Foto bij 63.

‘Terwyn!’ hoorde de dwergenvrouw twee mannen tegelijk schreeuwen, maar ze waren te laat. Haar zwaard kletterde op de grond terwijl Azog’s zwaard zich nog dieper in haar middel boorde. Op het moment dat Azog zijn zwaard terug wou trekken schoot er echter al een pijl door zijn rug heen. Terwyn zag zijn gezicht vertrekken terwijl hij op zijn knieën zakte. Nog een pijl raakte zijn schouder waarbij de ork in het wilde water viel. Terwyn zelf wou lachen maar voelde de energie uit haar lichaam stromen en viel zelf op haar knieën. ‘Blijf bij me Terwyn, ik heb je!’ hoorde ze een welbekende stem tegen haar spreken waarbij iemand haar hoofd en schouders greep. Ze wou opkijken naar de persoon, maar was te hard in paniek door het zwaard dat recht door haar buik heen ging. ‘Help me’ piepte ze dan ook. Alles leek pijn te doen, ze kon niet goed ademen, haar lichaam leek geen kracht meer te bezitten. ‘Terwyn blijf rustig’ smeekte de stem opnieuw waardoor Terwyn haar ogen toch weghaalde van het zwaard en zo recht in Thorin’s prachtige blauwe ogen keek die zich langzaam vulden met tranen. ‘Hey Terry, blijf naar me kijken lieverd!’ zei hij dan ook. Nu kwamen ook Legolas en de broertjes in haar gezichtsveld. ‘Help haar dan toch!’ piepte ook Thorin terwijl een eerste traan over zijn wang rolde. ‘Je bent een elf, hebben jullie niet zo’n stomme magische krachten die anderen genezen?’ gromde de dwergenkoning. ‘Sommige onder ons kunnen wel wonden helen, maar dit? Ik ken niemand die hier in de buurt is en zoiets kan helen’ prevelde Legolas verslagen. ‘Waarom schoot je dan niet eerder vervloekte elf! Waarom kon je niet beter op haar letten!’ schreeuwde Thorin dan. ‘Ik…’ mompelde Legolas maar Thorin onderbrak hem ‘Maak dat je wegkomt’ gromde de koning. ‘Thorin, Legolas, stop alsjeblief?’ smeekte Terwyn. ‘Het is tijd voor mij… Ik leefde een langer en beter leven dan ik ooit verdiende, laat mij nu afscheid nemen?’ prevelde ze zwak. Thorin kon geen woord meer uitbrengen en snikte zachtjes terwijl Terwyn zich naar Legolas richtte. ‘Mijn elfenprins, ik kan je nooit genoeg bedanken, om voor me te zorgen, om mij te beschouwen als gelijke, om mij een thuis te bieden. Ik wou dat ik nog leefde om jou op de troon te zien, deze plek zou nog zoveel mooier worden wanneer jij hier koning bent. Gi melin!’ sprak Terwyn zacht terwijl een traan haar ooghoek verliet. ‘Bedankt om mij zoveel te leren over dwergen, mensen, orks, en deze wereld. Waar ik ook ga, je bent altijd bij me Lady Terwyn!’ Antwoorde Legolas. Hij huilde niet, hij kon het idee niet bevatten dat zijn lieve dwergenprinses straks niet meer in deze bossen zou rondlopen. Hij was nog nooit geconfronteerd met de dood. Zijn moeder was dan wel overleden maar daar was hij niet bij, hij was nog veel te jong. Hij drukte nog een zachte kus op Terwyn’s voorhoofd en gaf een kneepje in haar hand alvorens hij opstond en de dwergenkoning ruimte schonk. ‘Fili, Kili, ga met Legolas mee, ik hou van jullie maar jullie horen dit niet mee te maken!’ prevelde Terwyn. De broertjes leken te hard in shock om iets te brengen dus nam ze beide haar hand en drukten er een kus op voor ze Terwyn alleen lieten met hun oom. ‘Thorin, mijn lieve Thorin’ prevelde Terwyn. Thorin zelf zat nog te snikken en te beven ‘Alsjeblief in Durin’s naam laat dit niet het einde zijn’ prevelde hij. ‘Het is ok Thorin. Het is ok.’ Zei Terwyn zacht, maar Thorin schudde wild zijn hoofd. ‘Het zal nooit ok zijn, ik kan je niet verliezen Terwyn. Niet zo! Niet nu! Niet voor je weet hoeveel ik van je hou, hoeveel ik altijd al van jou gehouden heb. In Durin’s naam je had mijn vrouw moeten zijn Terry, je had mijn kinderen moeten krijgen, je had met mij onze thuis moeten veroveren van die verdomde draak en dan naast mij op de troon moeten zitten! Al sinds we kleine kinderen waren Terwyn, heb ik niemand anders gewild. We zijn al met zo weinig, maar jij was altijd de mooiste, de liefste en eerlijkste. Ik hou van je! Verlaat me alsjeblief niet’ huilde Thorin. Terwyn was even sprakeloos door wat ze nu hoorde. Ze wist wel dat Thorin haar graag zag, maar ze zag dit eerder als een vriendschappelijke manier van graag zien. Lang over alles nadenken kon ze niet, ze voelde de tijd wegtikken, ze werd steeds zwakker. Ze trok dan ook simpelweg de dwergenkoning dichter naar zich toe en kuste zijn lippen. Hoewel ze Frerin altijd boven Thorin zou verkozen hebben voelde de kus goed aan. Zijn lippen voelden veel zachter aan dan ze zich ooit kon inbeelden. Al snel gleed Thorin’s hand over haar wang om de tranen die zowel van hem als van haar waren weg te vegen. Ook Terwyn wikkelde haar vingers in Thorin’s haar voor zover ze nog wat kracht over had. Ze had geen idee hoe lang de kus duurde maar hij leek haar energie bij te geven. Wanneer Thorin haar dan ook wat ruimte gaf nam ze diep adem ‘Ik hou ook van jou mijn koning, ik zal altijd van jou houden. Maar ik moet nu naar Frerin, naar mijn dochtertje Teylin, en naar jouw grootvader Thror.’ Sprak ze ‘Nee, Terry, laat me niet achter!’ smeekte Thorin en hij haar iets steviger tegen zich aan. ‘Er is nog een hele wereld daarbuiten voor ons, ik zal een elf vinden die je kan verzorgen! We zullen hier samen doorkomen en dan maak ik alles goed!’ probeerde Thorin maar Terry schudde haar hoofd zacht ‘Er is niets meer goed te maken mijn koning, onthoud dat ik van je hou en dat je mij alles gegeven hebt wat mijn dwergenhartje maar kon wensen. Thorin dankzij jou leerde ik wat het was om lief te hebben en geliefd te zijn. Neem mijn liefde met je mee, waar je ook gaat. Wees de koning die ik in je zie, Azog is vast wel dood, maar verover die berg! Ik zal altijd bij je zijn. Ik zal op je wachten!’ sprak Terwyn. Thorin leek sprakeloos, hij besefte maar al te goed dat zijn Terwyn niet meer te redden was. Het zwaard had haar doorboord en langzaam bloedde ze dood. Haar lichaam was aan het aftakelen en noch hij, noch een elf kon voorkomen dat haar ziel zich zou moeten scheiden van haar lichaam. ‘Haal het zwaard eruit en verlos mij lieve prins’ prevelde ze zacht. Tranen liepen over Thorin’s wangen, maar Terwyn liet geen traan, noch snik. Ze had een glimlach op haar gezicht. Een glimlach die ze Thorin schonk waardoor deze kracht vond om naar zijn prinses te luisteren. Wanneer deze zijn hand dan ook om het gevest van het zwaard sloot deed Terwyn hetzelfde met het laatste beetje macht dat ze over had. Met een laatste knikje naar haar koning trokken ze samen het zwaard eruit waardoor Terwyn zichzelf al snel licht voelde worden in het hoofd. Thorin had zijn hand op de grote open wonde gelegd en hield zijn hoofd dicht tegen dat van Terwyn aan. ‘Ik hou van je Terry, wacht op mij waar je ook bent’ sprak Thorin. Zachtjes drukte hij zijn lippen nog een laatste keer op die van Terwyn alvorens deze haar ogen sloot. ‘Ik hou van je’ herhaalde Thorin zacht, hij zei het opnieuw en opnieuw tot de woorden overstemd werden door luid gesnik. Hij bleef lange tijd bij de rivier zitten met Terwyn in zijn armen. Uiteindelijk hield het snikken op en ook zijn tranen leken op een bepaald moment op. De nacht viel maar Thorin bleef bij Terwyn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen