Foto bij 62.

Hoewel de tijd altijd voorbij vloog en Terwyn hier nooit eerder een probleem mee had, leken de afgelopen dagen steeds zwaarder door te wegen op de dwergenvrouw. Het geluk die ze gevoeld had toen ze Thorin, Fili en Kili voor het eerst in lange tijd terugzag maakte plaats voor twijfel. Ze was zo blij geweest om hen te zien dat ze meteen de keuze maakte om met hen mee verder te trekken terug naar de Blauwe Bergen, maar nu ze steeds meer tijd had om erover na te denken en Thorin en zijn neefjes kon observeren besefte ze dat er een enorme afstand tussen hun in gekomen was. Ze voelde zich nog steeds gelukkig rondom hen, maar ze voelde zich tegelijk weer het bange kleine meisje als ze aan de Blauwe Bergen dacht. Hoorde ze daar wel? Wat zouden de andere dwergen wel niet denken van haar terugkeer? Zou ze Legolas ooit nog terugzien? Wou Thorin wel echt dat ze terug bij hen kwam leven, hoe zou hij haar ooit nog kunnen vertrouwen? Nachten lag ze al over dezelfde vragen na te denken. Legolas verzekerde haar dat ze gewoon haar hart moest volgen en dat het lot wel zou uitwijzen of zij elkaar nog hoorden te zien, maar hoe hard Terwyn ook hoopte op een teken dat ze de juiste keuzes aan het maken was, toch liet haar teken op zich wachten. Ondertussen ging het leven uiteraard gewoon verder, Legolas vond dat Terwyn wel af afleiding kon gebruiken, en Terwyn op haar beurt wou de dwergen bewijzen dat ze zichzelf in al die jaren nuttig opstelde. Zo gingen ze dus nog elke dag de grenzen controleren om orks te doden. De eerste dag keken Thorin, Fili en Kili maar vreemd op toen Terwyn en Legolas op pad gingen, de tweede dag wouden de twee jongens wel mee op verkenning en de derde dag kregen ze zelf Thorin zo ver om mee op jacht te gaan. Thorin probeerde zich zo afzijdig mogelijk te houden en voelde zich duidelijk niet op zijn gemak in het bos. Terwyn merkte wel hoe zijn houding tegenover Legolas al sterk veranderde. Hoewel hij in het begin weigerde om de elf aan te kijken of zelf niet wou antwoorden wanneer Legolas tegen Thorin sprak zou hij nu al uit zichzelf vragen stellen over Mirkwood en hoe Legolas dit woud ervaarde als thuis. De vijfde dag waren Terwyn, Fili en Kili lachend over het pad aan het lopen richting de hut. De broers vertelde verhalen van hun jeugd en hoe dol ze waren op het rondtrekken sinds ze zich amper nog iets herinnerden van de berg en ze dus al voor het grootste deel van hun leven aan het rondtrekken waren. Terwyn vertelde op haar beurt dan ook uitgebreide verhalen over haar avonturen doorheen heel Midden Aarde. Eerder vertelde ze deze ook al aan Thorin toen ze samen gezellig bij het kampvuur zaten, en net zoals de broers was Thorin toen ook jaloers geweest bij het horen van alles wat Terwyn al gezien had van de wereld. Net toen Terwyn wou vertellen over haar twijfels of ze wel terug moest keren naar de Blauwe Bergen hoorde ze gebrul iets verderop. Snel trok ze de broers in de bosjes en luisterde nog even. ‘Orks, jullie moeten Legolas en Thorin waarschuwen, ik ga alvast op verkenning’ zei ze waarna de broers braaf knikte en Terwyn hen kort omhelsde ‘Niet verdwalen he’ lachte ze nog voor de broers lachend richting de hut liepen en Terwyn zelf via de bomen verder het woud in klom.
Vlakbij de rivier trof ze dan ook de eerste orks aan. Zo stil mogelijk observeerde ze hen, over de jaren heen had ze echt gaan zien hoe kortzichtig en dom orks wel konden zijn, en ook nu verbaasde het haar niet dat de orks in gevecht waren getreden over een simpel besluit dat Azog bleek te maken. Uiteindelijk was Azog’s idee niet zo dom, maar dan nog zou het niet gewerkt hebben volgens Terwyn, hij dacht zo even om ongemerkt orks binnen te laten sluipen in Dol Guldur door ze via de rivier te laten reizen inplaats van via het pad. De orks waren daar natuurlijk niet mee akkoord en gingen liever het gevecht met de elfen aan indien ze gezien werden op het pad. Zo was een discussie ontstaan die Terwyn van nabij kon meevolgen. Stiekem hoopte ze dat één van de orks ovenwacht de aanval inzette en Azog hierbij onthoofde, dan zou haar doel waar ze al jarenlang op wachtte nog in vervulling gaan, dat was dan haar teken dat ze met de dwergen moest mee gaan. Jammer genoeg begonnen de orks geen gevecht en Terwyn die steeds dichterbij sloop leek opeens te vergeten dat bomen maar fragiele takken hadden. Nadat de tak onder haar dan ook begon te kraken was het nog te laat om terug te kruipen en zonder dat ze nog een plan kon bedenken brak de tak volledig en liet Terwyn vlak voor de orks naar beneden vallen. In een snelle beweging kroop ze weer recht, toch wist ze verder niet meteen wat te doen, de orks keken haar wat verbaasd aan. Tijd om weg te lopen had ze niet, ze had geen idee waar de rest was dus het gevecht alleen beginnen was ook geen strak plan, de orks bezighouden leek echter ook geen mogelijkheid want al snel kwam een eerste ork op haar af. ‘Jou hebben we hier niet gevraagd’ gromde die waarna hij zijn zwaard hief, Terwyn raapte al haar moed meteen en trok ook haar zwaard waarbij ze de ork toch leek te verrassen met het vlotte bewegingen en zonder veel moeite schakelde ze hem uit. Uiteraard kwamen er al snel meer orks op haar af en beetje bij beetje begon te angst toe te nemen dat dit haar einde zou worden. Ze slaagde er wel in de meeste van zich af te slaan, toch werd ze geraakt in haar been en kreeg wat later ook een snee in haar voorhoofd. Op dat moment kwam er echter hulp van Legolas die zijn pijlen loste op de orks, hierdoor kreeg Terwyn nieuwe moed en zette de aanval verder in. Toen ook Thorin, Fili en Kili er waren richtte Terwyn zich op Azog die zelfvoldaan toekeek hoe zijn orks de dwergen omsingelden ‘Die idiote orks overleven het heus niet, en jij ook niet!’ schreeuwde Terwyn toen ze achter hem opdook en met haar zwaard uithaalde, ze had echter niet verwacht dat zo’n grote en lompe ork zo snel kon bewegen en nog voor ze Azog kon raken draaide deze zich om en sloeg haar zwaard weg. Terwyn probeerde zich snel te herpakken, maar ze kreeg al snel spijt van haar acties toen ze merkte hoe krachtig en snel de ork was. Na nog een paar pogingen om hem op zijn minst ergens schade toe te brengen begon Terwyn uitgeput te raken en verloor haar concentratie voor een ogenblik wat de gigantische ork een kans bood om haar te raken. Terwijl Terwyn even opzij keek om te zien of Legolas, Thorin en zijn neefjes in orde waren boorde Azog zijn zwaard recht door haar middel waardoor Terwyn haar zwaard liet vallen en naar adem hapte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen