Foto bij 57.

Nadat Legolas haar volledige verhaal gehoord had schudde hij even verbaasd zijn hoofd en krabde in zijn haar. ‘Wel uh, ik heb ondertussen de grenzen van Mirkwood bewaakt, maar zoals je kan zien wordt dit een moeilijke of zelfs beter gezegd nutteloze opdracht. Het Groene Woud is ziek, het hele woud lijkt ingenomen door duistere krachten’ prevelde de elf waarna Terwyn begrijpend knikte. ‘Er is iets wat je moet zien’ zei ze toen waarna Legolas haar vragend aankeek. Zonder verdere uitleg nam ze zijn hand en trok hem mee richting het vervallen fort. Na een lange wandeling bereikten ze opnieuw Terwyn’s kampplaats vanwaar ze zonder probleem het fort konden bekijken. Hoewel Terwyn vooral nieuwsgierig was, keek Legolas verschrikt op naar Dol Guldur. ‘Dit is geen gezellige plek om samen te komen’ zei hij toen waarna Terwyn knikte ‘Wat gebeurt hier Legolas?’ vroeg ze zacht, de elf schudde zijn hoofd. ‘Geen idee, de spinnen komen van hier dat weet ik. Ook hebben we al orks of wargs aangetroffen in onze gebieden waarna deze steeds hierheen vluchten maar we zijn nog nooit in het fort geweest. Vader staat het niet toe, hij wil dat we zijn grenzen bewaken en niet verder’ zei Legolas. Terwyn zuchtte ‘Ik zag Azog hier gisteren met een groep orks heen komen, hij was gehaast, ze zijn iets aan het plannen Legolas. We moeten iets doen, het fort observeren, hun leider uitschakelen als we de kans hebben!’ probeerde Terwyn in de hoop dat Legolas zou meestappen in haar plan, deze keek haar echter verschrikt aan. ‘Terwyn je mag hoe dan ook niet in het fort, het kan je dood worden!’ waarschuwde Legolas ‘Ik heb geen andere keuze, ik moet dat fort binnen geraken en de leider Azog uitschakelen, enkel met zijn hoofd op een spaak maak ik nog kans om Thorin’s vertrouwen terug te winnen’ zei ze toen waarna Legolas haar medelevend aankeek. ‘Luister ik begrijp het maar wat als je nu gewoon even wat bij ons bleef, alles even laat bezinken en ik mogelijks kan helpen om je doel te bereiken. Geef het wat tijd Terry’ zei Legolas toen waarna Terwyn hoorbaar moest slikken omdat hij haar Terry noemde. De herinneringen aan Thorin in betere tijden kwetsten nog steeds even hard als de eerste dag van haar vertrek, toch knikte Terwyn en stemde in met Legolas zijn plan. Zo trokken de twee terug dieper het woud in en maakten daar een kamp voor Terwyn. Legolas bleef bij haar tot het donker begon te worden en hij zelf terug naar huis toe moest. Terwyn die ondertussen een konijn aan het roosteren was moest hem wel plechtig beloven geen domme dingen te doen en gewoon te wachten bij het kamp tot hij terug was de volgende ochtend. Hoewel ze niet het type was dat vrijwillig luisterde naar bevelen of wensen van andere was ze toch in haar kampplaats gebleven tot Legolas de volgende dag terugkwam. De elf had niet alleen ontbijt mee gebracht maar ook een hele mand met dekens, extra kledij en wapens. Om alles wat comfortabeler te maken nadat ze al zo lang rondtrok en gewoon in de wildernis sliep had hij haar verzekerd. Stiekem hoopte Legolas vooral dat ze door deze spullen zich wat thuis zou gaan voelen en het idee uit haar hoofd zou zetten om Azog aan te vallen. Legolas wist maar al te goed dat ze niet kon winnen van de orks en zeker niet op haar eentje. Ze hoorde dat zelf niet te doen, niet voor een dwergen die haar verbannen had voor de belachelijke reden dat ze geen pure dwerg was. Die dag hielp hij haar vooral verder met het opzetten van een stevig kamp. Ze gebruikten omgevallen bomen om muren op te bouwen, per dag die voorbijging begon het kamp er meer als een thuis uit de ziet. Beetje bij beetje maakten de twee een vierkante hut met een stevig bladerdak waar geen regen of wind tegenop kon. Binnen had Legolas ook al een comfortabel bed in elkaar kunnen knutselen en ook een zetel, tafel en stoelen ontbraken niet. Natuurlijk hadden ze niet enkel zitten bouwen maar Legolas had Terwyn ook al een paar van zijn favoriete plekjes laten zien in het woud dat toch nog niet helemaal ingenomen werd door duistere krachten. Zo gingen ze naar de kliffen die uitkijk gaven op Meerstad en de eenzame berg, de open vlaktes waar herten en andere dieren terug te vinden waren. Legolas had Terwyn zelf zo ver gekregen om in een boom te klimmen met hem waarna ze hun hoofden boven het bladerdek uitstaken en genoten van het oneindige groen rondom hun bij zonsondergang. Terwyn genoot echter het meest van de sterrenhemel, deze was ook mooi boven de boomtoppen maar haar favoriete plek om samen met Legolas de sterren te bekijken was toch op de kliffen. Stiekem dwaalden haar gedachten dan wel eens af naar de berg en de sterrenhemel leek Erebor er enkel mooier en vrediger te laten uitzien. Beetje bij beetje raakte Terwyn echter gewend aan het woud en vergat steeds meer haar plan om Azog uit te schakelen. Ze had het best naar haar zin met Legolas, waarom zou ze zich ook haasten, Thorin had nog wat tijd om alles te laten bezinken en het fort bleef er uiteindelijk maar verlaten uitzien, ze had wel nog wat tijd om in actie te schieten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen