Nathan had geprobeerd om het beeld van de zon en de twee dieren van zich af te zetten, maar het wilde maar niet lukken. Iedere keer als hij dacht dat hij het vergeten was, bracht zijn onbewuste het terug omhoog. Ondertussen had hij de tekening na gemaakt op papier, voor zover hij het zich kon herinneren. Hij had diezelfde tekening op zak toen hij zondag naar de kerk ging.
Net zoals Samuel verteld had, zat de kerk niet zo vol als jaren geleden. Vooral de banken aan het altaar waren volzet, maar de anders zo drukbezette ruimte was niet meer tot achteren gevuld.
Nathan ging ergens in het midden zitten en luisterde naar Samuel, die bij het altaar stond en zijn preek net was begonnen. Ditmaal ging hij over de vergevingsgezindheid van de Heer en Nathan liet zijn woorden binnen druppelen. Ze leken wel een medicijn voor zijn ziel en eventjes was het alsof Samuel rechtstreeks tegen hem alleen sprak.
Nathan had zijn baan en de dingen die hij deed altijd dubbel gevonden. Aan de ene kant haalde hij genot uit het verleiden. Hij was er immers goed in en iedere missie was een bevestiging van zijn kunnen. Hij deed het ook voor madame Rosella die, hoe hij het ook draaide of keerde, zijn leven had gered.
Maar aan de andere kant voelde hij zich onherroepelijk schuldig, iedere keer als hij op missie vertrok. Hij kon het verbloemen zoveel hij wilde, het kwam er telkens op neer dat hij de vrouwen beloog en hen dingen deed geloven die niet waar waren. Hij zou niet menselijk zijn als dat niet aan hem vrat.
Om zijn zonden te verzoenen met de persoon die hij wilde zijn, kwam Nathan naar de kerk. De preek van Samuel leek dan ook precies voor hem geschreven te zijn. Misschien was dat ook wel zo.
Na de preek, toen de mensen één voor één de kerk weer verlieten, had Nathan niet meer de neiging om te gaan biechten. Hij wist wat hij moest doen en hij had van Samuel gehoord dat de Heer er altijd voor hem zou zijn. Dat waren precies de woorden die hij nodig had.
Nathan stond op van de bank en liep richting het altaar en Samuel. Die glimlachte naar zijn vriend en klopte op Nathans schouder als begroeting. ‘Goedemorgen,’ zei hij. ‘wat vond je van de preek?’
‘Je hebt jezelf overtroffen,’ zei Nathan. ‘Als jouw preken niet meer mensen zullen lokken naar de kerk, dan zal het niemand lukken.’
‘Niet overdrijven,’ lachte Samuel het compliment weg. Nathan twijfelde even, maar hij moest het aan iemand kwijt. De tekening brandde in zijn broekzak en hij had de mening van een ander nodig. ‘Samuel, heb je misschien eventjes?’
‘Natuurlijk,’ Samuel wees naar de eerste bank van het altaar en ze gingen zitten. Ondertussen waren er nog maar een paar enkelingen in de kerk, maar die waren allemaal buiten gehoorsafstand. Nathan haalde het stuk papier uit zijn broekzak en gaf het aan Samuel. Daarna vertelde hij over zijn missie in de bibliotheek en het verlamde gevoel dat hij had gekregen, bij het zien van de tekening.
Samuel knikte en, zoals altijd, luisterde hij met enorm veel aandacht. Daarna zei hij kalm: ‘Ik weet wat dit is.’
‘Echt? Wat dan?’
Samuel keek naar de tekening. ‘Het is het teken van een geheim genootschap, hier in de stad. Volgens mij zijn alle leden van adel, of hebben ze toch een aanzienlijke som geld op hun rekening staan. Ze willen hun privileges en voordelen terug, die ze hadden voor de revolutie.’
Nathan schudde zijn hoofd. ‘Ik heb ooit van zo’n groep gehoord, maar ik dacht dat ze niet echt bestonden?’
‘Oh, ze zijn echt,’ zei Samuel met een bittere ondertoon in zijn stem. ‘In de kerk van Île-de-France hebben ze de pastoor geld aangeboden. Als de revolutionisten kwamen om de kerk te vernielen, zoals ze vaak deden in die periode, konden de gelovigen het geld gebruiken om in de aanval te gaan. Kan je het geloven? De kerk geld aanbieden om geweld te gebruiken?’
‘Maar wat willen ze bereiken?’
Samuel haalde zijn schouders op. ‘Het fijne weet ik er ook niet van. Ik heb gehoord dat ze de overheid omver willen werpen, zodat de adel terug bovenaan het klassensysteem komt te staan. Sinds de revolutie en de nieuwe wetgeving, krijgen ze niet meer het geld en de middelen die ze voorheen zonder pardon in hun handen geduwd kregen. Daar willen ze verandering in brengen.’
Nathan bleef even voor zich uit staren. Ze wilden al het harde werk van de revolutionisten terug schroeven, zodat die terug vielen naar de plek waar ze voorheen stonden: helemaal onderaan de maatschappelijke ladder, zonder enige vorm van inspraak of macht.
Nathan beet op zijn lip. Betekende dit dat Mireille Mercier lid was van het genootschap? Dat niet alleen: had ze hem de inkomsten en uitgaven van de groep laten zien? Nathan dacht terug aan de cijfers. Het ging niet om honderdtallen, maar om duizenden. Waar het genootschap zich bevond of wie er precies in zat, wist Nathan niet maar hij had de cijfers gezien. Ze hadden heel wat geld en daar konden ze ver mee komen.
‘Wat weet je nog over hen?’ vroeg Nathan.
‘Volgens mij noemen ze zichzelf Le nouveaux aude.’
‘De nieuwe dageraad,’ mompelde Nathan en Samuel knikte. Nathan was verheugd eindelijk te weten wat de tekening betekende, maar het verklaarde nog steeds niet waarom hij er zo vreemd op reageerde. Hij stelde de vraag hardop en Samuel zei: ‘Ik denk dat je jezelf wat tijd moet geven om daarover na te denken. Je moet het antwoord toch niet meteen vandaag hebben, of wel?’
Nathan schudde zijn hoofd. Samuel had gelijk; waar het indringende gevoel ook vandaan kwam; het dringde niet. Hij had nog tijd genoeg om erover na te denken.
Nathan zuchtte opgelucht. Hij voelde zich weer stukken lichter, dankzij Samuels woorden. Alsof er een enorme last van zijn schouders was gevallen.
‘Ga je het even achter je kunnen laten?’ vroeg Samuel.
‘Ik denk het. Het zal moeten ook, madame Rosella heeft weer een nieuwe missie.’
‘Nu al?’ Samuel trok zijn wenkbrauwen omhoog.
‘Ja, de zaken gaan goed.’
Samuel maakte een bedenkelijk geluidje. ‘Zolang je maar onthoudt om soms wat rust te nemen. Ik weet hoeveel deze “missies” van je vragen.’
‘Dat komt in orde,’ Nathan stond op. ‘Bedankt voor al je goede raad.’
‘Daarvoor zit ik hier,’ grijnsde Samuel. Ze namen kort afscheid en Nathan ging weer terug naar het bordeel.

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Oeh spannend! Zou zijn familie hier bij hebben gezeten?

    1 week geleden
  • CarIyIe

    Nu word ik steeds nieuwsgieriger over waar Nathan dat symbool van herkent. Zouden zijn ouders er iets mee te maken hebben gehad?

    Ik ben het met Samuel eens dat Nathan ook voldoende rust moet nemen. Maar ja, Madame Rosella kende gaat dat niet gebeuren als de opdrachten blijven binnen komen.

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    Heel mooi geschreven. Dat er zo’n tweestrijd in Nathan is, maakt hem gelijk een veel interessanter karakter.

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen