Foto bij 58.

Terwyn verbleef uiteindelijk jaren in het Groene Woud. Haar hut was er ondertussen gaan uitzien als een volwaardige woonplaats. Vele elfen waren op de hoogte van haar verblijf in het woud maar niemand verklikte haar aan Thranduil, deze kwam zelf amper uit zijn verblijfplaats en leek vast te roesten op de troon. Legolas die lange tijd had afgezien van zijn moeders verlies en ook het gevoel had zijn vader verloren te hebben kreeg nu opnieuw hoop. Hij kon zijn verleden achter zich laten en focuste zich op zijn relatie met Terwyn. Nadat Terwyn 3 jaar in het woud gewoond had moest Legolas toegeven dat hij was gevoelens voor haar gecreëerd had en ook Terwyn bleef niet meer bij de pakken zitten en kreeg wel een warm gevoel vanbinnen en een glimlach op haar lippen telkens als Legolas er was. Ze moesten uiteraard voorzichtig blijven zodat niemand anders dit uitvond, maar ondertussen waren ze al 4 jaar verder en had nog niemand hen ontdekt. Legolas verbleef vaak dagenlang bij Terwyn maar niemand keek er nog vreemd van op dat hij zoveel tijd in het bos spendeerde. Men dacht dat hij zijn job als hoofd van de bewakers gewoon heel serieus nam en dagenlang de grenzen afkamde om ze spinnenvrij te houden. In realiteit nam hij deze job wel heel serieus, alleen deed hij dit niet alleen en nam Terwyn steeds met zich mee, dit maakte de spin- en orkjacht alleen maar leuker uiteraard. Samen hielden ze de grenzen vrij, en aangezien alles sneller ging met twee konden ze daarna extra veel van elkaars gezelschap genieten. Terwyn was een geheel ander persoon geworden dankzij Legolas, ze had haar verleden achter zich gelaten, en dacht niet langer na over wat ze was en wat haar lot was. Ze accepteerde de dagen gewoon zoals ze kwamen en genoot van de kleine dingen, zoals de geur van nat gras, het ritselen van de bladeren in de wind, het begluren van dieren. Ze was vanbinnen in haar hart dan wel nog steeds een dwerg en ging nog vaak jagen op dieren om zo wat vlees te hebben buiten al de gezonde maaltijden die Legolas altijd meebracht, maar in haar hoofd hoorde ze wel bij de elfen nu en had ze ook echt respect voor hun gecreëerd.
Het was een mooie zonnige namiddag toen Terwyn en Legolas weer de grenzen aan het afkammen waren en ze orkvrij maakten. ‘Ze komen steeds vaker uit hun hol’ mompelde Legolas geërgerd nadat hij en Terwyn er opnieuw een vijftal vermoord hadden die onderweg waren naar Dol Guldur. Terwyn knikte terwijl ze de laatste ork bij de rest gooide en ze in brand stak. ‘Er blijven er steeds meer komen, alsof ze uit alle uithoeken van de wereld richting Dol Guldur komen’ sprak ze waarbij Legolas knikte. ‘Oh wel wij doen maar wat we kunnen, nu tijd om weer wat uit te rusten’ antwoorde hij, Terwyn zuchtte ‘Kan je vader zijn leger niet eens nuttig inzetten, om Dol Guldur leeg te halen bijvoorbeeld?’ zei Terwyn toen, zo begon ze een discussie die ze al vele keren voerden en die altijd hetzelfde eindigde. ‘Terwyn het spijt me, maar je weet dat mijn vader zich niets aantrekt van de rest van de wereld, hij wil enkel zijn eigen rijk in stand houden’ sprak Legolas terug ‘Ja, wel als hij slim was dan had hij die orks al lang aangevallen zodat ze de grenzen van zijn rijk niet meer moeten binnen vallen en zo niet kunnen groeien in nummers waarna ze ons mogelijks aanvallen, als wij nu eens het verrassingseffect hadden gebruikt konden we al lang van ze af zijn’ mompelde Terwyn nog waarna Legolas haar uiteindelijk wel gelijk moest geven, maar vanbinnen wist hij dat zijn vader nooit zou aanvallen uit zichzelf. ‘Kom op, laat het los, zolang wij maar orks kunnen doden, en door het bos kunnen dwalen en ons hutje hebben komt alles wel goed!’ verzekerde Legolas Terwyn waarna hij zijn armen even om de kleine vrouw heensloeg en een kus op haar kruin drukte. Terwyn glimlachte hierdoor en knikte instemmend ‘Kom op wie het eerst terug bij de hut is!’ zei Legolas toen waarna Terwyn hem meteen uitdagend aankeek voor ze elkaar loslieten en het op een lopen zetten hoewel Terwyn eerst nog voor liep haalde Legolas haar al snel in waarna hij in de bomen klom en via de bomen verder voorop raakte terwijl Terwyn wel over het pad moest gaan en zo snel mogelijk over struiken en stenen heen sprong. Toen ze dan ook eindelijk het hutje in het zicht zag komen keek ze verbaast rond. Waar was Legolas, hij had haar voorgestoken, waarom stond hij dan nog niet voor de deur?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen