De frisse buitenlucht en de rit naar het bordeel zorgden er inderdaad voor dat Nathans hoofd weer helder aanvoelde. Toch kon hij nog steeds geen vat krijgen op het beeld van de tekening en waar hij het van kende.
Toen Nathan het bordeel terug binnen liep, kreeg hij niet langer de tijd om er verder over na te denken. De dames leken allemaal op de tippen van hun tenen te lopen en madame Rosella was nergens te bekennen. Nathan vroeg aan Angelique waar de vrouw des huizes was en ze knikte naar boven. Met een wrang gevoel in zijn maag liep Nathan de trap omhoog en volgde het aanzwellende geluid van gehuil tot in Léonies kamer. Het meisje zat op haar bed en weende op een hartverscheurende manier. Sophie zat links van haar en keek beteuterd naar het gezicht van Léonie. Madame Rosella zat aan de andere kant en had haar arm om de schouders van het meisje heen geslagen.
‘Wat moet ik nu doen?’ jammerde Léonie. ‘Als ik niet kan werken, als ik geen geld krijg… binnenkort sta ik opnieuw op straat.’ Het idee alleen al deed Léonie nog harder huilen en ze verborg haar gezicht in haar armen.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Nathan zachtjes. Sophie keek op en zei op dezelfde toon: ‘Léonie is zwanger.’
Nathan vloekte in zichzelf. Hij wist welke impact die woorden hadden. Hij had al heel wat zwangere dames zien vertrekken. Ze konden maandenlang niet werken en dus geen inkomsten binnen brengen voor het bordeel. Madame Rosella zette ze zonder pardon op straat. Soms mochten ze echter blijven, als ze na de zwangerschap door konden werken en nog evenveel konden bieden als ervoor. Nathan hoopte van ganser harte dat Léonie bij de tweede categorie zou horen.
‘Rustig maar,’ hoorde Nathan madame Rosella op een sussende toon zeggen. ‘We zullen hier voor je zorgen.’
Léonie hief haar betraand hoofd op en keek de vrouw sprakeloos aan. ‘Echt?’ fluisterde ze.
Madame Rosella knikte. ‘Je blijft werken, zolang het kan. Wat er na de negen maanden met het kind gebeurt, zien we dan wel weer.’
‘Oh, madame Rosella,’ snikte Léonie. ‘Danku, dankuwel!’
Nathan bleef in de deuropening staan en keek sceptisch naar de twee vrouwen. Hij had meteen door wat madame Rosella deed. Léonie was nog jong en ze trok veel klanten. Ook na de geboorte van haar kind zou ze dat doen. Het zou een domme beslissing zijn om het meisje terug de straat op te sturen. Niet om menselijke redenen, maar in het belang van het bordeel.
Vanaf dit eigenste moment zou Léonie echter altijd bij madame Rosella in het krijt staan. Als Léonie later ooit een eigen leven zou willen beginnen, weg van het bordeel, zou ze niet weg kunnen. Madame Rosella zou dit moment altijd tegen haar kunnen gebruiken. Want hoe kon Léonie ooit vertrekken als madame Rosella er voor haar was geweest in haar donkerste dagen?
Nathan keek naar de arm die madame Rosella rond Léonie had geslagen en zag enkel een klauw, die zich rond het lichaam van het meisje verstrakte. Nathan kende dat gevoel, wist dat ook hij nooit zomaar het bordeel kon verlaten. Hij zat in exact dezelfde positie als Léonie, ook al was die zich van nog geen kwaad bewust.
Ondanks alles betekende het echter wel dat Léonie mocht blijven. Dat was op dit moment het belangrijkste voor haar, net zoals het bed, bad en brood het belangrijkste voor Nathan waren geweest het moment dat madame Rosella hem van de straat had opgepikt.
‘Kom,’ zei madame Rosella op dat moment. ‘Laat Léonie maar even bekomen. Ze heeft veel om over na te denken.’
De dames verlieten Léonies kamer. Nathan beloofde haar om later op de avond nog eens terug te komen en Léonie knikte, met een waterachtig glimlachje op haar gelaat. Daarna liep hij samen met madame Rosella naar het einde van de gang, waar hij haar alles vertelde over de missie. Al bij al vond hij dat het niet mislukt was. Hij was erachter gekomen dat Mireille vatbaar was voor verleiding - maar wie was dat niet? Ze zou niet ingaan op de avances van anderen, dat wist hij zeker. Zo deelde hij het ook mee aan madame Rosella. Slechts de tekening en zijn reactie daarop liet Nathan voor zich. Het leek te persoonlijk om te delen.
De rest van de avond spendeerde Nathan bij Léonie, waardoor hij beetje bij beetje de tekening vergat en de knoop in zijn maag eindelijk losliet. Zijn dromen zaten echter vol beelden waarvan hij lang gedacht had ze vergeten te zijn.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vind doe madame Rosella oprecht een naar mens.

    Nu ben ik wel heel benieuwd naar wat wat dat symbool betekende.

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen