Opnieuw een langer hoofdstuk. Veel leesplezier!


Na klank, geur en smaak had Nathan geleerd over het volgende zintuig: tast. Het was de meest directe vorm van verleiden en daarom de meest moeilijke. Nathan moest steeds de situatie inschatten, om zeker te zijn dat hij geen grenzen doorbrak die daarna niet meer te herstellen waren.
Doorheen de jaren had Nathan heel wat over het zintuig geleerd. Zo konden jonge vrouwen huid op huid appreciëren, maar vonden oudere vrouwen dat contact te direct. Daarom droeg Nathan bij hen steevast een paar handschoenen. Ook nu droeg hij ze, terwijl hij richting de openbare bibliotheek liep. Het was niet de meest typische plaats om zijn verleidingsmanoeuvres te starten, maar het was nu eenmaal de plek waar Mireille Mercier veel tijd doorbracht.
Nathan liep door de grote deuren van het gebouw. Ondanks het feit dat hij van lezen hield, was hij nog niet vaak in de bibliotheek geweest. De kans was te groot dat hij er herkend zou worden door een van zijn voorgaande slachtoffers.
Nathan scandeerde schichtig de ruimte. Gelukkig waren er niet veel bezoekers en degenen die er waren, leken in de ban te zijn van de boeken die de tientallen rekken aanboden. Nathan zuchtte opgelucht toen hij geen bekende gezichten opmerkte. Gerustgesteld door dat idee, liep hij wat verder. Hij inspecteerde de ruimte en zijn mogelijkheden, tot hij haar zag zitten. Ze zat helemaal vanachter in de bibliotheek, afgeschermd van de rest door enkele boekenrekken.
Net zoals madame Rosella verteld had, was Mireille een oudere dame. Ze droeg een duur uitziende jurk en had niet de moeite genomen om haar met veren bezaaide hoed af te zetten. Daardoor kon Nathan haar gezicht onmogelijk zien.
Mireille nam meerdere tafels in beslag die bezaaid waren met grote boeken en documenten, waar ze over gebogen zat. Ze leek diep in concentratie verzonken en reageerde amper toen Nathan de stoel tegenover haar opzij schoof, zodat hij kon gaan zitten. Pas toen hij kuchte, keek ze op. Mireille had staalblauwe ogen en donkerbruine haren, waar stroken van wit in begonnen te verschijnen.
‘Oh, mijn excuses,’ zei Nathan. ‘Ik wilde u niet storen. Mag ik hier zitten?’
Mireille knikte en boog zich toen terug over de bladeren papier. Een slecht begin, maar Nathan liet zich niet uit het lood slaan. Hij nam een boek in het rek achter zich en kopieerde de houding van Mireille.
Op die manier liet Nathan de tijd verstrijken. In het begin gaf Mireille hem geen aandacht en bleef ze driftig doorpennen. Waar ze ook mee bezig was, het leek al haar concentratie op te zuigen. Na een tijdje begon ze echter trager te schrijven en werd het bladeren in haar papieren minder driftig. Nathan bleef al die tijd zo stil als een standbeeld en bewoog enkel om een nieuwe pagina om te slaan. Hij had geen idee waar het boek over ging, maar zorgde ervoor dat hij genoeg tijd nam voor hij bewoog.
Het was een slimme keuze geweest want om de zoveel tijd voelde hij Mireille’s blik over hem heen glijden. Toen Nathan opkeek, betrapte hij haar op een nieuwsgierige blik. In plaats van snel weg te kijken, liet ze haar ogen op hem rusten.
‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vroeg Nathan.
Mireille schudde haar hoofd. ‘Ik vroeg me enkel af hoe u zo geïnteresseerd kan zijn in de wondere wereld van de vrouwencyclus.’ Ze wees naar het boek in Nathans handen. In plaats van rood te worden of beschaamd weg te kijken, knikte Nathan. Hij had geleerd om altijd koel te blijven, ook als hij zich zo betrapt voelde als nu. ‘Het lijkt me altijd een goed idee om meer te weten over de dingen die je niet bezit.’
Mireille knikte, de lichtjes in haar ogen de enige emotie die ze toonde. ‘Ach zo,’ zei ze. Daarna boog ze zich terug over haar papieren, alsof Nathan lucht was geworden. In plaats van het moment voorbij te laten gaan, legde Nathan zijn boek weg. ‘En u?’ kaatste hij terug. ‘Waar bent u zo ijverig mee bezig?’
Mireille keek op. ‘Dat is moeilijk uit te leggen,’ zei ze droogjes.
‘Wilt u het proberen?’
Mireille keek Nathan onderzoekend aan. ‘Ik probeer een kostenanalyse op te stellen,’ zei ze voorzichtig. ‘Ik ben lid van een… groep en ze hebben mij aangesteld om op de uitgaven en inkomsten te letten. Ik probeer het al dagen maar het lukt me niet.’ Pas toen merkte Nathan op dat de boeken rondom Mireille inderdaad allemaal rond cijfers en economie draaiden.
‘Misschien kan ik u helpen?’
Mireille liet haar ogen nogmaals over Nathans gezicht glijden, alsof ze op die manier kon inschatten of ze hem kon vertrouwen.
‘Goed dan,’ zei ze, met een lichte aarzeling in haar stem. Nathan stond op van zijn plaats en ging naast Mireille zitten, ver genoeg om haar niet aan te raken maar dichtbij genoeg om haar warmte te voelen. Hij keek neer op de papieren en snapte er geen snars van. Toch bleef hij naar de papieren staren en probeerde orde in de chaos te vinden.
Er stonden twee tabellen op de papieren: de uitgaven en de inkomsten. Het was opmerkelijk dat bij beiden categorieën geen uitleg stond. Enkel de cijfers stonden op de papieren, niet wat ze met het geld gekocht hadden of van waar het geld vandaan kwam. Voor het eerst vroeg Nathan zich af van welke ‘groep’ Mireille lid was.
Hij riep zichzelf echter bij de orde. Hij was niet hier om erachter te komen waar Mireille zich mee bezighield. Hij moest te weten komen of ze zou ingaan op zijn avances, niet meer en niet minder.
‘Goed, u heeft gelijk,’ zei hij na een tijdje. ‘Dit is onmogelijk.’ Mireille lachte, het eerste teken dat ze niet onaangeroerd bleef door zijn aanwezigheid.
‘Ik zei het toch,’ grapte ze. Nathan ging achterover zitten, waardoor zijn schouder bijna die van Mireille raakte. ‘Wat ik niet snap is waarom u uw tijd hieraan verdoet,’ zei hij. ‘Het is een prachtige dag buiten. Geef de taak aan een ander en laten we samen iets gaan drinken.’
Mireille rolde nog net met hier haar ogen. ‘U heeft makkelijk praten. Ik durf te wedden dat u zonder enige zorgen door het leven gaat. Waarom zou u anders tijd hebben om in het midden van de dag dames lastig te vallen, die twee keer uw leeftijd konden zijn.’ Mireille keek Nathan uitdagend aan.
‘Dat ik ervoor kies om mijn dag door te brengen bij een knappe dame, betekent nog niet meteen dat ik geen zorgen heb,’ wierp Nathan terug. ‘Al lijken ze op dit moment wel stukken kleiner.’ Hij keek naar Mireille en kwam bijna onopmerkzaam wat dichterbij.
‘Maar als mijn aanwezigheid u stoort, kan ik altijd weggaan. Eén woord van u en ik vertrek.’
Mireille keek naar Nathan. Onbewust schoten haar ogen even naar zijn lippen en weer terug naar zijn ogen. ‘Ik denk niet dat dat nodig zal zijn,’ zei ze. Door haar kleine aanmoediging durfde Nathan nog een stapje verder te gaan. Hij legde zijn hand op de hare. ‘Uw wens is mijn bevel,’ zei hij zachtjes.
Mireille trok haar hand niet weg en bleef Nathan aankijken. ‘U weet dat het ontzettend oneervol is om een dame op deze manier te benaderen?’ zei ze.
‘U lijkt het anders niet al te erg te vinden.’ Nathan glimlachte. Ze keken elkaar aan en even dacht Nathan dat het nu zou gebeuren, maar plots trok Mireille haar hand weg en focuste zich terug op de papieren. Nathan zag echter de rode vlekken in haar hals en de manier waarop haar ogen steevast op de eerste regel bleven hangen. Ze deed enkel alsof ze de documenten las, maar Nathan wist dat er meer gaande was in haar bovenkamer. Waar dacht ze nu aan?
Nathan schoof terug wat dichter aan de tafel en boog zich ook terug over de papieren. ‘Misschien moet u deze cijfers bij elkaar optellen,’ zei hij en wees naar een kolom. Mireille leek even niet goed te weten welke houding ze zichzelf moest geven. Ze kuchte en keek naar de cijfers die Nathan had aangewezen. Tegelijkertijd bleef Nathan naar haar kijken, liet haar voelen dat hij naar haar staarde.
‘Inderdaad,’ merkte ze na een tijdje op. ‘Dat zal me al een stuk verder helpen.’ Nathan was opnieuw dichterbij geschoven.
‘Er kan niet eens een bedankje af?’ zei hij flirterig.
‘Jawel. Bedankt.’
‘Is het dat?’ Nathan bracht zijn hand terug naar die van Mireille en streek er lichtjes over. Ze keken er beiden even naar en toen Mireille terug opkeek, was de afstand tussen hun gezichten weer een stuk verkleind.
Mireille was niet één van de jongere, beïnvloedbare dames die Nathan verleid had. Die zouden een tijd geleden al gezwicht zijn, maar hoewel Mireille niet meer zou koud was als in het begin, leek ze niet van plan om toe te geven aan Nathans avances.
En toch, toen Nathan dichterbij kwam, leek Mireille hetzelfde te doen. Nathan bleef haar aankijken en kwam iedere keer een stukje dichter, tot hun knieën elkaar raakten en haar gezicht steeds dichter kwam, en dichter, en dichter,...
Net voor hun lippen konden raken, schoot Mireille naar achter. Ze had een geschrokken blik in haar ogen en haar mond vertrok tot een streep. Ze begon haar papieren bijeen te rapen en mompelde dat ze weg moest.
‘Mireille, wacht.’
Mireille keek op. ‘Hoe kent u mijn naam?’ vroeg ze, duidelijk gealarmeerd.
De knoop in Nathans maag verstrakte, maar hij woof het weg. ‘Wie kent uw naam niet? U bent een gerespecteerde vrouw in deze kanten van de stad.’
‘Ach, zo zit het,’ knikte ze. ‘Daarom wilde u me helpen. U bent alleen achter mijn geld uit.’
‘Nee, helemaal niet, wacht!’ Nathan probeerde haar grabbelende handen tegen te houden en ving zo een glimp op van één van de bladeren. Erop stond een tekening van een schitterende zon. Links ervan was een hert gepositioneerd, rechts een leeuw. Ze stonden trots aan weerskanten van de zon.
Nathan wist niet wat er gebeurde. Hij voelde zijn lichaam verstijven, alsof hij niet meer kon bewegen. Zijn adem stokte in zijn keel en hij vroeg rasperig: ‘Wat is dat?’
Mireille keek naar het papier. ‘Het is niets,’ zei ze snel en ze schoof het papier tussen de rest. Nathan merkte haar gehaaste handen niet eens op, kon enkel nog de tekening zien. Vanwaar kende hij het teken? En waarom gaf het hem zo’n naar gevoel, dat hem stilletjes aan leek te bekruipen en hem niet meer los liet?
Mireille had al haar papieren weg gestopt en wilde langs Nathan doorlopen, maar hij greep haar pols vast. Hij wist dat het niet slim was, maar hij kon het niet helpen. Hij had antwoorden nodig en Mireille had die.
‘Wat was die tekening? Waar komt het vandaan?’ vroeg hij op eisende toon.
‘Dat zijn uw zaken niet,’ zei Mireille snibbig. ‘Daarbij denk ik dat u me genoeg heeft lastig gevallen vandaag.’ Ze trok haar arm uit Nathans greep en zette vlug een stap achteruit. Ze keek hem nog kort aan, leek nog iets te willen zeggen, maar draaide zich toen bruusk om. Nathan keek haar overdonderd na.

Hoe lang hij daar precies bleef zitten, wist Nathan niet. Hij bleef maar denken aan de tekening van de zon, het hert en de leeuw. Hij had het eerder gezien, daar was hij zeker van. Maar waar? En waarom leek het beeld deuren te openen die hij lang geleden gesloten had?
Pas toen Nathan aan zijn stramme spieren voelde dat hij al veel te lang zat, stond hij op. Verdoofd liep hij de bibliotheek uit.
Hij was zo in gedachten verzonken, dat hij de dame in de ingang niet zag en recht tegen haar aan liep.
‘Excuseer-’ Nathan keek de vrouw aan en vervloekte zichzelf. Florence daarentegen leek verrukt om hem te zien. ‘Olivier!’ kirde ze. ‘Wat ben ik blij dat ik u nog eens tegenkom.’
‘Insgelijks Florence,’ zei Nathan terwijl hij probeerde om er even verheugd uit te zien als hij klonk.
‘Heeft u geen zin om een hapje te gaan eten?’
‘Ik heb helaas geen tijd, Florence.’ Nathan keek al naar de deuren van de bibliotheek. Zijn hoofd schreeuwde om wat frisse lucht en de ruimte om zijn ontdekking een plaats te geven. ‘Maar een andere keer graag,’ loog hij.
‘Geef me dan uw gegevens,’ drong Florence aan. ‘Anders moet ik iedere keer wachten tot ik u toevallig tegenkom.’
Nathan nam diep adem. ‘Maakt het dat niet juist spannend?’ vroeg hij, op zijn meest charmante toon. Hij raakte Florence kort aan op haar bovenarm, wat genoeg was om het bloed naar haar wangen te doen stijgen. ‘Tot de volgende keer.'
Voor Florence daar iets tegenin kon brengen, draaide Nathan zich om en liep eindelijk de bibliotheek uit.

Reacties (3)

  • MacGyver

    Als hij het misschien anders had gespeeld, dan had ie misschien er achter kunnen komen wat dat wapen/symbool betekent. Ik denk dat het iets te maken heeft met wat er met zijn familie is gebeurd. Denk niet dat Nathan van adel was, want dan zou hij waarschijnlijk niet op straat terecht zijn gekomen. Aan de andere kant misschien is zijn moeder of vader wel van adel, maar was er een verhouding en kon Nathan niet binnen het gezin worden opgevoed. Dus dan zouden zijn ouders misschien niet zijn echte ouders zijn geweest. Zou wel het een en ander misschien kunnen verklaren. Bastaardkinderen waren wel gewoon in die tijd, maar meestal niet geliefd. Dus misschien wilde een oom/opa of tanta/oma van hem af omdat er al een mannelijke opvolger was of omdat die er juist niet was en zij liever niet Nathan wilde erkennen?

    Mijn fantasie slaat op hol!

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Dat logo heeft sowieso iets met de revolutie te maken denk ik. En hij was so close and yet so far away;)

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Misschien is dat logo iets van de Franse revolutie?

    Of misschien heeft het iets met zijn familie te maken. Zijn oude familiewapen, misschien. Of het familiewapen van de familie die verantwoordelijk is voor wat er mis is gegaan in zijn verleden.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen