gingen zitten en haar handen namen als teken dat ze er niet alleen voor stond. Met deze warme gedachten en gevoelens keek ze nog een laatste keer op naar de zon die nu bijna helemaal onder was en besloot dat op het strand te gaan slapen. Ze zicht een hogerop gelegen plekje waar wat zacht gras te vinden was en maakte daar haar slaapplek. De volgende ochtend at ze ontbijt terwijl ze genoot van de opkomende zon. Eens de zon ook volledig boven water zat zacht ze al haar spullen weer samen en vertrok terug. Deze keer liep ze langs de water naar het zuiden van de bergketen om zo terug dieper het land in te trekken. Ze liep weken over vlaktes tot ze de Nevelbergen voorbijging langs het zuiden, dit bracht haar op menselijk grondgebied. In Rohan hield ze nogmaals halt om weer wat uit te rusten en mogelijks te werken zodat ze weer wat geld verdiende en eten kon kopen inplaats van erop te jagen. De mensen waren wel vriendelijk maar belange niet zo gastvrij als Hobbits, ze hielden zich liever bezig met hun eigen zaken en spendeerden niet te veel tijd aan de dwerg. Voor Terwyn was dit uiteraard geen probleem en zij werkte zonder probleem een paar weken bij de smid en verbleef in zijn stal zonder klagen. Het enige wat haar wel wat kon bang maken waren zijn paarden. Ze had dan wel al eerder paarden gezien of moest ze zeggen pony’s, deze beesten hier bij de mensen waren gigantisch! Zoiets had zij nog nooit gezien. Na een paar weken bij de mensen verbleven te hebben en goede diensten bewezen te hebben aan de smid trok Terwyn verder. Ze liep langs Fangorn naar het noorden toe waarbij ze op een bepaald punt aan Lorien voorbijkwam. Lorien zorgde opnieuw voor een magisch gevoel, het bos leek te leven, het ademde. De bloemen, planten en dieren hadden hier elk hun eigen plek en hielden de natuurlijk levenscyclus zo mooi in stand. Het bos was zo anders dan Mirkwood, nu wist Terwyn wel waarom men het Groene Woud Mirkwood was gaan noemen, tegenover dit lichtrijke bos was Mirkwood inderdaad donker geworden. Na uren door het bos gelopen te hebben kwam Terwyn bij een rivier aan. Hier wou ze net haar kamp opslaan toen een elf haar vond ‘Vrouwe Terwyn, vrouwe Galadriel en heer Celeborn zouden u graag welkom heten in Lorien, zou u mij willen volgen naar hun verblijf?’ vroeg deze voorzichtig toen Terwyn hem in het oog kreeg. Terwyn had geen idee wie ze waren, maar vanuit haar verblijf bij Elrond kon ze wel opmaken dat elfen over het algemeen niets verkeerd bedoelden met een begroeting. Zo knikte ze dan ook kalm en ging met de elf mee dieper het bos in. De zon begon onder te gaan en al snel begonnen overal lichtjes te schijnen, Toen begreep Terwyn dat de Elfen in de bomen woonden, ze maakten boomhutten en bouwden trappen rondom de bomen om erin te komen. Alle trappen werden verlicht met honderden kleinen lichtjes. Zo zag Terwyn Galadriel en Celeborn van de trap komen alsof ze goden waren, hun witte kledij lichte nog extra op door de vele lichten. Terwyn moest haar best doen om haar mond niet open te laten vallen door de schoonheid van dit en deze elfen. Galadriel voerde het woord en wenste de dwerg vriendelijk welkom. Ze kende Terwyn duidelijk en wist haar afkomst en levensverhaal al. Hoogstwaarschijnlijk had ze dit vernomen van Elrond, al die elfen zullen we onder elkaar info doorgeven dacht Terwyn meteen en stelde zich verder geen vragen. ‘U kan hier verblijven en wat rusten vrouwe Terwyn, toch is dit niet uw eindbestemming’ sprak Celeborn plots waarna Terwyn knikte en nadacht ‘Ik heb geen eindbestemming’ zei ze toen en werd er ergens droevig van. ‘U lot zal nog duidelijk worden vrouwe, weet dat u er niet zo alleen voor staat al u denkt! Maar rust nu, en neem uw tijd. U duister verleden zal u hier niet langer achtervolgen!’ zei Celeborn nog voor de elf die haar hierheen bracht haar ook begeleidde naar haar eigen boomhut. Terwyn moest toegeven dat ze het idee leuker van vanaf de grond bekeken, eens ze zelf de trappen opliep werd ze al snel geconfronteerd met hoogtevrees toch zei ze niets en liep stilletjes de boomhut binnen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen