Foto bij 55.

De volgende dagen bracht Terwyn veel tijd op zichzelf door, in eerste instantie had ze Lorien lopen verkennen en observeerde de elfen die letterlijk in alle mogelijke opzichten verschilden van dwergen. Uiteindelijk was Terwyn na 1 dag al tot het besef gekomen dat ze nooit thuis zou horen tussen de elfen, hun elegantie, liefde voor natuur en dier en hun opvallend zachte en vriendelijke manier van praten waren niet bepaald Terwyn’s sterke kanten. Vanaf haar tweede dag in Lorien spendeerde ze veel tijd aan de rivier. Ze dacht na over Celeborn’s woorden, over haar lot, de taak die ze nog moest vervullen. Ze had alleen geen idee wat haar lot was of welke taak ze te vervullen had. Uren zat ze bij de rivier naar haar spiegelbeeld in het water te staren. Wat was haar doel ik het leven, waarom was ze nog in leven? Haar moeder had haar verstoten wat wel begrijpelijk was, Elrond had haar naar de dwergen gebracht waar ze dan verbannen werd, nergens in alle plaatsen waar ze al geweest was in Middle Earth vond ze echt een connectie. Waar moest ze dan heen? Uiteindelijk bleven al haar gedachten maar bij 1 plek hangen. Erebor. Na iets minder dan een week tijd vertrok Terwyn weer uit Lorien, ze kreeg nog de kans om vrouwe Galadriel te bedanken voor de goede zorgen en vertrok met een vriendelijk afscheid en wat hulp van een elf die haar de rivier hielp oversteken in zijn boot. Terwyn was vastbesloten in het doel die ze zichzelf voorstelde in Lorien, nu ze het bos verlaten had klonk het plan iets minder helder in haar hoofd maar toch bleef ze voet bij stuk houden en liep in gehaast tempo richting de berg. Ze was opgegroeid in die berg, had liefgehad en werd graag gezien, ze had vrienden, familie, kinderen in de berg en wie was die verdomde draak om haar alles zomaar af te nemen. Als ze dan toch ergens voor moest leven dan zou ze leven om de ondergang van de draak mee te maken, beter nog zij zou daarvoor zorgen. In Lorien had ze kort gesprekken gehad met vrouwe Galadriel, zij zag Terwyn’s verdriet en luisterde naar Terwyn terwijl ze vertelde over haar vroegere thuis, over Frerin en Teylin, over haar echte afkomst. Ze had Terwyn weten vertellen dat ze niemand echt kon kwalijk nemen voor de val van Erebor. Thranduil had hen niet zomaar in de steek gelaten, hij had al eerdere ontmoetingen gehad met een draak en deze waren zo slecht afgelopen dat hij het niet nogmaals aandurfde, ook de mensen vanuit Dale hadden alles gedaan wat ze konden. Al hun zwarte pijlen werden afgevuurd, maar de draak bleef doorgaan tot hij zijn schat bemachtigd had. Als Terwyn nu gewoon terugging naar Dale de verloren zwarte pijlen vond en dan de draak uit de berg lokte om ze zelf af te vuren had ze kans dat ze het beest kon afmaken. Een beter plan had ze niet en tijd om over andere plannen na te denken nam ze liever niet. Hoe sneller die draak dood was hoe snel haar leven mogelijks weer zijn gewone gang kon gaan, waarschijnlijk zou Thorin haar dan wel vergeven, nog beter dan zou ze een held zijn voor de dwergen.
Ze trok dagenlang verder en besloot ten zuiden van Mirkwood te blijven tot ze hier ook voorbij was en weer noordwaarts kon trekken in een rechte lijn naar de eenzame berg. Na 6 dagen werd haar toch echter onderbroken door een groep orks onder leiding van Azog. Terwyn had ze al van ver horen aankomen en was erin geslaagd haar in de bosjes rondom zich te verstoppen. De orks leken haast te hebben want ze liepen op snel tempo richting het pad van Mirkwood. Terwyn die haar uiterste best deed om uit het zicht te blijven en niet roekeloos de orks aan te vallen kreeg plots een nog beter idee. Wat als ze de orks nu eens volgde en observeerde zoals ze met de elfen deed. Als ze Azog nu eens alleen in het nauw wist te drijven en hem op een onverwacht moment aanviel kon ze hem mogelijks wel uitschakelen en dan kon ze met zijn hoofd terug naar de IJzerheuvels, als Thorin dan niet overtuigd was van haar goede wil wist ze het al helemaal niet meer. Zonder nog na te denken over haar plan met de draak zette ze de achtervolging in. Die draak kon wel nog even wachten, eens ze Azog had kon ze naar de IJzerheuvels haar plan uitleggen aan de dwergen en dan kreeg ze vast wel wat extra strijders met zich mee. De achtervolging met de orks duurde niet lang. Ze trokken steeds dieper het woud in door de dichte begroeiing tot ze bij een verlaten fort leken aan te komen. Een oude vervallen brug leidde naar het fort dat er toch wat verlaten uitzag. Terwyn besloot eerst een tijdje aan de rand van het woud te blijven zitten en van ver het fort te observeren. Diep in het struikgewas maakte Terwyn voorzichtig een kamp, het stelde niet veel voor, enkel wat takken die een bladerdek vormden dat haar beschermde tegen barre weersomstandigheden. Toch was Terwyn blij haar kamp te hebben, haar idee om Azog te lijf te gaan bezorgde haar vreemd genoeg geen angst, dit fort daarentegen was wel angstaanjagend en het feit dat daar net een hele hoop orks en wargs naar binnen liepen waar nu niets meer van de zien was bezorgde haar nog meer zorgen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen