VERLEDEN

De enige keren dat June had opgekeken, was wanneer ze de straat over was gestoken. Verder had ze haar blik op de grond gericht en de flappen van haar gescheurde trui stevig tegen elkaar gedrukt. Een paar keer was ze met haar schouder tegen iemand aan gebotst, maar het was gelukkig bij een verhit scheldwoord gebleven.
      Haar angst was natuurlijk ongegrond. Het was heus niet zo dat iemand opeens naar haar beha zou graaien omdat er een kledingstuk gescheurd was. Waarschijnlijk was het niemand überhaupt opgevallen, ze was altijd al een grijze muis geweest. Onopvallend. Saai.
      Toch voelde zich opgelucht toen ze het huis binnenging. Ze struikelde bijna meteen over de skates die op de deurmat lagen en zette ze aan de kant. Die konden maar van één iemand zijn. Vanuit de woonkamer hoorde ze al het vrolijke gekwebbel van Jordy.
      Ze wenste dat er een trap in de gang was geweest zodat ze meteen naar boven kon gaan om een andere trui aan te trekken, nu moest ze eerst de woonkamer door en dat was onmogelijk zonder de aandacht van haar vriendin te trekken.
      Nou ja, gênanter dan tijdens haar laatste minuten met Juan Carlos kon ze zich toch niet gaan voelen.
      Zodra ze de deur naar de woonkamer had opengedaan, sprong Jordy’s blauwe haar al in het oog. ‘Daar ben je! Beth zei dat je met Juan Carlos…’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Wat is er met je trui gebeurd?’
      Heel even overwoog ze om te liegen. Daarna schaamde zich voor die gedachte. Liegen tegen haar vriendin. Waarom zou ze dat doen? Maar ze vond het ongemakkelijk om over Juan Carlos te praten, en al helemaal met haar moeder erbij. Haar ogen flitsten even naar het bed dat in de woonkamer stond. Een zachte uitdrukking lag op haar moeders gezicht en de blik in haar ogen was nieuwsgierig.
      June had haar bewust niets verteld over de jongen die ze leuk vond. Ze wilde haar niet de valse hoop geven dat ze ooit met een vriendje zou thuiskomen. Haar levensverwachting was nog hooguit een paar jaar en iedere moeder was benieuwd naar haar dochters eerste vriendje. Het was vast een mijlpijl voor haar en June wilde haar niet teleurstellen.
      Maar ze kende Jordy. Die had haar moeder ongetwijfeld al op de hoogte gebracht. Ze was hier kind aan huis en had zelfs een sleutel. Jordy voelde zich doodongelukkig als ze een uur lang tegen niemand kon praten en omdat haar eigen ouders altijd aan het werk waren in hun familiebedrijf en Junes moeder bedlegerig was, kwam ze hier vaak langs om toch met iemand te praten. Haar moeder vond het fijn, zo’n energieke aanwezigheid die altijd net deed alsof ze niet tegen een zieke sprak, maar tegen een vriendin.
      ‘Junie?’ drong Jordy aan toen ze stil bleef. Haar stem had een verontruste ondertoon.
      ‘Er is niets aan de hand,’ zei June snel. ‘Iemand struikelde en greep mijn schouder in een reflex vast, en toen vielen we allebei.’
      ‘En die iemand heet toevallig Juan Carlos?’ vroeg ze met een grijns. ‘Een beetje klunzig is ie wel hè?’
      June wist niet wat ze moest zeggen en haastte zich naar boven toe. Ze trok een ander vest aan, deed een halfslachtige poging om haar gedachten te ordenen en ging toen maar weer naar beneden. Daar gaf ze haar moeder een kus op haar wang, die even haar hand vastpakte en erin kneep.
      ‘Jordana vertelde me over Juan Carlos.’
      June wierp haar vriendin een boze blik toe, die haar schouders ophaalde.
      ‘Wat? Ik ship jullie man. Hoe meer aanmoediging je krijgt, hoe groter de kans dat je gaat geloven dat hij je leuk vindt.’
      June zakte op een stoel vlak naast haar moeders bed neer en frunnikte aan haar duimnagel. ‘Dat weet ik al. Hij vertelde het, vanmiddag.’
      Haar mondhoeken krulden iets op toen ze daaraan terugdacht. Hij was gevallen voordat ze er iets van kon zeggen.
      ‘Ik wil alles weten Junie. Alles.’
      Junes ogen flitsten naar haar moeder. Het voelde ongemakkelijk om zulke dingen met haar te delen. Maar aan de andere kant – nu was ze er nog. En haar ogen lichtten op, ze leek energieker dan de voorgaande dagen.
      En dus vertelde ze wat er gebeurd was. Met haar ogen op de grond gericht vertelde ze wat Emilio haar gevraagd had en hoe Juan Carlos daar boos om was geworden, en dat hij haar wang gestreeld had. Daarna kwam alles eruit. Haar twijfels, Mateo’s gedrag, haar poging om hem te bedanken, het uitkiezen van ijsjes – en zijn val.
      Na dat laatste schoot Jordy in een schaterlach. Haar moeder glimlachte flauwtjes.
      ‘Dat kan gebeuren, June,’ zei ze. ‘Het klinkt alsof je niet de enige was die last van de zenuwen had.’ Ze gaf haar een knipoog. ‘Hij klinkt als een hele lieve jongen.’
      June voelde haar wangen gloeien. ‘Maar we zijn zo verschillend. Zijn broer en zijn vrienden… ik zal me nooit op mijn gemak voelen met hen erbij. Ik raakte vandaag al twee keer in paniek.’ Ze vlocht haar vingers in elkaar. Kriebels schoten door haar buik. ‘Ik denk niet dat het wat wordt, mam. Daarom zei ik niets.’
      En omdat het hart van haar moeder gebroken was. Hoe kon zij iemand mee naar huis nemen als haar moeder zelf door de liefde van haar leven was verlaten? Dat was toch cru?
      ‘Nou, ik denk dat het wel wat wordt.’ Jordy zwaaide een arm om haar schouder en gaf haar een kus op haar wang. ‘Love is in the air. Ik kan het voelen.’
      June had zo haar twijfels. Zij voelde zich te beschaamd om ooit nog wat uit zichzelf tegen hem te zeggen en ze wist zeker dat hij zich ook schaamde voor wat er gebeurd was. Straks vergat hij hoe het had gevoeld toen hij zijn arm om haar heen had geslagen, hoe ze zijn lip streelde, en er kwam vast een ander meisje dat zijn aandacht opeiste.
      ‘Gun het wat tijd,’ zei haar moeder. Ze reikte naar haar hand en kneep erin. ‘Als het voorbestemd is, vinden jullie elkaar wel.’

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik heb zojuist spontaan besloten dat het voorbestemd is, dus dat komt wel goed.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen