Hey lieve lezers, even een hoofdstukje vanuit Niall. Hoe hij en de rest van de band naar Harry kijken is een groot onderdeel van het verhaal. Dus even wat anders;)
Deze keer ook een iets langer hoofdstuk(flower)

reacties motiveren altijd ^^

Het ongeluk voelde als een grote grijze waas aan. Het ene moment was er rust, net zoals de kalmte voor de storm.
Niet veel later brak deze storm. De sfeer was compleet omgeslagen, zoals een schip op de ruwe open zee. Het hagelde verwijten en de collusie van fronten was tot het hoogtepunt gekomen. De rake klappen en de vuisten die zijdelings langs me heen vlogen waren niks met de smak die we secondes later zouden maken.

Alsof het schimmen in het donker waren, het mijn verbeelding was of ik weer terug in de fysieke wereld was weet ik nog steeds niet. Stemmen klonken ver weg en gemompel vloog licht over mijn lippen. Ergens voelde ik hoe de druk van mijn been afgehaald werd, wat een enorme pijnscheut opleverde. Een gesmoorde maar pijnlijke kreet verliet mijn lichaam.
Hierna leek alles in elkaar op te gaan en voelde mijn oogleden uiterst zwaar. Mijn hoofd was een wirwar aan gedachtes wat langzaam afzwakte tot de sereniteit waar ik op dat moment naar verlangde.

Langzaam knipperde ik met mijn ogen. De omgeving was te fel om mijn ogen helemaal te openen en een oorverdovend ritmisch geluid schermde mijn gehoord van de omgeving af.
Mijn lichaam verzette zich stevig tegen de beweging die ik wilde maken. Mijn ogen waren na een tijdje gewend aan de felheid van het licht, wat eerst nogal wazig was probeerde mijn ogen nu scherp en helder te maken.
Wat ik kon concluderen uit wat ik zag is dat ik in in het ziekenhuis beland was.
Goddank, m'n brein werkte ook nog. Een grote opluchting. De stekende hoofdpijn die net nog op de achtergrond verbleef had nu zijn weg gevonden naar het achterste gedeelte van mijn hoofd. Dit maakte het waarnemen van de omgeving een stuk lastiger. Veel meer van de steriele omgeving kon ik niet maken. Mijn linker been voelde massief aan ten op zichten van de rest van mijn lichaam, onbewust scande mijn blauwe kijkers direct mijn beide benen. De conclusie, een geheel in gegipst linkerbeen. Dat verklaarde in ieder geval het zware en dikke gevoel. Deze ontdekkingstocht bleek uitputtender dan gedacht en rustig liet ik mijn nu bonkende hoofd op het kussen rusten. Niet veel later viel ik weer terug in de ruststand .

"Niall can you hear me? If you do squeeze my hand." Mijn lichaam werkte nogal tegenstrijdig, naarmate ik hier langer lag leek mijn lichaam minder te willen. Met al mijn kracht spande ik mijn spieren aan wat leidde tot een licht knijpbeweging. Een opgeluchte zucht klonk naast me. "This is a good sign." Nog een tevreden zucht. "We think he will fylly wake up within a few days. But even then we have to be really careful. A concussion is something when not treated well very painful for the rest of his life. Many people underestimate a concussion. Without the proper rest you could live with a headache for a long time. But we make sure that Niall gets all the rest he needs."
Het luisteren naar de vermeend onbekende stem was uiterst vermoeiend. Rust, dat was blijkbaar het advies voor wat ik had. Een hersenschudding. En blijkbaar een flinke ook, dat betuigde wel die enorme steken en het bonkende gevoel in mijn hoofd. Ik voelde me zo ontzettend moe, maar hoe kon ik zo uitgeput zijn?! Ik doe geen fuck en toch voel ik me iedere minuut weer alsof ik door een vrachtwagen wordt overreden.
Tijd is in mijn geval allang geen factor meer. De zwarte leegte tijdens de uren die ik slaap is precies het contrast met wat ik zie als ik voor even mijn ogen open maak en de onmenselijke witte ruimte bekijk. Fuck, de tegenstrijdigheden blijven maar opstapelen net als de opeenhoping van boeken die ik thuis heb liggen die ik allemaal nog moet lezen. Niet dat ik daar tegenwoordig ooit nog tijd voor heb.

Niet wetend hoelang ik deze keer weer geslapen heb open ik opnieuw mijn ogen. Verbaast kijk ik op. Het beeld is helder. De onwijs witte kamer heeft kleur gekregen. Nog steeds hoor ik de intens ergerlijke klank. Ik draai mijn hoofd en ontdek dat deze komt van de machine naast me. Het licht in de kamer is nog steeds behoorlijk fel waardoor ik nog een aantal keer knipper. Voor het eerst kan ik de kamer goed in me opnemen zonder dat ik er extreem moe van word.
Een doffe bons laat me schikken. In de hoek van de kamer verschijnt een schim, het duurt even voordat ik in de gaten krijg dat het Harry is. "Doc please come, he is awake." Hoor ik hem roepen. Hij klinkt wel als de Harry die ik ken, echter zijn uiterlijk geeft een heel ander beeld. Zijn wangen zijn ingevallen, diepe kringen rond zijn ogen en wat ik kan zien lijkt het alsof de jongen nog meer vermagert is.

Het gesprek met de dokter verliep goed. Mijn brein maakte overuren nadat ik te horen had gekregen dat ik hier al zes dagen lag! Mijn moeder had zich ondertussen ook in de conversatie gemengd en had zowel god als de doktoren al wel duizend keer bedankt. Voor nu moest ik weer eens rusten en twee à drie keer per dag zou een fysiotherapeut langskomen om met mij de spiermassa en kracht weer op te bouwen die ik verloren had in de afgelopen dagen. Mijn linkeronderbeen was blijkbaar op een haar na niet verbrijzeld en ik had geluk gehad dat ik geen zenuwschade had opgelopen. In ieder geval zo ver de doktoren konden zien en voelen. Blijer had ik niet kunnen zijn, ik had me geen raad geweten als ik niet meer zou kunnen lopen met mijn linker been. Harry was ergens tijdens het gesprek weggeglipt. Ik had hem nog zo veel willen vragen. Hoe gaat het met de anderen? Had hij geen verwondingen? Wat was er gebeurd?
Zo veel verschrikkelijk veel vragen waar ik geen antwoord op zou krijgen. Tenminste nu nog niet.

De dagen vlogen voorbij, de fysiotherapeute had me goed geholpen. Met haar hulp was ik in stappen voorruit gegaan. Tijdens onze sessies had ik vaak gevloekt, de makkelijkste dingen zoals rechtop zitten en wat eten of drinken waren een helse klus geweest. De pijn in mijn spieren gaf aan dat ze vermoeid waren, maar stug ging ik door.
Na een week van intensieve training nog meer gevloek en driftbuien zat ik dan eindelijk in de rolstoel buiten in de ziekenhuistuin. Genietend in de volle zon, wel met mijn fysiotherapeute natuurlijk naast me. Op de ene keer na dat ik Harry gezien had, had ik niemand van de band verder gezien.
Vaak dwarrelde mijn gedachtes af naar de anderen, hoe zouden ze zich voelen. Liam die nog steeds op de intensive care lag en Louis die misschien wel nooit meer wakker werd. Hoe snel het leven kan veranderen is angstwekkend.

"Do you want to go and visit Louis." Thea, zo heette mijn fysiotherapeute kon me akelig goed lezen, alsof ze door je heen keek direct in je hart. Ik knikte. Ik had Louis eigenlijk nog niet gezien, onbewust wilde ik dat ook misschien niet. Terwijl Thea me voort duwde vlogen allerlei beelden door mijn hoofd hoe Louis er uit zou zien. "Don't worry, you be fine. I will be waiting outside if you need me." Thea had me in de korte tijd dat ik haar leerde kennen al vaker gerust gesteld en nu leek mijn hartslag ook weer weder te keren tot het normale ritme. We reden ondertussen al op de verdieping waar de kamer van Louis te vinden was. Een koude rilling gleed langs m'n ruggengraat af. Of dat ik het simpelweg koud had of de rilling van de zenuwen kwam geen idee. Beide opties hadden op dit moment evenveel kans.
De kamer van Louis was aan het van de gang. De stem van Harold drong vaag mijn gehoorgang binnen. Ik kon nog niet thuis brengen of dit echt was of dat mijn verbeelding weer een spel met me speelde. Het zou natuurlijk kunnen aangezien hij hier ook ergens zijn kamer had, maar ik schudde het van me af. Ik kwam van Louis, voor zijn kamer werd ik tot stilstand gebracht. " You will be fine." Zei Thea nog een keer tegen me. Met een grote ademtuig nam ik de twee wielen van de rolstoel in mijn handen en leidde ik mezelf naar het bed waar Louis in lag.

Een hele tijd was voorbij gegaan voordat ik ook maar een woord had gesproken. Niet wetend wat ik had willen zeggen, niet wetend wat ik zou moeten zegen en niet wetend of er ooit nog een antwoord zou komen. Thea had me verteld dat een coma patiënt af en toe wel reageert op geluiden en aanrakingen. Dus in een ruk vertelde ik hoe verschrikkelijk zwaar de afgelopen weken geweest waren. De pijn die ik had gevoeld, de tranen die achter mijn ogen dikwijls hadden geprikt en de vloekende zinnen die over mijn lippen waren gerold. Bedachtzaam kwam ik zelf ook tot rust en besloot ook de positieve dingen te benoemen zoals de voorruitgang die ik boekte en de zon die ik vandaag voor het eerst gevoeld had.
De woorden hadden de weg naar mijn mond gevonden en ik ratelde maar door en door. Niet wetend dat inmiddels Zayn zich ook in de kamer bevond.
Hij wachtte geduldig zijn moment af om aan te kondigen dat hij er ook was. No shit Sherlock, dat snapte ik ook wel nadat hij me had laten schrikken. Een waterige glimlach sierde zijn gezicht.
We hadden beide veel vragen en veel antwoorden nodig. Hij liep naar de andere kant van Louis' zijn bed en griste de zwarte plastic stoel die in de hoek van de kamer stond. We hadden een conversatie die ik nog nooit met Zayn had gehad en ook nooit verwacht ooit te hebben.
Ik keek vluchtig op de klok die boven het bed van Louis hing en zag dat ik hier al minstens een uur was. De tijd vloog als een zandloper op z'n kop.

Zayn was druk aan het praten toen opeens de deur zowat open vloog en langzaam in het slot viel. De persoon die in de deuropening stond was niet meer dan een schim van hetgeen hij ooit was.
Zijn ogen rood en doorlopen, zijn warrige haar was iet wat vet, de toen donkere kringen rond zijn ogen waren niks vergeleken bij wat ik nu voor me zag. De daarbij horende wallen onder zijn ogen maakte het beeld ook niet beter.
Zijn blik stond op emotieloos en ik zag hoe zijn sleutelbeen bijna zijn huid doorboorde. De tattoo leek bijna te vervagen en de kleding die hij aan had was zeker een maat te groot geworden. "Hi" kwam er schuldbeladen uit.
Dit was totaal het tegenovergestelde van Harry Edward Styles, ik wist dat de op de klippen gelopen relatie zijn gestel niet ten goede was gekomen. Maar dit was zorgwekkend, wat me al helemaal niet aanstond is dat hij zojuist had gezegd dat hij naar huis mocht om daar te herstellen. Fysiek zou hij daar vast beter herstellen, maar mentaal zou in instorten. Hij was al zeker een aantal maanden daar niet geweest. Alle foto's van hem en Jordan zouden daar nog staan. Alle herinneringen die hij daar had gemaakt zouden terugkeren.
Blije gezichten van andere gelukkige stellen deden hem al pijn, laat staan zijn eigen fortuinlijk verleden.
Niet dat hij dat ooit zou toegeven.
"I'm happy for you Harry. I will visit you when I get out of here." Zei ik met een gemeende lach. "I would like that, mate."
De woorden kwamen dit keer met meer volume uit zijn mond. Gelukkig.
Wellicht was thuis revalideren ook wel het beste voor hem en misschien had ik het wel totaal mis en zag ik hem binnen de kortste keren weer zijn eigen nummers schrijven en zingen.
Ik hunkerde met alles wat ik had dat alles goed zou komen. Alles zou gewoon goed komen, dat moest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen