Foto bij Hoofdstuk 93

Het spijt me voor de slechte stukje. 😓
Ik hoop dat deze iets beter is😅

Levenloos staar ik uit raampje van de trein. Ik voel me verraden en achtergelaten. Mijn vader geeft meer om zijn eigen leven dan omdat van anderen. Het is misschien een monster zelf ik vind dat, maar het blijft mijn vader. Ik voel me verlaten en bedrogen door Draco. Ook al heb ik gezegd dat we allebei onze eigen weg moeten gaan doet het pijn. Ik kan hem gewoon niet vergeten, maar ik weet dat ik dat wel moet. Het doet allemaal zo verdomde veel pijn. het geklop op de deur haalt me uit mijn gedachten en verbaast kijk ik op. Ik zie Draco in de deuropening staan en zwak glimlach ik naar hem.
‘Hey draakje.’ Zeg ik zachtjes waarop de jongen me met een flauwe grijns aankijkt. We weten beide wat er nu zal gebeuren.
‘Was dat mij straf? Twee dagen genegeerd worden?’ vraagt de jongen me zachtjes terwijl hij tegenover me plaats neemt.
‘En omdat jouw tante mijn vader heeft vermoord, maar dat in een stomme reden.’ Zegt ik zachtjes waarop de jongen grinnikt en knikt. ‘Eindelijk had ik weer iemand die om me gaf. Die me in de vakanties in huis nam en voor me zorgde. Hij hield vroeger van mijn moeder en hij heeft me veel over haar kunnen vertellen. Perkamentus en Severus deden het zelfde, maar het voelde niet het zelfde. Bij Sirius voelde ik me een klein kind, voelde ik me geliefd.’ Zeg ik zachtjes.
‘Zwarts had je dus in huis genomen?’ vraagt hij me waarop ik zwak knik en een traan vlug van mijn wang veeg.
‘Opa gaat volgend jaar dood.’ zeg ik zachtjes. ‘Ik heb het gezien in een droom van vannacht. Ik heb Desiderius nog, maar die man ken ik nauwelijks en als Marten weer echt aan de macht komt. Gaat Severus naar hem toe en zal jij je ook bij hem aansluiten. Dan ben ik weer alleen. Dan is echt alles en iedereen van me afgenomen.’ Snik ik zachtjes. De jongen voor me kijkt me pijnlijk aan en komt op zijn knieën voor me zitten.
‘Jij zult nooit alleen zijn. Je hebt de Wemels nog en Ice.’ Zegt hij zachtjes waarop ik zwak knik. ‘En wat er ook met mij gebeurd ik zal altijd van jouw zijn. Ik ben jouw eigendom en van niemand anders.’ zegt hij zachtjes waardoor ik zwak naar hem glimlach. ‘Ik had altijd naar je moeten luisteren. Je hebt al die tijd al gelijk gehad en ik wilde het gewoon niet zien. Ik was te bang om je te verliezen en nu moet ik je gewoon achterlaten.’ Verteld hij met een gebroken stem. Hij kijkt me aan en drukt zachtjes zijn lippen op de mijne. zodra ik hem terug wil kussen laat hij me los en lacht zwak. ‘Doe alsjeblieft voorzichtig. Ik wil niet dat ik mijn meisje steeds moet redden.’ Zegt hij waarop ik zwak grinnik en mijn hoofdschut. ‘Ik hou van je.’ hij staat op en loopt zonder nog om te kijken of nog iets te zeggen de coupe uit. het gevecht begint volgend jaar officieel. Er zullen kanten moeten worden gekozen. Er zullen vijanden ontstaan en er zullen na verloop van tijd vele mensen sterven. Het zal een vreselijke tijd worden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen