Uit jullie reacties kon ik afleiden dat jullie een sneller tempo van hoofdstukken niet zouden afslaan ^^ ik zal dus proberen om nog regelmatiger wat te posten!


Het vijfde en laatste zintuig waar Nathan over leerde, was zicht. Het was het meest voor de hand liggende zintuig van allemaal: om te kunnen verleiden moest je er nu eenmaal goed uitzien. Vanaf het moment dat Nathan stopte met groeien, nam madame Rosella hem mee naar een kledingmaker. Die nam Nathans maten en maakte hem een kostuum dat hem perfect paste. Af en toe, wanneer Nathans pak te afgedragen werd of kapot was, ging hij opnieuw naar de kledingmaker en die had altijd iets nieuws voor hem klaar. Ook een tijdje geleden had hij Nathan meegenomen, achterin de winkel en hem zijn nieuwste stof getoond. Het was een diep donkerblauw, in plaats van het klassieke zwart dat Nathan gebruikelijk droeg. Nathan had meteen twee pakken besteld, waarvan hij er eentje nu droeg.
Nathan zat in de koets, onderweg naar zijn volgende opdracht. De avond begon reeds te vallen, maar Nathan had het er toch op gewaagd om de missie vandaag nog te volbrengen.
Nadat hij bij Samuel was geweest, had madame Rosella hem bij zich geroepen om de nieuwe missie uit te leggen. Hij moest erachter komen of een adellijk paar ooit geneigd zou zijn om zich te voegen bij een genootschap, genaamd ‘Le nouveaux aude’.
Nathan wist niet of het toeval was of niet. Bij madame Rosella werd immers zelden iets aan het toeval overgelaten. Wat was de kans dat ze op dezelfde dag als zijn ontdekking vroeg om zich te mengen met het genootschap?
Nathan was meteen op zijn hoede. Hij had haar schijnbaar tussen neus en lip door gevraagd wat Le nouveaux aude precies was. Ze had enkel haar schouders opgehaald en gezegd: ‘Ik stel niet teveel vragen. Ik stel voor dat jij hetzelfde doet.’
Nathan had haar argwanend aangekeken, maar ze leek oprecht niets te weten over het genootschap. Dus was Nathan, na wat voorbereiding, vertrokken naar de villa van het gezin. Het lag een stukje uit de stad en werd omringd door huizen van dezelfde grootte. Nathan zuchtte, nam zijn koffertje uit de koets en liep naar de voordeur van het huis. Daar klopte hij op de deur en wachtte tot een bediende van de familie hem opendeed.
Nathan had geluk dat de bediende in de opening een jonge vrouw was. ‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vroeg ze.
‘Goedenavond,’ zei Nathan en hij glimlachte charmant. ‘Mijn naam is Dorian Moreau. Ik verkoop horloges en u bent het laatste huis op mijn ronde.’ Nathan opende zijn koffertje en toonde de inhoud. Een twintigtal horloges blonken op een zwarte stof. Ze waren even zwaar en even glimmend als echte horloges, maar kosten in werkelijkheid nog geen vijf frank per stuk.
‘Hebben de dame en heer des huizes misschien even tijd om een kijkje te nemen naar mijn koopwaren?’
Het meisje in de deuropening twijfelde zichtbaar. ‘Meneer Fournier is helaas niet thuis.’
Nathan deed alsof hij erg teleurgesteld was, maar wist dat de heer des huizes op reis was. Meneer Fournier was een zakenman, die van land tot land ging. Daarom was hij zelden thuis en vormde hij zo de perfecte gelegenheid voor Nathan om op te treden.
‘Dat is spijtig,’ veinsde Nathan. ‘Maar misschien kan mevrouw Fournier er even naar kijken? Ik heb ook heel wat vrouwelijke modelletjes.’
‘Ik weet het niet...’ zei het meisje.
‘Het kost maar een paar minuten van uw tijd. Als ze geen zin heeft in mijn koopwaren, kan ze me altijd weer wegsturen.’ Nathan keek het meisje aan en kreeg een smekende blik in zijn ogen. ‘Ik heb vandaag nog maar een paar horloges verkocht. Je zou een engel zijn als je me binnen liet.’
Het meisje keek kort naar Nathans gezicht en knikte toen. ‘Goed dan. Kom maar binnen.’ Ze opende de deur en Nathan keek haar stralend aan. ‘Dankjewel!’
Het meisje nam Nathan mee, door een doolhof van gangen en deuren. In eerste instantie probeerde Nathan om de weg te onthouden, maar al snel merkte hij dat het geen nut had. In plaats daarvan verwonderde hij zich aan alle pracht en praal die het huis te bieden had.
Toen ze een grote ruimte binnengingen, met enkele zitbanken en een ronde tafel, zei het meisje tegen Nathan: ‘Wacht hier even. Ik ga polsen bij mevrouw of ze u kan ontvangen.’
‘Prima. Nog eens bedankt!’ Het meisje knikte en liep de deur uit.
Nathan keek waarderend rond zich. Het was duidelijk dat deze mensen veel geld hadden; de meubelen en schilderijen aan de muur schreeuwden hun hoge waarde en extravagantie uit. Aan de straatkant waren enorme ramen geplaatst, waardoor Nathan een prachtig zicht had op de stad. Hij wilde net proberen om het bordeel te zoeken in de wirwar van straten, toen hij het hoorde. De zuivere klanken van een piano kwamen naar hem toe gerold. De pianist had voor een droevig stuk gekozen en de melodie ging door merg en been.
Benieuwd volgde Nathan het geluid, naar de kamer naast zich. Hij wilde de pianist niet storen en deed de deur zo stil als mogelijk open. Ook zijn voeten op het tapijt maakten geen enkel geluid toen hij de ruimte binnen stapte.
De kamer was ongeveer de helft van degene waar Nathan net was uitgestapt. Net zoals de vorige kamer, had ook deze gigantische ramen die het laatste daglicht binnen lieten. Verder bood de ruimte dezelfde zitbanken, een open haard en een gigantische vleugelpiano, in het midden geplaatst. Toch was het niet het imposante instrument dat Nathans aandacht ving; het was de persoon erachter.
De pianiste was een jonge vrouw, niet ver van zijn eigen leeftijd af, schatte hij. Ze had donkerbruine haren, die met een speld achterover waren gestoken. Op die manier had Nathan het volledige zicht op haar lichte ogen, die gefocust waren op het instrument. Ze keek niet één keer naar haar handen of de bladmuziek voor haar, ze bleef gewoon voor zich uit staren. Ze leek zonder enige moeite haar handen op een snel tempo over de toetsen te verplaatsen en bracht zo een schrikwekkend mooi muziekstuk voort.
Nathan wist dat hij hier weg moest. Zowel de bediende als de vrouw des huizes mochten hem niet betrappen, terwijl hij ongenodigd door het huis liep. Toch kon hij onmogelijk zijn blik wegscheuren van het meisje. Er zat iets in haar gezicht waar hij zijn vinger niet op kon leggen. Vanuit de grote ramen, scheen de ondergaande zon scheen zijn laatste stralen op haar, alsof hij haar nog niet kon loslaten
‘Excuseer? Wat doet u hier?’ Nathan draaide zich vliegensvlug om en meteen stopte het meisje ook met spelen.
‘Het spijt me,’ zei Nathan snel. ‘Ik hoorde haar spelen en… het was zo mooi. Ik moest even gaan kijken.’
‘Moeder?’ klonk de heldere stem van het meisje, met een lichte ondertoon van paniek. ‘Wie is daar?’
Nathan draaide zich om naar het meisje maar hij ving haar vragende ogen niet. In plaats daarvan staarde ze meewarig naar de deuropening, met die lichte ogen van haar.
‘Een verkoper Aurore, maak je geen zorgen. Speel maar weer verder.’
Het meisje ontspande haar gezicht en legde haar handen terug op de toetsen. Nog geen seconde later rolde de muziek terug door de ruimte.
‘Doe de deur maar achter u dicht,’ zei mevrouw Fournier zachtjes en ze draaide zich om. Nathan deed wat hem gevraagd werd en volgde de vrouw toen naar één van de zitbanken. Ze konden nog steeds de pianomuziek horen, al was het stukken zachter vanaf hier.
‘Ze speelt werkelijk prachtig,’ zei Nathan oprecht.
Mevrouw Favre glimlachte. ‘Inderdaad.’
Nathan kon het beeld van de lichte ogen, die dwars door hem heen keken, niet van zich afschudden. ‘Is ze…’
‘Blind?’ Mevrouw Favre knikte. ‘Een ziekte, toen ze nog erg jong was.’ Mevrouw Favre kuchte. ‘Maar we zijn niet hier om over mijn dochter te praten, toch?’
Nathan schudde zijn hoofd. Hij had eventjes nodig om terug in zijn rol te kruipen en deed alsof hij moeite had om de sloten van zijn koffertje open te doen. Hij negeerde het verlangen om terug naar de kamer naast hem te rennen en naar het meisje te luisteren, zodat hij het einde van het stuk kon horen en ze de magie zachtjes verbrak. Hij moest zich concentreren.
‘Mijn naam is Dorian Moreau,’ zei Nathan. ‘En ik geloof dat ik wat dingen bij me heb die u kunnen interesseren.’ Nathan klikte zijn koffertje open en toonde de inhoud aan mevrouw Favre. ‘Waarom heeft u nog horloge nodig, hoor ik u denken?’ mevrouw Favre keek geamuseerd naar Nathan en knikte. ‘Wel, dit is niet zomaar een horloge. Het is een deel van uw kledij, het is een stijlicoon. Uw outfit zal nooit meer volledig zijn zonder.’
Mevrouw Favre lachte zachtjes en boog zich voorover. ‘Ze zijn inderdaad mooi,’ zei ze. ‘Mag ik?’
‘Natuurlijk,’ zei Nathan. Mevrouw Favre nam één van de horloges uit het koffertje, een dun, gouden exemplaar.
‘Zal ik u even helpen?’ vroeg Nathan galant. Mevrouw Favre knikte en Nathan deed het horloge voorzichtig om haar pols. Daarbij zorgde hij er bewust voor dat zijn vingers tegen haar huid streken.
‘Het staat u alvast prachtig,’ zei Nathan.
‘Hm, dit is misschien iets te jong voor mij.’ Mevrouw Favre keek sceptisch naar het gouden sieraad.
‘Ik denk eerder dat het tijdloos is. Maar als u het een jong model vindt, is het misschien wat voor uw dochter?’
Mevrouw Favre knikte en nam een belletje, dat op de salontafel stond. Ze rinkelde en al snel kwam een bediende de kamer binnen gelopen, een andere dan die de voordeur voor hem had open gedaan. ‘Zou je Aurore even naar hier willen roepen? En daarna wensen de heer en ik graag een glas champagne.’
De bediende knikte, boog en verdween toen naar de kamer langs de hunne. Tot Nathans grote spijt, stopte de pianomuziek meteen en kwam de bediende de kamer terug binnen gelopen. Aurore hield de arm van de bediende vast, die haar naar de zitbank begeleidde. Met haar andere hand zocht ze naar de objecten in de ruimte die in de weg stonden. Zo kwam ze naast haar moeder te zitten, die een geruststellende hand op de been van het meisje legde.
‘Aurore, voor je zit Dorian Moreau. Hij verkoopt horloges.’
De ogen van het meisje dwarrelden van links naar rechts, waardoor ze kort die van Nathan kruisten. Hij zoog zijn adem naar binnen en kuchte om het geluid te maskeren.
‘Ben je zeker dat hij is wie hij zegt dat hij is?’ vroeg Aurore. Ze deed geen enkele moeite om haar argwaan te verbergen.
‘Ja lieverd.’ Madame Favre keek naar Nathan en legde uit: ‘Sinds de revolutie is ze erg gespannen. Zeker met de inbraken en overvallen van de revolutionisten in de adellijke huizen.’
‘Dat is niet waar,’ onderbrak het meisje haar moeder. ‘Ik ben niet bang voor de revolutionisten.’
‘Niet? Dat is erg dapper van je,’ zei Nathan en de ogen van het meisje kwamen zijn richting terug uit.
‘De revolutionisten zijn geen monsters. Ze vechten voor hun idealen. Ik ben niet bang voor ze, ik benijd ze.’
‘Zo is het wel genoeg,’ zei mevrouw Favre. Daarna keek ze onderzoekend naar Nathan. Het was erg gevaarlijk, zeker voor de adellijken, om hun mening over de revolutie zo luid en duidelijk te verkondigen. Ze leek Nathan te willen inschatten, of hij het aan iemand zou vertellen.
‘Oh, uw geheim is veilig bij mij,’ zei Nathan. Hij wilde zich terug focussen op de horloges maar Aurore zei: ‘Eigenlijk zou het geen geheim mogen zijn. Ik snap niet waarom we maar steeds moeten verzwijgen dat we de revolutionisten steunen.’
‘Dat weet je goed genoeg Aurore,’ zei mevrouw Favre, strenger deze keer. Ditmaal was het Nathans beurt om onderzoekend naar het tweetal te kijken. Aurore had een punt; waar waren ze zo bang voor?
Er was maar één logisch antwoord voor maar het vragen was een enorm risico. Nathan beet op zijn lip en zei toen: ‘Ik neem aan dat jullie geen fans zijn van Le nouveaux aude?’
‘Nee,’ zei mevrouw Favre. ‘Ik kan ook niet begrijpen hoe je een voorstander kan zijn, of er nota bene lid van kan worden. Onze middelen zijn ook serieus verminderd, maar ik zou nooit proberen om de mensen af te nemen waar ze zo hard voor gevochten hebben.’
De stem van mevrouw Favre daalde toen de bediende de kamer binnen kwam, met de drank waar de vrouw des huizes om gevraagd had.
Nadat Nathan een glas champagne in zijn handen kreeg en de bediende terug de kamer uitliep, boog mevrouw Favre zich opnieuw over Nathans koffer. ‘Ik neem aan dat u niet alleen naar hier bent gekomen om over politiek te praten. Wat hebt u nog meer voor ons in de aanbieding?’

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Dat ging lekker gemakkelijk. Ik vind die Aurore wel een heel interessant karakter. Mooi geschreven.

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Dat deed hij weer soepel Haha!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen