Foto bij 56.

Thorin wist alles van zorgen, nadat zijn gezelschap bijna een jaar rondgetrokken had keerden ze terug zonder enig spoor of nieuws van Terwyn. Het was alsof ze opgegaan was in lucht, Thorin wist dat zoiets niet mogelijk was en vreesde dan ook het ergste. Ze was vast gevangengenomen door orks en werd nu zelf als slaaf behandeld. Hij bleef zichzelf dit kwalijk nemen en de gedachten verbitterden hem. Hij leek een ander persoon te worden, de ene dag kon hij vrolijk zijn en leek hij in het verleden te leven, nadenkend over alle mooie momenten die hij met Terwyn beleefde, nadenkend over zijn familie in de berg, zijn familie waar nu niet veel van overbleef. Hij probeerde zich wel sterk te houden voor Farryn, maar op donkere dagen was hij niet aanspreekbaar. Dan bleef hij in zijn vertrekken piekeren over hoe zijn leven zo’n foute wending had kunnen nemen. Hij was jarenlang opgeleid om koning te worden, en hier zat hij dan. Schuilend in een bergketen die niet eens aan hem toebehoorde, met amper nog familie en vrienden of een volk dat hem zou volgen. Wat hield zijn leven zelfs in? Vragen leken hem te bestormen als een leger van orks, en beetje bij beetje trokken ze hem neer in een ondergang.
Terwyn nam de dag zoals hij kwam. Ze had voor de zoveelste frisse nacht op rij maar een paar uur geslapen en bleef wachten op beweging vanuit het fort, uiteindelijk besloot ze wat te eten te zoeken. Ze liep terug richting het pad en hoopte in de groenere delen van het bos toch wat vogels of konijnen te vinden. Na twee uur rond gelopen te hebben had ze eindelijk een konijn gevangen. Net toen ze wou terugkeren naar haar kampplaats hoorde ze een vreemd soort getrappel achter zich, toen ze omkeek was er echter niets te zien. Het was vast een ander konijn die op zoek was naar zijn vriendje dat Terwyn net gevangen had. Toen ze weer een paar stappen nam hoorde ze het geluid opnieuw, net toen ze zich omdraaide kwam een gigantische spin van uit een boom naar haar toe kropen, dikke witte draden vormden zich voor haar ogen voor ze ook maar de tijd had om in actie te schieten. ‘Help!’ kon Terwyn nog net roepen voor het wezen haar helemaal van de grond tilde en haar begon in te pakken. De plakkerige draden zaten overal en zorgden ervoor dat ze zich langs geen kanten kon bewegen. Terwyn schoot in paniek en vergat even hoe te ademen tot ze plots beweging zag vanop het pad en er overal elfen de spinnen leken neer te halen. Met een harde klap viel Terwyn plots uit de armen van de spin die haar net nog zat in te pakken. Nog voor het wezen opnieuw op haar af kon komen sprong een jonge elf ertussen en schoot de spin neer met maar één simpele pijl. Terwijl Terwyn nog schrikachtig rond zich keek begon de elf de dikke draden rondom haar los te snijden met zijn dolk. ‘Voorzichtig met de ding’ mompelde Terwyn ongemakkelijk toen te dolk dichter bij haar gezicht kwam. De elf lachte enkel kort ‘Ik weet wel wat ik doe hoor, maar bedankt voor de waarschuwing’ sprak de elf. Terwyn leek zijn stem te herkennen en focuste zich hierdoor op zijn gezicht. Die felle blauwe ogen, het blonde haar, dit hele woud. ‘Legolas’ prevelde ze plots terwijl herinneringen naar boven schoten. ‘Hoe ken je mijn naam?’ prevelde de elf verbaasd waarna Terwyn even twijfelde of ze er wel goed aan deed om haar herinneringen met hem te delen, wat zou het uitmaken, ze had werk te doen, ze kon niet blijven. Nog voor ze echter de kans had zichzelf bekend te maken keek Legolas ook op alsof hij een geest zag ‘Terwyn?’ prevelde hij dan verbaasd waardoor het meisje even lachte en knikte ‘Je kleine dwergenvriendin, nu zie ik dat je vader nooit dol geweest is op dwergen’. Legolas leek even tijd nodig te hebben om alles op een rij te krijgen terwijl hij in Terwyn’s ogen staarde die nog steeds wat ongemakkelijk in de spinnenwebben op de grond lag. ‘Zullen we de dwerg naar u vader brengen heer?’ vroeg een andere elf plots waardoor Legolas leek te ontwaken uit zijn dagdroom en hevig zijn hoofd schudde ‘Oh nee, geen zorgen deze is een vriendin van mij!’ zei hij toen snel waarna hij zijn hand uitstak naar Terwyn en haar rechtop hielp. ‘Hoe ben jij in hemelsnaam in dit woud terecht gekomen?’ vroeg hij toen zacht waarna Terwyn haar hoofd schudde ‘Uh lang verhaal, nodig je me niet even uit voor het dinner bij jou thuis? Je vader zou me graag zien komen geloof ik!’ zei ze toen waarna Legolas haar onverwachts een por gaf waardoor Terwyn hem even verbaasd aankeek en lachte ‘Is dat je antwoord?’ vroeg ze ‘Oh hou op jij daar, je weet dat vader je aanwezigheid niet zo op prijs zou stellen, we kunnen wel een leukere plek uitzoeken en elkaar wat inlichten over hoe onze levens verder gegaan zijn tot nu toe?’ stelde Legolas dan voor waarna Terwyn met een brede glimlach knikte. Wat hield ze toch van de vrolijke glimlach en de lichtjes in zijn ogen, ze moest toegeven dat hij er geen dag ouder uitzag wat hem net nog interessanter maakte, waar was hij al die jaren geweest? ‘Tauriel, kun jij mijn vader inlichten dat ik wat verder op onderzoek uit ben, de rest mag terug keren, er viel hier niets te zien buiten wat akelige spinnen die weer over de grenzen kwamen’ zei Legolas toen waarna een roodharige meisjeself knikte ‘Zoals u wenst Legolas’ sprak ze en verdween daarna met de andere waarna Legolas Terwyn mee nam dieper het bos in. ‘Dus vertel eens?’ begon Legolas toen ze gaan zitten waren op een omgevallen boomstronk op een open plek waar herten zaten te grazen. Terwyn nam diep adem voor ze haar verhaal begon, ze begon terug van af haar herinneringen aan haar vertrek hier, terug bij het moment waar Legolas haar uitzwaaide. Net zoals ze bij Elrond had gedaan vertelde ze hier ook Legolas over Thror’s afkeer en wantrouwen, over de relatie die ze met Frerin uitbouwde, ze vertelde over haar korte tijd in de IJzerheuvels, over haar kinderen, de komst van de draak en de uiteindelijk verbanning waarbij ze ondertussen al heel Midden Aarde rondgetrokken had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen